Dag 3 19 sept. Laguna de Quilotoa
Blijf op de hoogte en volg Kristin
28 September 2012 | Ecuador, Quito
Dag 3 19 sept. Laguna de Quilotoa
Om 6u15 liep mijn gsm af. Ik had maar 6 uur geslapen en was nog moe. Ik voelde een spierpijn in mijn bovendijen. Ja, ik had gisteren wel wat afgestapt alsook vele trappen gedaan :-) Ik zette mijn valies in depot en stapte naar de afgesproken plaats. Daar nam ik een warme chocolademelk en bestelde me een sandwich met hesp en kaas voor onderweg. De hete chocolade deed me goed want het was nog frisjes, zo'n 12 graden denk ik. In de jeep zat ik met een Australisch koppel. Ik denk ongeveer 60 jaar. Ze reizen voor twee maanden in Zuid America. Een deel georganiseerd, een deel zelf. Morgen vertrekken ze één week naar de Galapagoseilanden. Mijn gids, Nelson, zei dat ik zeker die eilanden moet doen, dat ik dat niet mag laten liggen. Hij belde verschillende malen naar zijn bureau om me een goedkoop arrangement te vinden . We waren nog maar net vertrokken en met open mond bezag ik het wondermooie landschap. Langs beide kanten vulkanen. Sommigen actief, anderen slapend, anderen met sneeuw. Ik had al veel vulkanen gezien maar nog nooit met sneeuw. Prachtig! Vulkanen met sneeuw bevinden zich boven 5000 meter, die zonder liggen onder 4900 meter. Rond Quito bevinden er zich 7 vulkanen, met de Galapagoseilanden inbegrepen. De hoogste vulkaan, Chimboraco, ligt op 6310 meter en schitterde in de zon over het landschap. De gids leerde op school dat er 75 vulkanen zijn maar hoorde van een expert dat er eigenlijk een 300 -tal zouden zijn. Ongelooflijk! Van de vulkaan Cotopaxi hebben ze wel schrik. Om de 500 jaar en om de 100 jaar barst deze uit. Deze tijd is verstreken dus ze vrezen het ergste... We reden op de “Avenue de Volcanos.” Het was zonnig weer, een blauwe hemel. Alle vulkanen konden we duidelijk zien. Zelfs de hoogste was te zien wat heel raar was. Normaal gezien zitten de meesten steeds in de wolken. Dus we hadden echt geluk! Ik was weer geschrokken van het mooie land. Ik had het me zo niet voorgesteld. Ik wist eigenlijk niets van Ecuador af en ik raad het aan iedereen aan. De gids vertelde dat ze in Europa op tv altijd slecht nieuws vertellen over Ecuador maar dat ze vergeten te zeggen hoe mooi het er ook is, hoe lekker het eten wel is en hoe vriendelijk de mensen er zijn. Ja, het nieuws is nu eenmaal altijd het slechte en het negatieve dat ze vertellen he. Ze zouden eens een nieuws moeten maken met al de vrolijke dingen, de mooie gebeurtenissen, de geboorte van een vijfling, het openbloeien van een bloem, het ontstaan van de natuur en de dieren enz... Ik zag verschillende Nederlandse koeien. Die zijn de hoogte gewoon en zijn uitstekend voor de melkproductie. De zwarte varkens hebben als het ware een vacht over hen. Bestand tegen de koude in de Highlands. Ook de honden hadden een dikke vacht zoals een schaapje. Raar. Eucalyptus bomen. Deze zijn ingevoerd vanuit Australië in 1860. De bushbomen van Ecuador zijn klein en groeien heel traag, daardoor voerden ze andere soorten in die wel vlug groeien. De dennenbomen zijn ingevoerd vanuit Las Vegas. We passeerden een grote boerderij, een privéfabriek van melk en kaas. Deze boerderij, El Ordeno, levert enkel aan het leger. Een standbeeld van een soldaat pronkte voor de boerderij. We reden door Latacunga. We passeerden de hoofdstad van de Highlands van de cowboys, Machachi. Een monument van een cowboy trotseerde de stad. Onderweg kochten we voor 50 $C een vijftiental kleine vingerbanaantjes. Deze zoete banaantjes met zwarte vlekjes, moesten we zeker proeven zei Nelson. Het fruit met de meeste