Dag 6 26 ot. Tour Rano Raku - Tongariki
Blijf op de hoogte en volg Kristin
30 Oktober 2012 | Chili, Hanga Roa
Dag 6 26 okt. Tour Rano Raku-Tongariki
Om 7 uur ontwaakte ook de vogelwereld in mijn tuin. Ik at een klein stukje brood, wat ik nog over had van de dag voorheen, met Nutella. Ik wandelde naar het nieuwe reisagentschap “Kia Koe “ waar ik een meer ervaren gids zou hebben. Het vorige agentschap was “Mahinatours” wat ik jullie niet aanraad. Natuurlijk hangt alles af van de gids. Men zei me dat ik één uur te vroeg was! Ik slenterde door de straten en zette me op een bankje in de zon waar ik een Frans boekje las over Isla de Pascua dat Mity me leende. Zo ging de tijd vlug voorbij. Christian, half vrouw :-) , was mijn vriendelijke gids. Hij sprak ook Frans. We pikten gedurende een uurtje andere mensen op in hun hotels. Ik zie bijna geen backpackers. Waarschijnlijk is het voor die mensen te duur of misschien huren ze zelf een auto en doen ze geen tours. Vele bloeiende bloemen. Er was veel wind en het was bewolkt. Wanneer de zon er door kwam was het heel warm. We waren met 17 personen van alle nationaliteiten. Vooreerst stopten we bij Akahanga waar we vele omver gevallen Moai's zagen liggen op de Ahu = platform. Men wil niet alle beelden restaureren daar ze de doden willen laten slapen in vrede, en ook omdat ze er geen geld voor hebben. :-) Vele hoeden ( zoals ik eerst zei, zijn geen hoeden maar ze beelden het haar uit van de Moai's ) lagen overal verspreid. Dit haarkapsel is steeds in het rood. Het uitzicht was adembenemend. Een prachtige blauwe oceaan. Ook zagen we een paar huizen, of wat er van over bleef, in bootvorm. Daarna wandelden we naar een grot. Deze was zeker niet zo groot dan de dag ervoor. De grotten gebruikten ze enkel om te schuilen wanneer boten aan land kwamen. Christian vertelde dat de bevolking zich meer Polynesisch voelt dan Zuid Amerikaans. Ze verstaan ook voor 90 % de taal van Tahiti. Alle Moai's hebben ze maar pas gerestaureerd vanaf de jaren 1960 door hulp van buitenaf. Ik liet me niet verleiden bij een paar tafeltjes waar ze handcraft verkochten. Ik heb trouwens al een houten Moai en een hangertje gekocht. Enkel indien ik een lepeltje van de Paaseilanden = Rapa Nui zou vinden, koop ik dit. We stapten de bus op en reden naar de vulkaan Rano Raraku. Aan de ingang stond de enige Moai die knielend is afgebeeld. Alle anderen zijn enkel de romp en het hoofd. In de krater van deze uitgedoofde vulkaan zijn de meeste Moai's gemaakt. Je kon hier dwalen tussen de talloze onafgemaakte beelden, die hier verdwaald in het landschap staan. Deze vulkaan was destijds de steengroeve voor de Moai . Al bij aankomst troonden de trotse beelden op de hellingen naar beneden, de beelden die nooit afgemaakt waren en de Ahu nooit gehaald hebben. Hier werd het verschil tussen de verschillende periodes van Moai duidelijk; van kleinere beelden met meer menselijke uitdrukking tot grotere beelden met puntige neuzen en een wat arrogante uitdrukking door de samengeknepen lippen. De grootste Moai ooit hier gevonden (22 meter) ligt nog onafgewerkt vast op zijn rug in de rotsen. Ongelooflijk hoe ze die beelden kapten uit de rotsen met enkel een kleine geslepen steen! De steengroeve met zijn variëteit aan beelden maakte een grote indruk op mij. Ook legde de gids uit hoe ze de beelden kilometers ver versleepten, tot 23 m hoge en 60 ton zware stenen reuzen, over hun eiland verplaatsten. Het was een waar openluchtmuseum tussen groene heuvels en uitgedoofde vulkanen. Voor één Moai deden ze soms één jaar om dit af te werken, naargelang de grootte. Op een picnicplaats namen we een lunch. Ik en een ander meisje hadden geen lunch besteld. 