Dag 5 18 nov. Recoleta,San Telmo,La Boca en tang
Blijf op de hoogte en volg Kristin
20 November 2012 | Argentinië, Recoleta
Dag 5 18 nov. Recoleta,San Telmo,La Boca en tangoshow
Ik nam een taxi ( 30 P = 6 € ) naar het kerkhof van Recoleta.
Dit is de belangrijkste luxueuze begraafplaats in Latijns Amerika gelegen in een rijke wijk. Ik vond er fraaie architectuur, mooie monumenten en mausolea waar veel bekende mensen begraven lagen. De 70 crypten zijn tot nationale monumenten verklaard en liggen verspreid over vier hectares. La Recoleta was oorspronkelijk een klooster buiten de stad. In de achttiende eeuw vestigden de monniken van de Orde van de Recoletos zich op die plaats. In de negentiende eeuw vertrokken de monniken en werd La Recoleta het eerste publieke kerkhof van de stad. Op het einde van de negentiende eeuw kwamen tal van rijke burgers in de buurt van het kerkhof wonen om te ontsnappen aan de gele koorts, die de stad toen teisterde. Het werd al snel het exclusieve kerkhof voor de rijkere klasse. De Italiaanse architect Buschiazzo gaf het kerkhof een modern en monumentaal karakter dat alle bouwstijlen van de stad verenigde. Vaak marmeren en bronzen beelden, schitterende graftombes. Hier rusten mensen die veel betekend hebben voor het land zoals de Argentijnse Scheikunde Nobel prijs winnaar Dr. Federico Leloir en Eva Perón, de First lady van de Argentijnse president Juan Péron tussen 1947 en 1952. Evita is zowel een musical als een film die bij velen een belletje doet rinkelen. Haar graf lokt jaarlijks duizenden toeristen naar La Recoleta. Hier was er zelfs een kleine file om haar graf te bezoeken. Ook zag ik er graven van historisch figuren, presidenten, rijken en mensen van adel. Wat me wel opviel bij dit prachtig en groot kerkhof was dat vele graven beschadigd waren. Overal was er wel een venstertje stuk, lag er puin in de graven, vele kisten waren zelfs open. Brr, luguber. Je ziet dit aan de hand van de foto's. En deze graven waren zelfs niet zo oud hoor. In Chili zag ik dat niet. Zelfs graven van 1800 waren daar nog in perfecte staat en goed onderhouden. Raar. Vele mausolea stonden open en je kon de trappen zien naar beneden waar ik massa's kisten op mekaar zag liggen, babykistjes, urnen in verschillende groottes en soorten. Al dan niet stuk. In Chili zag ik vele kitscherige poppetjes, vlagjes, kindermolentjes wat ik hier in Argentinië niet zag. De versiering was soberder maar de graven waren immenser, echte kapelletjes, met grote beelden. Sommige graven kosten tot 100.000 €. Daarna stapte ik de Kerk “Nuestra Senora del Pilar “ binnen. Ik maakte een kruisje en dankte voor mijn behouden reis gedurende één jaar. Langs vele handcraftkraampjes wandelde ik tot aan de ombubomen. Kolossale, fascinerende uitzonderlijke bomen. Griezelige wortels verstrengeld in elkaar. Duiven en groene grasparkieten speelden en schetterden vanjewelste. Ik nam een taxi naar San Telmo. San Telmo, met zijn elegante koloniale architectuur, is de wijk van de antiquiteitenhandelaren en kunstenaars. De eertijdse achterbuurt trok in de jaren zestig talloze kunstenaars en intellectuelen die het gebied weer lieten opleven. Naast de ateliers en antiekwinkels, de barrio met zijn restaurants en een zondagse vlooienmarkt op het plein Plaza Dorrego. De stadswijk beschikt ook over de oudste en bekendste tangokroegen zoals Michelangelo, La Casa Blanca en La Casa Rosada. Talloze statige oude gebouwen zijn nu gerestaureerd en huisvesten nachtclubs, boetieks en ateliers. Op La Plaza Dorrego zag ik al direct mensen die tango dansten. Vele mensen er rond. De taxichauffeur had me gezegd dat ik op mijn hoede moest zijn van dieven. Ik stak mijn geldbeugel diep in mijn achterzak van mijn jeans. Ik slenterde tussen de kraampjes en vond er een paar mooie zilveren koffielepeltjes uit alle landen aan schappelijke prijzen.