zwarte vlekken is het beste daar ze het minst chemicaliën bevatten. Perfect, mooi fruit is teveel behandeld. Ze waren niet slecht maar in België zijn ze beter. Nogmaals beaamde ook deze gids dat de beste koffie en de beste groenten en fruit geëxporteerd worden. De Australiër zei me dat inderdaad Europa alleen maar eerste kwaliteit producten wil. Dus, de overschot blijft in Ecuador. Ook het mandarijntje, dat we er gratis bijkregen, was niet denderend. Peaje = 1 $ voor een auto. 2 $ voor een bus. Men is content dat er peaje gekomen is omdat ze met dat geld mooie autostrades kunnen maken. Vroeger waren het vervallen straten. Panamastreet, een grote autostrade met 3x3 rijvakken. 100 km / uur is de maximum snelheid. We zaten al in Chiaski's, het hoogste punt op 4000 meter boven de zeespiegel. Ik klaarde mijn oren. Ecuador is een land dat alles heeft. Je rijdt 5 uur en je zit aan de kust. Op 5 uur langs de andere kant zit je in de sneeuw en op 4 uur in de jungle. De prachtige besneeuwde vulkaan Cotopaxi kun je beklimmen maar enkel na middernacht daar de sneeuw dan hard en bevroren is zodat je niet in een gat van de vulkaan kunt zakken. :-) Hoe hoger we kwamen hoe meer hoofdpijn ik kreeg. De gids zei dat we veel water moeten drinken. Na de Panamaroad namen we een zijweg. Opnieuw een deftige brede baan. Dank zij de goede export van olie kunnen ze wegen aanleggen. Op het etiket van een flesje water staat de besneeuwde Cotopaxi vulkaan afgebeeld. Het merk: Gûitig. Dit water heeft de Duitse naam gekregen daar het water uit de vulkaan eerst getest werd in Duitsland. “ Gut” zeiden de Duitsers en daardoor werd het water “Gûitig” genaamd. Een dode hond op de straat. -( Nochtans kennen de honden de straten goed. De Australiër vertelde dat de honden in Peru zelfs de verkeerslichten kennen. Ze zouden goed weten wanneer het groen is en ze dus kunnen oversteken. :-) Nelson vertelde dat er in de oude stad Quito meer dan 32 kerken zijn. Amaai, dat is wel veel. We reden door een stoffige straat. Ik zag tientallen meters hoge, witte as, overblijfselen van de eruptie van de Cotopaxi vulkaan in augustus 1534! Deze as blijft dus liggen. Straten worden ertussen aangelegd. De as wordt gebruikt in de bouw, voor constructies. Verschillende soorten lama's op de velden. Er zijn vier soorten lama's: de lama ( met een kop zoals een kameel ) , de tequanaka ( grotere en dunnere ), de alpacka en de hele kleintjes de becuna. Ze worden gebruikt als werkdier, voor hun wol en als voedsel. Ook de cavia's worden hier gegeten. Nelson gaf me een adres waar ik deze schattige diertjes eens zou kunnen proeven. Hm, ik mag er dan wel niet aan denken. Het zou beter smaken dan konijn. Soms zag ik in het eindeloze bruine landschap ( tijdens het regenseizoen is alles helder groen) een boerderijtje staan. Ze leven van aardappelen, bonen, uien en Quinoa of zoiets, een cereaal. Ze zijn allen vegetarier. Wanneer een dier te oud is, wordt het wel geslacht en wordt er van gegeten maar nooit anders. Door het feit dat ze weinig of geen eiwitten eten is de bevolking zo klein. En elke generatie verkleint nog. Door de koude zijn ze ook in zichzelf getrokken en minder vrolijk dan bvb de bevolking aan de kust, waar het warm is en iedereen vrolijk en open is. Exotisch. In Zumbahua hielp de huidige president , van jongs af aan, de arme mensen, gaf hen wiskunde- en taallessen en hielp hen straten aanleggen. Daardoor is hij nu door de arme bevolking erg geliefd. 