12000 peso= 24 $ voor een plastiek bakje met wat kip en rijst vond ik teveel. We aten een pakje chips en dronken een cola. Dat gaf ook energie. Terwijl ik mijn blog hier schrijf ben ik ondertussen weer gebeten door de muggen. Ik had nochtans muggenmelk gesmeerd maar niet in mijn gezicht. :-( Ik vond een koffielepeltje aan 4900 peso = 10 $. Het is veel geld voor een niet-zilveren maar toch heb ik een souvenir van Rapa Nui. Rond 14u30 bolden we naar Tongariki. Ahu Tonganiki had ik al zien liggen vanaf Rano Ranacu maar was als je er vlak voor staat nog indrukwekkender. Ik verbaasde me over de rij en vooral de grootte van de Moai’s, 15 op een rij! Het zijn van die momenten dat je je heel nietig voelt. Deze 15 beelden waren na een zware aardbeving ( 9,1 ) en een tsunami allen omvergevallen. Toch hebben ze deze Moai's allen gerestaureerd en opnieuw op hun Ahu gezet. De Ahu's zijn langer voorzien dan voor 15 beelden maar dit bouwde men zodat een latere generatie nieuwere Moai's kon bijplaatsen. Dit is er nooit van gekomen door de oorlogen die een einde maakten aan de Moaicultuur. Deze 15 Moai's hebben geen ogen meer daar men alles origineel wil laten en geen nieuwe “schelpenogen” wil plaatsen. Aan deze ingang stond een Moai waarvan je de armen en vingers kon zien. Een paar keer kwam ik de Amerikaanse gids Kristy tegen, mijn vorige groep. Ze zei telkens vriendelijk dag. Ik zag een meisje uit onze groep foto's nemen met haar beertje. Ik was alle dagen BB vergeten zodat ik geen enkele foto van hem heb met een Moai. :-( Ik zal hem morgen zeker meenemen met het paardrijden. Ik vond het vreemd want overal zie je wilde paarden. Er zouden 4000 paarden op het eilanden zijn. Evenveel dan de bevolking! Ze schijnen een probleem te worden voor Paaseiland. Slechts 2% wordt gebruikt als rijpaard of lastdier en de rest overgraast het eiland en schuurt de beelden etc. kapot. Paarden worden hier niet gegeten. En zeggen dat ze in andere landen gans hun leven moeten sparen om zich ooit één paard te kunnen kopen. Prachtige paarden met hun veulens. Grappig een paard te zien met een Moai. De verdere tocht voerde langs Poike, de oostelijke punt, waar je geen lava steen ziet liggen (volgens de Kontiki zijn die op bevel van de Lang-oren allemaal verwijderd door de Kort-oren) naar Ahu Te Pito Kura waarvan schijnt dat vooral Brazilianen er gek op zijn. De vele grotten, die ik de eerste dag op het strand zag en waarvan ik niet wist waarvoor deze dienden, zijn chickenhouses. Hun kippen waren heel belangrijk. Het was hun hok. Daarom hadden die zo een kleine ingangen! Ahu Te Pito Kura was de plaats die “de navel van de wereld”= “Te Pito o Te Henua”, wordt genoemd. In Ahu Te Pito Kura ligt de grootste Moai van het eiland, een beeld van zo'n tien meter hoogte. Hij staat er niet meer, maar ligt languit in het gras. Het moet één van de laatste ooit geweest zijn. Opvallend is dat het beeld smaller is dan de anderen. Er lag een grote ronde steen die magnetische krachten schijnt te bezitten (kompas raakt van de wijs) en als je je handen erop legt kan je een wens doen. Ik raakte de rots aan maar vergat toch zeker wel een wens te doen! :-) Het laatste onderdeel van het programma was