Her en der in de wijk waren ook straatartiesten te vinden die de hakken lieten klinken op de geplaveide oude pleinen en straten. Verdeeld in de wijk zijn een aantal interessante musea te vinden, antiekwinkels en galeries met opmerkelijke kunst.
Karikaturentekenaars, sushiverkopers, empanadaverkopers, levensechte standbeelden ( zoals op de Ramblas ), zangers, goochelaars, steltenlopers, schilders die zich kwaad maakten wanneer ik een foto nam van hun prachtige schilderijen enz. Een volgende taxi bracht me naar La Boca. La Boca en San Telmo maken deel uit van het zuidelijk district van Buenos Aires. La Boca, gelegen aan de oude haven, bekoort met zijn kleurrijke, van hout en golfplaat gemaakte huizen. Dit is de traditionele woonplaats van de arbeiders, de immigranten uit Genua, de vissers — en de plek waar de mensen van Buenos Aires elkaar ontmoeten om te dineren en te dansen. De authentieke tangodans en Argentijns-Italiaanse kookkunst maken dit ook een eersterangs bezienswaardigheid voor de bezoekers. In 1871 brak Gele Koorts uit in de stad en de buurt werd volledig ingenomen door krakers, die er pas een eeuw later terug vertrokken, nadat eigenaars hun huizen dankzij een edict officieel konden terugeisen. La Boca is eveneens thuishaven van de voetbalclub Boca Juniors. Het stadion La Bombonera staat middenin deze typische volkswijk. Daar vond ik zilveren koffielepeltjes uit Argentinië. De rivier was er heel vuil. Mijn taxichauffeur zei lachend dat België zou moeten langskomen met veel geld om de rivier te kuisen. Waarom België? De rivier zou naar het schijnt heel besmettelijk zijn.
Een kleurrijke wijk vlakbij de zee. Cultuur, muziek en de beroemde Tango dans smolten hier volledig samen. Met name in de bekende Caminito straat. Dit deel van de wijk is voornamelijk voetgangers gebied. Veel verhalen van de mensen en hun leven werden door middel van straatkunst op de muren en wanden verteld. Her en der boden kunstenaars met een kraampje hun producten te koop aan. En zodra er muziek klonk, werd er gedanst. Ik vond het heel gezellig.
Ik kreeg honger en installeerde me op een terrasje waar er ondertussen tango gedanst werd of gezongen werd. Ik voelde me als het ware in de Rue de Bouchers. Ik bestelde me een glas rode wijn en een bife de Chorizo. Ik vroeg zeker saignant en legde met handen en voeten uit wat dit was. Bij het vlees was er geen frietjes of slaatje voorzien. Dat moest je nog eens apart bij bestellen. Voor frietjes vroegen ze nog eens 30 P = 6 €? De ober zag me twijfelen en zei dat hij me de frietjes er wel gratis bij zou geven. Toen ik mijn vlees kreeg was het zeker niet het zelfde vlees zoals in Tigre. Een dunnere steak en ... veel te hard gebakken. Het trok op niets. Voor de prijs van 65 P = 15 € wilde ik wel wat deftigs en ik vroeg een ander stuk vlees minder hard uitgebakken. Na 10 minuten kwam men terug. Toen ik begon te eten was het stuk nog meer uitgebakken dan voorheen. Ik zag dat ik mijn zelfde vorige steak teruggekregen had. Ik was zo kwaad en stapte op zonder iets te zeggen . Op de hoek van de straat keek ik nog eens om om te zien of men mij niet volgde maar ik zag niemand. Ik