60 % is voor hem. Ik hoorde daarnet dat zijn vrouw een Belgische is. Maar je zou haar nooit zien. Ze blijft steeds op de achtergrond. In Ecuador zijn er een 200 -tal Conodors te zien. Ik denk dat dat gieren zijn. Vroeger maakten men deze vogels af daar ze dachten dat ze de dieren doodden. Later zijn ze pas te weten gekomen dat ze net de dode dieren opeten en zo het land kuisen. Ze zijn nu beschermd. Na drie uur rijden kwamen we aan de lagune van Quilotoa aan. Een prachtige laguna in de krater van de vulkaan. Groen helder water. De kleur verandert naargelang de zwavel. We bevonden ons op 4000 meter hoogte. Een fris briesje boven maar toen we afdaalden werd het steeds warmer en warmer. Ik trok een pull uit. Langs de glibberige as daalden we af. We hadden ons wel paardjes besteld om daarna weer naar boven te klimmen. Een geluk want ik voelde de druk op mijn longen. Ik gleed eens uit op mijn zitvlak over de as. Ook Jerry viel op haar rug maar had zich niet bezeerd. De gids gaf haar een hand. Ik dacht terug aan Colombia toen mijn gids me ook een hand gaf in de jungle en me mamy noemde. Nu was ik iets jonger dan Jerry en had zij meer hulp nodig dan ik. :-) Zij was nu de mamy. In de dikke diepe as was het gemakkelijker om te wandelen. We daalden een uurtje tot aan de lagune. We zaten volledig onder het stof. Ai, ai en ik die maar één jeans mee heb en ik niet direct zie wanneer ik mijn kleren kan laten wassen. Dan zal het maar opnieuw vuile kleren aantrekken worden zeker? :-) Beneden vond je één cabana waar je voor 10 $ kunt overnachten. Wel basic maar je hebt een prachtlocatie. één barakje waar je drank en wat snoep kon kopen. Een afgelaten rubberen bootje. Wanneer je met het bootje tot het midden van de krater vaart kun je het water zien opborrelen. Er zit geen vis in de lagune. De dieren drinken van het water. Het is dus niet toxisch. Een paar “wollen” honden, herders met hun schapen en lama's liepen op de steile helling van de vulkaan. De paardjes stonden klaar en begonnen aan hun klim. Het paard van Jerry moest regelmatig stoppen. Ik zag zijn buik snel op een neer gaan. Straks krijgt die een hartinfarct! Ochere, wat was het zwaar voor die beesten. Een Ecuadoraans meisje liep naast de paarden. Ze trok zich op met de staart van het paard. Ze doet de tocht, op en af, 6 x per dag of meer. De paarden kunnen niet meer dan 6 X. Ik had medelijden met de paarden. Twee honden liepen naast ons alsof het niets was. Ik vroeg aan het 16 jarige meisje waarom ze ook geen paard neemt en ze antwoordde dat haar familie maar enkel twee paarden heeft en dat een paard duur is. Ze vroeg 7 $. Ik gaf haar nog wat drinkgeld bij want ook met haar had ik medelijden. De uitgeputte paarden zetten ons veilig weer boven. Jerry voelde zich niet goed op haar gemak daar de paarden dicht tegen de afgrond stapten. Ik weet dat een paard heel goed weet waar zijn voeten te zetten. Daarna aten we in een local restaurant. We namen een hete lekkere soep aan 1 $ van groenten, aardappelen, bananen en bonen. In het restaurant was het koud en ik vroeg me een tweede bord bij. Zo raakte ik opgewarmd. De Australiër en Nelson namen zich nog een hoofdschotel van kip erbij. Ik had genoeg met mijn soep. De mensen hier douchen zich maar één maal per week daar het hier te koud is en er geen warm water is!! 's Avonds brandt er een soort Leuvense stoof. Ik bezag de kindjes. Allen met een muts op. Hun rode droge kaken. Verbrand door de zon. Uitgedroogd door de koude. In een craft winkeltje zag ik eenzelfde poncho dan in in Quito. Daar vroegen ze 30 $. Hier maar 15 $. Het is een warme Alpacka pull. De handschoentjes en muts kocht ik er niet bij daar het niet dezelfde kleuren waren. Die vind ik in een andere stad of op een markt wel. Misschien morgen, want dan doe ik een toer naar het nationale park van Cotopaxi. Op donderdag is er een dieren- en artisanale markt. 