Ahu Nau Nau, gelegen aan Anakena Beach. Een goudkleurig zand en kristalhelder water met, rond 1950, ingevoerde palmbomen (zoals ik zeg is werkelijk niet veel origineel meer over op het eiland, bijna alles is aan- en ingevoerd). Ik waagde me niet in het koude water. Toen ik op het zachte witte strand lag en uitkeek op de Moai had het geheel iets onwerkelijks, eigenlijk niet te beschrijven. Dan pas kreeg je een idee wat Jacob Roggeveen moet hebben ervaren toen hij dit eiland voor het eerst zag. Het geïsoleerde Paaseiland, gelegen in de Stille Oceaan op 3.700 km van Chili werd ontdekt op eerste paasdag in 1722 door de Nederlander Jacob Roggeveen. Ook was ik gefascineerd vanwege het uitzicht op een rij statige Moai's. Na 40 minuten moesten we alweer de bus op. Rond 17U30 werd ik afgezet aan mijn hotel. Ik was heel tevreden over de gids Hij was “ dag en nacht “ met de Amerikaanse Kristy! Morgen moet ik paraat staan om 9u30 om te gaan paardrijden. Naar het schijnt wandelen we 4 uur in de bergen, plaatsen waar men met een auto niet kan komen. Opnieuw 30.000 peso = 60$. Het dubbele met andere landen maar ja, Paaseilanden is nu eenmaal een elite – eiland. Ik krijg kou. s' Avonds is het altijd fris. Ik zou ook eigenlijk iets moeten eten. Ik at enkel een pakje chips. Ik heb niets meer in huis. Ik eet misschien een koekje en zal morgenvroeg wel brood gaan halen. Hasta manana...
Geschiedenis:
Mondelinge overlevering van de oorspronkelijke bewoners geeft aan dat een opperhoofd (Hotu Matu'a) met zijn vrouw en familie in twee kano's op het eiland arriveerde. Er wordt verondersteld dat zij Polynesisch waren. Er is onzekerheid over de nauwkeurigheid van deze legende. In de literatuur wordt de eerste vestiging aangegeven tussen 300-400 n. Chr. en 700-800 n. Chr. Maar over deze vroege dateringen is geen consensus. Waarschijnlijk vond de belangrijkste kolonisatie plaats rond het jaar 1250.
Het eerste vastgelegde Europese contact met Paaseiland vond plaats toen Roggeveen er landde. Hij trof er twee- tot drieduizend bewoners aan. De bevolking kan echter twee eeuwen eerder uit tien- tot vijftienduizend mensen hebben bestaan. Aangenomen wordt dat de beschaving van Paaseiland in een neerwaartse spiraal is terechtgekomen gedurende de eeuw voorafgaande aan de komst van de Europeanen, als gevolg van overbevolking, ontbossing en uitputting van de beperkt aanwezige natuurlijke grondstoffen.
Volgens beschrijvingen van Roggeveen leefden er twee groepen op het eiland: Polynesiërs en 'blanken'. Deze blanken waren de Langoren, ook wel Hanau Epe genoemd, die de Moai hebben gebouwd. De twee bevolkingsgroepen leefden in vrede samen op het eiland. Uit onderzoek blijkt dat het eiland voor de bewoning door mensen volledig was bebost, maar toen Roggeveen het ontdekte was er vrijwel geen boom meer te vinden. Algemeen wordt aangenomen dat de bomen werden gekapt voor het verplaatsen van de grote stenen hoofden die op het eiland zijn geplaatst, voor het bouwen van huizen en het bouwen van kano's om te kunnen vissen.
Afgezien van beschrijvingen van bezoekende schepen is er weinig informatie over de gebeurtenissen die op het eiland plaatsvonden, zowel voor de komst van de Europeanen als in de tijdspanne tussen hun bezoeken. Zo beschreef James Cook bij zijn bezoek in 1774 dat veel van de stenen beelden omgegooid waren terwijl dat bij het bezoek van Jacob Roggeveen nog niet het geval was. Waarom dit is gebeurd, is onbekend.