kan het niet verdragen dat men mij bedriegt. Ik bezocht het museo de Bellas Artes de La Boca van de schilder Benito Quinquela Martin. Prachtige schilderijen. Dit was zijn huis en studio. Vanop het derde verdiep had ik een mooi uitzicht over La Boca en de vuile rivier. Een taxi voerde me terug naar mijn hotel waar ik me klaar maakte om rond 20u30 naar een tangoshow te gaan. Plots kreeg ik telefoon en het was Daniel om zich te verontschuldigen voor zijn aantastelijk gedrag. Hij wilde persé met mij iets gaan drinken. Ik kon niet want alle minuten zou de bus me oppikken en ten tweede had ik er geen zin in om hem nog te zien. Ik zei dat ik zijn gedrag niet aanvaardde en dat ik hem niet wilde zien. Ik haakte in. De bus pikte meerdere mensen op en rond 21u15 zat ik in het restaurant aan een tafeltje alleen. Ik had gedacht dat we allen samen zouden zitten aan lange tafels zoals ik op foto's zag maar helaas niet. Iedereen was in groep of in koppel. Ik zat dicht bij de bar en werd in de watjes gelegd door de obers. Ik kreeg een klein glaasje sherry aangeboden. Daarna kon ik kiezen tussen drie voorgerechten en drie hoofdplats. Ik vroeg aan de ober of de empanadas lekker waren en hij bracht me er eentje om te proeven. Het was heel lekker maar daar ik er dus al eentje gegeten had, nam ik “Fiambres surtidos con ensalada rusa o arrollado primavera”. Een lekker “trouwfeestgerecht” noemde ik het. :-) Daarna nam ik de bife de Chorizo. Het is te hopen dat deze beter smaakt dan in La Boca! Inderdaad was dit stukje vlees een dikke steak met frietjes. Opnieuw geen salade. Wel nog niet zo lekker dan in Tigre. Daar was het vlees als boter. Ik kreeg een lekker klein flesje Vino tinto de Mendoza. De show begon. Tangodansen in sexy, glitterende pakjes begeleid door piano, contrabas, klassieke gitaar, een soort accordeon en een viool. Muzikaal was het schitterend. Ik kreeg kippenvel toen de pianist een mooie solo gaf. Het dessert volgde; een ijscrème met kiwi en aardbeistroop. Ik kreeg er ook een glaasje champagne erbij. Deze was niet zoals bij ons, de echte champagne. Hij smaakte bitterder. Om 23u40 was de show voorbij en de bus zette me af aan mijn hotel. Op deze manier zag ik Buenos Aires bij nacht. Vele lichtjes. Wie zag ik staan in de receptie? Daniel. Oh nee! Ik liet me toch overhalen om één glas te drinken in het befaamde restaurant Tortoni uit 1858. Elke dag zie ik daar een enorme file mensen staan en ik was wel benieuwd waarom en wat er zo speciaal aan was. Een koloniale bar waar vele belangrijke personen reeds waren geweest. Ik raakte aan de praat met een Fransman die hier al 30 jaar woont. Het was heerlijk om nog eens Frans te kunnen spreken. We bestelden ons een glas champagne. Dezelfde genre als die van in het tangorestaurant. Om 1 uur sloot de keet. Aan de receptie begon Daniel te zagen om bij mij te mogen slapen daar hij geen metro had vôôr 6 uur s morgens. Ik zei hem dat dat zijn eigen fout was omdat hij me maar niet moest komen opzoeken. Ik stapte de lift in en liet hem achter. :-) Ik hoorde niets meer van hem. Hij zal het begrepen hebben. xxx
Ik nam een taxi ( 30 P = 6 € ) naar het kerkhof van Recoleta.