15 uur. Tijd om terug te rijden. In de auto viel ik in slaap. Ik was doodmoe. Mijn bovenbenen waren nog stijver dan deze morgen door de afdaling. Maar morgen zal het wel beter gaan. Mijn keelpijn is over. Ik nies soms nog eens en mijn neus is nog lelijk dik! :-) Maar ook dat zijn allemaal maar kleine “bobokes.” De Australiërs vroegen me of ik niet moe werd van al dat reizen. Zij zijn twee maanden onder weg en zijn echt moe. Het is tijd dat ze naar huis gaan. Eh, ik voel me nog niet moe hoor. Toch niet reismoe. Wel eens moe van te weinig slaap of van een te grote inspanning. Maar vooral heb ik er nog steeds zin in. Ben altijd benieuwd wat het onbekende me zal brengen. Ik blijf het spannend en avontuurlijk vinden. De zon ging onder achter de besneeuwde vulkaan. Wat een fenomeen! Nelson zette het koppel af aan hun hotel en voerde mij tot aan mijn hotel Viena, waar ik mijn bagage recupereerde. Hij voerde me naar mijn nieuw hotel “ Plaza del Teatro internacional”. Dat was een taxi uitgespaard. Ik sprak af met Nelson om 8 uur voor de volgende toer aan 60 $. Ook vond hij mij ondertussen een interessant aanbod van 1350 $ voor 6 dagen Galapagoseilanden. Mmm, nog een betere deal dan het vorige reisagentschap. Ik besliste toch maar om te gaan. Ik voelde me gelukkig. Ik vertrek 26 september en blijf langer dan 6 dagen daar ik daarna op mezelf een duikclub ga zoeken en een paar keer ga duiken. Hoeveel keer dat weet ik niet want de duiken zijn heel duur. 220 $ voor twee duiken. :-( Ik moet enkel tegen 26 september proberen van zoveel mogelijk geld uit de muur te krijgen. Daar ik soms niet meer dan 200 $ kan afhalen zal dat opnieuw een probleem worden. In het slechtste geval betaal ik met mijn Visakaart maar wordt er 6,5% bijgeteld! In mijn hotel was de eigenares inderdaad maar raar, zoals in mijn Lonely Planet vermeld staat. Maar de kamers zijn groot en proper. Ik heb een tv, warm water, twee bedden en een balkon. Nelson zei wel dat ik in deze buurt moet oppassen, op mijn hoede zijn. Inderdaad, het was 20 uur en de clochards zaten allen bijeen. Een dronke man werd ondersteund. Ze dronken allen een warme soep. Waarschijnlijk brengt iemand hen dat. Lief! Daar rond veel politie dus ik voel me veilig. Op de hoek van mijn hotel staan hoertjes. Het is te zeggen, het zijn meer travestieten dan meisjes. Jongens gekleed in vrouwenkleren , fel geschminkt, blote dikke buik. Niet echt mooi. In Thailand zijn de “ladyboys” pas echte mooie meisjes. :-) Ik zette mijn valies af en kocht me een hamburger rechtover mijn hotel. Iedereen liet me gerust, ik zei dag aan iedereen, de politie had me in het oog, dus geen vuiltje aan de lucht. Ik loop hier wel niet rond met juwelen of diepe decolletés. Mijn kleren zijn bijna zo vuil als die van hen. Dus ze zullen me niet vlug aanvallen. :-) In de hamburgertent bezag ik tijdens het wachten de voetbal Barcelona – Chili. Spanje aan de top. :-) Ik heb hier spijtig genoeg geen internet. Ze zijn net werken aan het doen. De jongen aan het onthaal ging morgen eens kijken wat hij voor me kan doen. Naar het schijnt zou er op de plaza een gratis paswoord zijn voor gans de buurt. Ik ben benieuwd. Waarschijnlijk zal ik op de cruise ook geen internet hebben zodat jullie me meer dan een week niet zullen horen. Niet ongerust zijn dan he. Bon, ik sluit af. Ik slaap weer op een hardere matras. Maar ja, voor 12 $ mag ik niet te kieskeurig zijn. 23 uur. Het is wat rustiger in de straat. De ramen zijn slecht geïsoleerd en ik hoor alles. Tot morgen. Ik ben er zeker van dat het morgen opnieuw fantastisch zal worden. Besos...