In de tweede helft van de 19de eeuw leidde slavenhandel, nieuw geïntroduceerde ziekten en honger tot verdere decimering van de bevolking.
Om 7 uur ontwaakte ook de vogelwereld in mijn tuin. Ik at een klein stukje brood, wat ik nog over had van de dag voorheen, met Nutella. Ik wandelde naar het nieuwe reisagentschap “Kia Koe “ waar ik een meer ervaren gids zou hebben. Het vorige agentschap was “Mahinatours” wat ik jullie niet aanraad. Natuurlijk hangt alles af van de gids. Men zei me dat ik één uur te vroeg was! Ik slenterde door de straten en zette me op een bankje in de zon waar ik een Frans boekje las over Isla de Pascua dat Mity me leende. Zo ging de tijd vlug voorbij. Christian, half vrouw :-) , was mijn vriendelijke gids. Hij sprak ook Frans. We pikten gedurende een uurtje andere mensen op in hun hotels. Ik zie bijna geen backpackers. Waarschijnlijk is het voor die mensen te duur of misschien huren ze zelf een auto en doen ze geen tours. Vele bloeiende bloemen. Er was veel wind en het was bewolkt. Wanneer de zon er door kwam was het heel warm. We waren met 17 personen van alle nationaliteiten. Vooreerst stopten we bij Akahanga waar we vele omver gevallen Moai's zagen liggen op de Ahu = platform. Men wil niet alle beelden restaureren daar ze de doden willen laten slapen in vrede, en ook omdat ze er geen geld voor hebben. :-) Vele hoeden ( zoals ik eerst zei, zijn geen hoeden maar ze beelden het haar uit van de Moai's ) lagen overal verspreid. Dit haarkapsel is steeds in het rood. Het uitzicht was adembenemend. Een prachtige blauwe oceaan. Ook zagen we een paar huizen, of wat er van over bleef, in bootvorm. Daarna wandelden we naar een grot. Deze was zeker niet zo groot dan de dag ervoor. De grotten gebruikten ze enkel om te schuilen wanneer boten aan land kwamen. Christian vertelde dat de bevolking zich meer Polynesisch voelt dan Zuid Amerikaans. Ze verstaan ook voor 90 % de taal van Tahiti. Alle Moai's hebben ze maar pas gerestaureerd vanaf de jaren 1960 door hulp van buitenaf. Ik liet me niet verleiden bij een paar tafeltjes waar ze handcraft verkochten. Ik heb trouwens al een houten Moai en een hangertje gekocht. Enkel indien ik een lepeltje van de Paaseilanden = Rapa Nui zou vinden, koop ik dit. We stapten de bus op en reden naar de vulkaan Rano Raraku. Aan de ingang stond de enige Moai die knielend is afgebeeld. Alle anderen zijn enkel de romp en het hoofd. In de krater van deze uitgedoofde vulkaan zijn de meeste Moai's gemaakt. Je kon hier dwalen tussen de talloze onafgemaakte beelden, die hier verdwaald in het landschap staan. Deze vulkaan was destijds de steengroeve voor de Moai . Al bij aankomst troonden de trotse beelden op de hellingen naar beneden, de beelden die nooit afgemaakt waren en de Ahu nooit gehaald hebben. Hier werd het verschil tussen de verschillende periodes van Moai duidelijk; van kleinere beelden met meer menselijke uitdrukking tot grotere beelden met puntige neuzen en een wat arrogante uitdrukking door de samengeknepen lippen. De grootste Moai ooit hier gevonden (22 meter) ligt nog onafgewerkt vast op zijn rug in de rotsen. Ongelooflijk hoe ze die beelden kapten uit de rotsen met enkel een kleine geslepen steen! De steengroeve met zijn variëteit aan beelden maakte een grote indruk op mij. Ook legde de gids uit hoe ze de beelden kilometers ver versleepten, tot 23 m hoge en 60 ton zware stenen reuzen, over hun eiland verplaatsten. Het was een waar openluchtmuseum tussen groene heuvels en uitgedoofde vulkanen. Voor één Moai deden ze soms één jaar om dit af te werken, naargelang de grootte. Op een picnicplaats namen we een lunch. Ik en een ander meisje hadden geen lunch besteld. 