Dit is de belangrijkste luxueuze begraafplaats in Latijns Amerika gelegen in een rijke wijk. Ik vond er fraaie architectuur, mooie monumenten en mausolea waar veel bekende mensen begraven lagen. De 70 crypten zijn tot nationale monumenten verklaard en liggen verspreid over vier hectares. La Recoleta was oorspronkelijk een klooster buiten de stad. In de achttiende eeuw vestigden de monniken van de Orde van de Recoletos zich op die plaats. In de negentiende eeuw vertrokken de monniken en werd La Recoleta het eerste publieke kerkhof van de stad. Op het einde van de negentiende eeuw kwamen tal van rijke burgers in de buurt van het kerkhof wonen om te ontsnappen aan de gele koorts, die de stad toen teisterde. Het werd al snel het exclusieve kerkhof voor de rijkere klasse. De Italiaanse architect Buschiazzo gaf het kerkhof een modern en monumentaal karakter dat alle bouwstijlen van de stad verenigde. Vaak marmeren en bronzen beelden, schitterende graftombes. Hier rusten mensen die veel betekend hebben voor het land zoals de Argentijnse Scheikunde Nobel prijs winnaar Dr. Federico Leloir en Eva Perón, de First lady van de Argentijnse president Juan Péron tussen 1947 en 1952. Evita is zowel een musical als een film die bij velen een belletje doet rinkelen. Haar graf lokt jaarlijks duizenden toeristen naar La Recoleta. Hier was er zelfs een kleine file om haar graf te bezoeken. Ook zag ik er graven van historisch figuren, presidenten, rijken en mensen van adel. Wat me wel opviel bij dit prachtig en groot kerkhof was dat vele graven beschadigd waren. Overal was er wel een venstertje stuk, lag er puin in de graven, vele kisten waren zelfs open. Brr, luguber. Je ziet dit aan de hand van de foto's. En deze graven waren zelfs niet zo oud hoor. In Chili zag ik dat niet. Zelfs graven van 1800 waren daar nog in perfecte staat en goed onderhouden. Raar. Vele mausolea stonden open en je kon de trappen zien naar beneden waar ik massa's kisten op mekaar zag liggen, babykistjes, urnen in verschillende groottes en soorten. Al dan niet stuk. In Chili zag ik vele kitscherige poppetjes, vlagjes, kindermolentjes wat ik hier in Argentinië niet zag. De versiering was soberder maar de graven waren immenser, echte kapelletjes, met grote beelden. Sommige graven kosten tot 100.000 €. Daarna stapte ik de Kerk “Nuestra Senora del Pilar “ binnen. Ik maakte een kruisje en dankte voor mijn behouden reis gedurende één jaar. Langs vele handcraftkraampjes wandelde ik tot aan de ombubomen. Kolossale, fascinerende uitzonderlijke bomen. Griezelige wortels verstrengeld in elkaar. Duiven en groene grasparkieten speelden en schetterden vanjewelste. Ik nam een taxi naar San Telmo. San Telmo, met zijn elegante koloniale architectuur, is de wijk van de antiquiteitenhandelaren en kunstenaars. De eertijdse achterbuurt trok in de jaren zestig talloze kunstenaars en intellectuelen die het gebied weer lieten opleven. Naast de ateliers en antiekwinkels, de barrio met zijn restaurants en een zondagse vlooienmarkt op het plein Plaza Dorrego. De stadswijk beschikt ook over de oudste en bekendste tangokroegen zoals Michelangelo, La Casa Blanca en La Casa Rosada. Talloze statige oude gebouwen zijn nu gerestaureerd en huisvesten nachtclubs, boetieks en ateliers. Op La Plaza Dorrego zag ik al direct mensen die tango dansten. Vele mensen er rond. De taxichauffeur had me gezegd dat ik op mijn hoede moest zijn van dieven. Ik stak mijn geldbeugel diep in mijn achterzak van mijn jeans. Ik slenterde tussen de kraampjes en vond er een paar mooie zilveren koffielepeltjes uit alle landen aan schappelijke prijzen.
Her en der in de wijk waren ook straatartiesten te vinden die de hakken lieten klinken op de geplaveide oude pleinen en straten. Verdeeld in de wijk zijn een aantal interessante musea te vinden, antiekwinkels en galeries met opmerkelijke kunst.
Karikaturentekenaars, sushiverkopers, empanadaverkopers, levensechte standbeelden ( zoals op de Ramblas ), zangers, goochelaars, steltenlopers, schilders die zich kwaad maakten wanneer ik een foto nam van hun prachtige schilderijen enz. Een volgende taxi bracht me naar La Boca. La Boca en San Telmo maken deel uit van het zuidelijk district van Buenos Aires. La Boca, gelegen aan de oude haven, bekoort met zijn kleurrijke, van hout en golfplaat gemaakte huizen. Dit is de traditionele woonplaats van de arbeiders, de immigranten uit Genua, de vissers — en de plek waar de mensen van Buenos Aires elkaar ontmoeten om te dineren en te dansen. De authentieke tangodans en Argentijns-Italiaanse kookkunst maken dit ook een eersterangs bezienswaardigheid voor de bezoekers. In 1871 brak Gele Koorts uit in de stad en de buurt werd volledig ingenomen door krakers, die er pas een eeuw later terug vertrokken, nadat eigenaars hun huizen dankzij een edict officieel konden terugeisen. La Boca is eveneens thuishaven van de voetbalclub Boca Juniors. Het stadion La Bombonera staat middenin deze typische volkswijk. Daar vond ik zilveren koffielepeltjes uit Argentinië. De rivier was er heel vuil. Mijn taxichauffeur zei lachend dat België zou moeten langskomen met veel geld om de rivier te kuisen. Waarom België? De rivier zou naar het schijnt heel besmettelijk zijn.