Om 6u15 liep mijn gsm af. Ik had maar 6 uur geslapen en was nog moe. Ik voelde een spierpijn in mijn bovendijen. Ja, ik had gisteren wel wat afgestapt alsook vele trappen gedaan :-) Ik zette mijn valies in depot en stapte naar de afgesproken plaats. Daar nam ik een warme chocolademelk en bestelde me een sandwich met hesp en kaas voor onderweg. De hete chocolade deed me goed want het was nog frisjes, zo'n 12 graden denk ik. In de jeep zat ik met een Australisch koppel. Ik denk ongeveer 60 jaar. Ze reizen voor twee maanden in Zuid America. Een deel georganiseerd, een deel zelf. Morgen vertrekken ze één week naar de Galapagoseilanden. Mijn gids, Nelson, zei dat ik zeker die eilanden moet doen, dat ik dat niet mag laten liggen. Hij belde verschillende malen naar zijn bureau om me een goedkoop arrangement te vinden . We waren nog maar net vertrokken en met open mond bezag ik het wondermooie landschap. Langs beide kanten vulkanen. Sommigen actief, anderen slapend, anderen met sneeuw. Ik had al veel vulkanen gezien maar nog nooit met sneeuw. Prachtig! Vulkanen met sneeuw bevinden zich boven 5000 meter, die zonder liggen onder 4900 meter. Rond Quito bevinden er zich 7 vulkanen, met de Galapagoseilanden inbegrepen. De hoogste vulkaan, Chimboraco, ligt op 6310 meter en schitterde in de zon over het landschap. De gids leerde op school dat er 75 vulkanen zijn maar hoorde van een expert dat er eigenlijk een 300 -tal zouden zijn. Ongelooflijk! Van de vulkaan Cotopaxi hebben ze wel schrik. Om de 500 jaar en om de 100 jaar barst deze uit. Deze tijd is verstreken dus ze vrezen het ergste... We reden op de “Avenue de Volcanos.” Het was zonnig weer, een blauwe hemel. Alle vulkanen konden we duidelijk zien. Zelfs de hoogste was te zien wat heel raar was. Normaal gezien zitten de meesten steeds in de wolken. Dus we hadden echt geluk! Ik was weer geschrokken van het mooie land. Ik had het me zo niet voorgesteld. Ik wist eigenlijk niets van Ecuador af en ik raad het aan iedereen aan. De gids vertelde dat ze in Europa op tv altijd slecht nieuws vertellen over Ecuador maar dat ze vergeten te zeggen hoe mooi het er ook is, hoe lekker het eten wel is en hoe vriendelijk de mensen er zijn. Ja, het nieuws is nu eenmaal altijd het slechte en het negatieve dat ze vertellen he. Ze zouden eens een nieuws moeten maken met al de vrolijke dingen, de mooie gebeurtenissen, de geboorte van een vijfling, het openbloeien van een bloem, het ontstaan van de natuur en de dieren enz... Ik zag verschillende Nederlandse koeien. Die zijn de hoogte gewoon en zijn uitstekend voor de melkproductie. De zwarte varkens hebben als het ware een vacht over hen. Bestand tegen de koude in de Highlands. Ook de honden hadden een dikke vacht zoals een schaapje. Raar. Eucalyptus bomen. Deze zijn ingevoerd vanuit Australië in 1860. De bushbomen van Ecuador zijn klein en groeien heel traag, daardoor voerden ze andere soorten in die wel vlug groeien. De dennenbomen zijn ingevoerd vanuit Las Vegas. We passeerden een grote boerderij, een privéfabriek van melk en kaas. Deze boerderij, El Ordeno, levert enkel aan het leger. Een standbeeld van een soldaat pronkte voor de boerderij. We reden door Latacunga. We passeerden de hoofdstad van de Highlands van de cowboys, Machachi. Een monument van een cowboy trotseerde de stad. Onderweg kochten we voor 50 $C een vijftiental kleine vingerbanaantjes. Deze zoete banaantjes met zwarte vlekjes, moesten we zeker proeven zei Nelson. Het fruit met de meeste zwarte vlekken is het beste daar ze het minst chemicaliën bevatten. Perfect, mooi fruit is