12000 peso= 24 $ voor een plastiek bakje met wat kip en rijst vond ik teveel. We aten een pakje chips en dronken een cola. Dat gaf ook energie. Terwijl ik mijn blog hier schrijf ben ik ondertussen weer gebeten door de muggen. Ik had nochtans muggenmelk gesmeerd maar niet in mijn gezicht. :-( Ik vond een koffielepeltje aan 4900 peso = 10 $. Het is veel geld voor een niet-zilveren maar toch heb ik een souvenir van Rapa Nui. Rond 14u30 bolden we naar Tongariki. Ahu Tonganiki had ik al zien liggen vanaf Rano Ranacu maar was als je er vlak voor staat nog indrukwekkender. Ik verbaasde me over de rij en vooral de grootte van de Moai’s, 15 op een rij! Het zijn van die momenten dat je je heel nietig voelt. Deze 15 beelden waren na een zware aardbeving ( 9,1 ) en een tsunami allen omvergevallen. Toch hebben ze deze Moai's allen gerestaureerd en opnieuw op hun Ahu gezet. De Ahu's zijn langer voorzien dan voor 15 beelden maar dit bouwde men zodat een latere generatie nieuwere Moai's kon bijplaatsen. Dit is er nooit van gekomen door de oorlogen die een einde maakten aan de Moaicultuur. Deze 15 Moai's hebben geen ogen meer daar men alles origineel wil laten en geen nieuwe “schelpenogen” wil plaatsen. Aan deze ingang stond een Moai waarvan je de armen en vingers kon zien. Een paar keer kwam ik de Amerikaanse gids Kristy tegen, mijn vorige groep. Ze zei telkens vriendelijk dag. Ik zag een meisje uit onze groep foto's nemen met haar beertje. Ik was alle dagen BB vergeten zodat ik geen enkele foto van hem heb met een Moai. :-( Ik zal hem morgen zeker meenemen met het paardrijden. Ik vond het vreemd want overal zie je wilde paarden. Er zouden 4000 paarden op het eilanden zijn. Evenveel dan de bevolking! Ze schijnen een probleem te worden voor Paaseiland. Slechts 2% wordt gebruikt als rijpaard of lastdier en de rest overgraast het eiland en schuurt de beelden etc. kapot. Paarden worden hier niet gegeten. En zeggen dat ze in andere landen gans hun leven moeten sparen om zich ooit één paard te kunnen kopen. Prachtige paarden met hun veulens. Grappig een paard te zien met een Moai. De verdere tocht voerde langs Poike, de oostelijke punt, waar je geen lava steen ziet liggen (volgens de Kontiki zijn die op bevel van de Lang-oren allemaal verwijderd door de Kort-oren) naar Ahu Te Pito Kura waarvan schijnt dat vooral Brazilianen er gek op zijn. De vele grotten, die ik de eerste dag op het strand zag en waarvan ik niet wist waarvoor deze dienden, zijn chickenhouses. Hun kippen waren heel belangrijk. Het was hun hok. Daarom hadden die zo een kleine ingangen! Ahu Te Pito Kura was de plaats die “de navel van de wereld”= “Te Pito o Te Henua”, wordt genoemd. In Ahu Te Pito Kura ligt de grootste Moai van het eiland, een beeld van zo'n tien meter hoogte. Hij staat er niet meer, maar ligt languit in het gras. Het moet één van de laatste ooit geweest zijn. Opvallend is dat het beeld smaller is dan de anderen. Er lag een grote ronde steen die magnetische krachten schijnt te bezitten (kompas raakt van de wijs) en als je je handen erop legt kan je een wens doen. Ik raakte de rots aan maar vergat toch zeker wel een wens te doen! :-) Het laatste onderdeel van het programma was Ahu Nau Nau, gelegen aan Anakena Beach. Een goudkleurig zand en kristalhelder water met, rond 1950, ingevoerde palmbomen (zoals