teveel behandeld. Ze waren niet slecht maar in België zijn ze beter. Nogmaals beaamde ook deze gids dat de beste koffie en de beste groenten en fruit geëxporteerd worden. De Australiër zei me dat inderdaad Europa alleen maar eerste kwaliteit producten wil. Dus, de overschot blijft in Ecuador. Ook het mandarijntje, dat we er gratis bijkregen, was niet denderend. Peaje = 1 $ voor een auto. 2 $ voor een bus. Men is content dat er peaje gekomen is omdat ze met dat geld mooie autostrades kunnen maken. Vroeger waren het vervallen straten. Panamastreet, een grote autostrade met 3x3 rijvakken. 100 km / uur is de maximum snelheid. We zaten al in Chiaski's, het hoogste punt op 4000 meter boven de zeespiegel. Ik klaarde mijn oren. Ecuador is een land dat alles heeft. Je rijdt 5 uur en je zit aan de kust. Op 5 uur langs de andere kant zit je in de sneeuw en op 4 uur in de jungle. De prachtige besneeuwde vulkaan Cotopaxi kun je beklimmen maar enkel na middernacht daar de sneeuw dan hard en bevroren is zodat je niet in een gat van de vulkaan kunt zakken. :-) Hoe hoger we kwamen hoe meer hoofdpijn ik kreeg. De gids zei dat we veel water moeten drinken. Na de Panamaroad namen we een zijweg. Opnieuw een deftige brede baan. Dank zij de goede export van olie kunnen ze wegen aanleggen. Op het etiket van een flesje water staat de besneeuwde Cotopaxi vulkaan afgebeeld. Het merk: Gûitig. Dit water heeft de Duitse naam gekregen daar het water uit de vulkaan eerst getest werd in Duitsland. “ Gut” zeiden de Duitsers en daardoor werd het water “Gûitig” genaamd. Een dode hond op de straat. -( Nochtans kennen de honden de straten goed. De Australiër vertelde dat de honden in Peru zelfs de verkeerslichten kennen. Ze zouden goed weten wanneer het groen is en ze dus kunnen oversteken. :-) Nelson vertelde dat er in de oude stad Quito meer dan 32 kerken zijn. Amaai, dat is wel veel. We reden door een stoffige straat. Ik zag tientallen meters hoge, witte as, overblijfselen van de eruptie van de Cotopaxi vulkaan in augustus 1534! Deze as blijft dus liggen. Straten worden ertussen aangelegd. De as wordt gebruikt in de bouw, voor constructies. Verschillende soorten lama's op de velden. Er zijn vier soorten lama's: de lama ( met een kop zoals een kameel ) , de tequanaka ( grotere en dunnere ), de alpacka en de hele kleintjes de becuna. Ze worden gebruikt als werkdier, voor hun wol en als voedsel. Ook de cavia's worden hier gegeten. Nelson gaf me een adres waar ik deze schattige diertjes eens zou kunnen proeven. Hm, ik mag er dan wel niet aan denken. Het zou beter smaken dan konijn. Soms zag ik in het eindeloze bruine landschap ( tijdens het regenseizoen is alles helder groen) een boerderijtje staan. Ze leven van aardappelen, bonen, uien en Quinoa of zoiets, een cereaal. Ze zijn allen vegetarier. Wanneer een dier te oud is, wordt het wel geslacht en wordt er van gegeten maar nooit anders. Door het feit dat ze weinig of geen eiwitten eten is de bevolking zo klein. En elke generatie verkleint nog. Door de koude zijn ze ook in zichzelf getrokken en minder vrolijk dan bvb de bevolking aan de kust, waar het warm is en iedereen vrolijk en open is. Exotisch. In Zumbahua hielp de huidige president , van jongs af aan, de arme mensen, gaf hen wiskunde- en taallessen en hielp hen straten aanleggen. Daardoor is hij nu door de arme bevolking erg geliefd. 60 % is voor hem. Ik hoorde daarnet dat zijn vrouw een Belgische is. Maar je zou haar nooit zien. Ze blijft steeds op de achtergrond. In Ecuador zijn er een 200 -tal Conodors te zien. Ik denk dat dat gieren zijn. Vroeger maakten men deze vogels af daar ze dachten dat ze de dieren doodden. Later zijn ze pas te weten gekomen dat ze net de dode dieren opeten en zo het land kuisen. Ze zijn nu beschermd. Na drie uur rijden kwamen we aan de lagune van Quilotoa aan. Een prachtige laguna in de krater van de vulkaan. Groen helder water. De kleur verandert naargelang de zwavel. We bevonden ons op 4000 meter hoogte. Een fris briesje boven maar toen we afdaalden werd het steeds warmer en warmer. Ik trok een pull uit. Langs de glibberige as daalden we af. We hadden ons wel paardjes besteld om daarna weer naar boven te klimmen. Een geluk want ik voelde de druk op mijn longen. Ik gleed eens uit op mijn zitvlak over de as. Ook Jerry viel op haar rug maar had zich niet bezeerd. De gids gaf haar een hand. Ik dacht terug aan Colombia toen mijn gids me ook een hand gaf in de jungle en me mamy noemde. Nu was ik iets jonger dan Jerry en had zij meer hulp nodig dan ik. :-) Zij was nu de mamy. In de dikke diepe as was het gemakkelijker om te wandelen. We daalden een uurtje tot aan de lagune. We zaten volledig onder het stof. Ai, ai en ik die maar één jeans mee heb en ik niet direct zie wanneer ik mijn kleren kan laten wassen. Dan zal het maar opnieuw vuile kleren aantrekken worden zeker? :-) Beneden vond je één cabana waar je voor 10 $ kunt overnachten. Wel basic maar je hebt een prachtlocatie. één barakje waar je drank en wat snoep kon kopen. Een afgelaten rubberen bootje. Wanneer je met het bootje tot het midden van de krater vaart kun je het water zien opborrelen. Er zit geen vis in de lagune. De dieren drinken van het water. Het is dus niet toxisch. Een paar “wollen” honden, herders met hun schapen en lama's liepen op de steile helling van de vulkaan. De paardjes stonden klaar en begonnen aan hun klim. Het paard van Jerry moest regelmatig stoppen. Ik zag zijn buik snel op een neer gaan. Straks krijgt die een hartinfarct! Ochere, wat was het zwaar voor die beesten. Een Ecuadoraans meisje liep naast de paarden. Ze trok zich op met de staart van het paard. Ze doet de tocht, op en af, 6 x per dag of meer. De paarden kunnen niet meer dan 6 X. Ik had medelijden met de paarden. Twee honden liepen naast ons alsof het niets was. Ik vroeg aan het 16 jarige meisje waarom ze ook geen paard neemt en ze antwoordde dat haar familie maar enkel twee paarden heeft en dat een paard duur is. Ze vroeg 7 $. Ik gaf haar nog wat drinkgeld bij want ook met haar had ik medelijden. De uitgeputte paarden zetten ons veilig weer boven. Jerry voelde zich niet goed op haar gemak daar de paarden dicht tegen de afgrond stapten. Ik weet dat een paard heel goed weet waar zijn voeten te zetten. Daarna aten we in een local restaurant. We namen een hete lekkere soep aan 1 $ van groenten, aardappelen, bananen en bonen. In het restaurant was het koud en ik vroeg me een tweede bord bij. Zo raakte ik opgewarmd. De Australiër en Nelson namen zich nog een hoofdschotel van kip erbij. Ik had genoeg met mijn soep. De mensen hier douchen zich maar één maal per week daar het hier te koud is en er geen warm water is!! 's Avonds brandt er een soort Leuvense stoof. Ik bezag de kindjes. Allen met een muts op. Hun rode droge kaken. Verbrand door de zon. Uitgedroogd door de koude. In een craft winkeltje zag ik eenzelfde poncho dan in in Quito. Daar vroegen ze 30 $. Hier maar 15 $. Het is een warme Alpacka pull. De handschoentjes en muts kocht ik er niet bij daar het niet dezelfde kleuren waren. Die vind ik in een andere stad of op een markt wel. Misschien morgen, want dan doe ik een toer naar het nationale park van Cotopaxi. Op donderdag is er een dieren- en artisanale markt. 