ik zeg is werkelijk niet veel origineel meer over op het eiland, bijna alles is aan- en ingevoerd). Ik waagde me niet in het koude water. Toen ik op het zachte witte strand lag en uitkeek op de Moai had het geheel iets onwerkelijks, eigenlijk niet te beschrijven. Dan pas kreeg je een idee wat Jacob Roggeveen moet hebben ervaren toen hij dit eiland voor het eerst zag. Het geïsoleerde Paaseiland, gelegen in de Stille Oceaan op 3.700 km van Chili werd ontdekt op eerste paasdag in 1722 door de Nederlander Jacob Roggeveen. Ook was ik gefascineerd vanwege het uitzicht op een rij statige Moai's. Na 40 minuten moesten we alweer de bus op. Rond 17U30 werd ik afgezet aan mijn hotel. Ik was heel tevreden over de gids Hij was “ dag en nacht “ met de Amerikaanse Kristy! Morgen moet ik paraat staan om 9u30 om te gaan paardrijden. Naar het schijnt wandelen we 4 uur in de bergen, plaatsen waar men met een auto niet kan komen. Opnieuw 30.000 peso = 60$. Het dubbele met andere landen maar ja, Paaseilanden is nu eenmaal een elite – eiland. Ik krijg kou. s' Avonds is het altijd fris. Ik zou ook eigenlijk iets moeten eten. Ik at enkel een pakje chips. Ik heb niets meer in huis. Ik eet misschien een koekje en zal morgenvroeg wel brood gaan halen. Hasta manana...
Geschiedenis:
Mondelinge overlevering van de oorspronkelijke bewoners geeft aan dat een opperhoofd (Hotu Matu'a) met zijn vrouw en familie in twee kano's op het eiland arriveerde. Er wordt verondersteld dat zij Polynesisch waren. Er is onzekerheid over de nauwkeurigheid van deze legende. In de literatuur wordt de eerste vestiging aangegeven tussen 300-400 n. Chr. en 700-800 n. Chr. Maar over deze vroege dateringen is geen consensus. Waarschijnlijk vond de belangrijkste kolonisatie plaats rond het jaar 1250.
Het eerste vastgelegde Europese contact met Paaseiland vond plaats toen Roggeveen er landde. Hij trof er twee- tot drieduizend bewoners aan. De bevolking kan echter twee eeuwen eerder uit tien- tot vijftienduizend mensen hebben bestaan. Aangenomen wordt dat de beschaving van Paaseiland in een neerwaartse spiraal is terechtgekomen gedurende de eeuw voorafgaande aan de komst van de Europeanen, als gevolg van overbevolking, ontbossing en uitputting van de beperkt aanwezige natuurlijke grondstoffen.
Volgens beschrijvingen van Roggeveen leefden er twee groepen op het eiland: Polynesiërs en 'blanken'. Deze blanken waren de Langoren, ook wel Hanau Epe genoemd, die de Moai hebben gebouwd. De twee bevolkingsgroepen leefden in vrede samen op het eiland. Uit onderzoek blijkt dat het eiland voor de bewoning door mensen volledig was bebost, maar toen Roggeveen het ontdekte was er vrijwel geen boom meer te vinden. Algemeen wordt aangenomen dat de bomen werden gekapt voor het verplaatsen van de grote stenen hoofden die op het eiland zijn geplaatst, voor het bouwen van huizen en het bouwen van kano's om te kunnen vissen.
Afgezien van beschrijvingen van bezoekende schepen is er weinig informatie over de gebeurtenissen die op het eiland plaatsvonden, zowel voor de komst van de Europeanen als in de tijdspanne tussen hun bezoeken. Zo beschreef James Cook bij zijn bezoek in 1774 dat veel van de stenen beelden omgegooid waren terwijl dat bij het bezoek van Jacob Roggeveen nog niet het geval was. Waarom dit is gebeurd, is onbekend.
In de tweede helft van de 19de eeuw leidde slavenhandel, nieuw geïntroduceerde ziekten en honger tot verdere decimering van de bevolking.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