15 uur. Tijd om terug te rijden. In de auto viel ik in slaap. Ik was doodmoe. Mijn bovenbenen waren nog stijver dan deze morgen door de afdaling. Maar morgen zal het wel beter gaan. Mijn keelpijn is over. Ik nies soms nog eens en mijn neus is nog lelijk dik! :-) Maar ook dat zijn allemaal maar kleine “bobokes.” De Australiërs vroegen me of ik niet moe werd van al dat reizen. Zij zijn twee maanden onder weg en zijn echt moe. Het is tijd dat ze naar huis gaan. Eh, ik voel me nog niet moe hoor. Toch niet reismoe. Wel eens moe van te weinig slaap of van een te grote inspanning. Maar vooral heb ik er nog steeds zin in. Ben altijd benieuwd wat het onbekende me zal brengen. Ik blijf het spannend en avontuurlijk vinden. De zon ging onder achter de besneeuwde vulkaan. Wat een fenomeen! Nelson zette het koppel af aan hun hotel en voerde mij tot aan mijn hotel Viena, waar ik mijn bagage recupereerde. Hij voerde me naar mijn nieuw hotel “ Plaza del Teatro internacional”. Dat was een taxi uitgespaard. Ik sprak af met Nelson om 8 uur voor de volgende toer aan 60 $. Ook vond hij mij ondertussen een interessant aanbod van 1350 $ voor 6 dagen Galapagoseilanden. Mmm, nog een betere deal dan het vorige reisagentschap. Ik besliste toch maar om te gaan. Ik voelde me gelukkig. Ik vertrek 26 september en blijf langer dan 6 dagen daar ik daarna op mezelf een duikclub ga zoeken en een paar keer ga duiken. Hoeveel keer dat weet ik niet want de duiken zijn heel duur. 220 $ voor twee duiken. :-( Ik moet enkel tegen 26 september proberen van zoveel mogelijk geld uit de muur te krijgen. Daar ik soms niet meer dan 200 $ kan afhalen zal dat opnieuw een probleem worden. In het slechtste geval betaal ik met mijn Visakaart maar wordt er 6,5% bijgeteld! In mijn hotel was de eigenares inderdaad maar raar, zoals in mijn Lonely Planet vermeld staat. Maar de kamers zijn groot en proper. Ik heb een tv, warm water, twee bedden en een balkon. Nelson zei wel dat ik in deze buurt moet oppassen, op mijn hoede zijn. Inderdaad, het was 20 uur en de clochards zaten allen bijeen. Een dronke man werd ondersteund. Ze dronken allen een warme soep. Waarschijnlijk brengt iemand hen dat. Lief! Daar rond veel politie dus ik voel me veilig. Op de hoek van mijn hotel staan hoertjes. Het is te zeggen, het zijn meer travestieten dan meisjes. Jongens gekleed in vrouwenkleren , fel geschminkt, blote dikke buik. Niet echt mooi. In Thailand zijn de “ladyboys” pas echte mooie meisjes. :-) Ik zette mijn valies af en kocht me een hamburger rechtover mijn hotel. Iedereen liet me gerust, ik zei dag aan iedereen, de politie had me in het oog, dus geen vuiltje aan de lucht. Ik loop hier wel niet rond met juwelen of diepe decolletés. Mijn kleren zijn bijna zo vuil als die van hen. Dus ze zullen me niet vlug aanvallen. :-) In de hamburgertent bezag ik tijdens het wachten de voetbal Barcelona – Chili. Spanje aan de top. :-) Ik heb hier spijtig genoeg geen internet. Ze zijn net werken aan het doen. De jongen aan het onthaal ging morgen eens kijken wat hij voor me kan doen. Naar het schijnt zou er op de plaza een gratis paswoord zijn voor gans de buurt. Ik ben benieuwd. Waarschijnlijk zal ik op de cruise ook geen internet hebben zodat jullie me meer dan een week niet zullen horen. Niet ongerust zijn dan he. Bon, ik sluit af. Ik slaap weer op een hardere matras. Maar ja, voor 12 $ mag ik niet te kieskeurig zijn. 23 uur. Het is wat rustiger in de straat. De ramen zijn slecht geïsoleerd en ik hoor alles. Tot morgen. Ik ben er zeker van dat het morgen opnieuw fantastisch zal worden. Besos...
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