Een kleurrijke wijk vlakbij de zee. Cultuur, muziek en de beroemde Tango dans smolten hier volledig samen. Met name in de bekende Caminito straat. Dit deel van de wijk is voornamelijk voetgangers gebied. Veel verhalen van de mensen en hun leven werden door middel van straatkunst op de muren en wanden verteld. Her en der boden kunstenaars met een kraampje hun producten te koop aan. En zodra er muziek klonk, werd er gedanst. Ik vond het heel gezellig.
Ik kreeg honger en installeerde me op een terrasje waar er ondertussen tango gedanst werd of gezongen werd. Ik voelde me als het ware in de Rue de Bouchers. Ik bestelde me een glas rode wijn en een bife de Chorizo. Ik vroeg zeker saignant en legde met handen en voeten uit wat dit was. Bij het vlees was er geen frietjes of slaatje voorzien. Dat moest je nog eens apart bij bestellen. Voor frietjes vroegen ze nog eens 30 P = 6 €? De ober zag me twijfelen en zei dat hij me de frietjes er wel gratis bij zou geven. Toen ik mijn vlees kreeg was het zeker niet het zelfde vlees zoals in Tigre. Een dunnere steak en ... veel te hard gebakken. Het trok op niets. Voor de prijs van 65 P = 15 € wilde ik wel wat deftigs en ik vroeg een ander stuk vlees minder hard uitgebakken. Na 10 minuten kwam men terug. Toen ik begon te eten was het stuk nog meer uitgebakken dan voorheen. Ik zag dat ik mijn zelfde vorige steak teruggekregen had. Ik was zo kwaad en stapte op zonder iets te zeggen . Op de hoek van de straat keek ik nog eens om om te zien of men mij niet volgde maar ik zag niemand. Ik kan het niet verdragen dat men mij bedriegt. Ik bezocht het museo de Bellas Artes de La Boca van de schilder Benito Quinquela Martin. Prachtige schilderijen. Dit was zijn huis en studio. Vanop het derde verdiep had ik een mooi uitzicht over La Boca en de vuile rivier. Een taxi voerde me terug naar mijn hotel waar ik me klaar maakte om rond 20u30 naar een tangoshow te gaan. Plots kreeg ik telefoon en het was Daniel om zich te verontschuldigen voor zijn aantastelijk gedrag. Hij wilde persé met mij iets gaan drinken. Ik kon niet want alle minuten zou de bus me oppikken en ten tweede had ik er geen zin in om hem nog te zien. Ik zei dat ik zijn gedrag niet aanvaardde en dat ik hem niet wilde zien. Ik haakte in. De bus pikte meerdere mensen op en rond 21u15 zat ik in het restaurant aan een tafeltje alleen. Ik had gedacht dat we allen samen zouden zitten aan lange tafels zoals ik op foto's zag maar helaas niet. Iedereen was in groep of in koppel. Ik zat dicht bij de bar en werd in de watjes gelegd door de obers. Ik kreeg een klein glaasje sherry aangeboden. Daarna kon ik kiezen tussen drie voorgerechten en drie hoofdplats. Ik vroeg aan de ober of de empanadas lekker waren en hij bracht me er eentje om te proeven. Het was heel lekker maar daar ik er dus al eentje gegeten had, nam ik “Fiambres surtidos con ensalada rusa o arrollado primavera”. Een lekker “trouwfeestgerecht” noemde ik het. :-) Daarna nam ik de bife de Chorizo. Het is te hopen dat deze beter smaakt dan in La Boca! Inderdaad was dit stukje vlees een dikke steak met frietjes. Opnieuw geen salade. Wel nog niet zo lekker dan in Tigre. Daar was het vlees als boter. Ik kreeg een lekker klein flesje Vino tinto de Mendoza. De show begon. Tangodansen in sexy, glitterende pakjes begeleid door piano, contrabas, klassieke gitaar, een soort accordeon en een viool. Muzikaal was het schitterend. Ik kreeg kippenvel toen de pianist een mooie solo gaf. Het dessert volgde; een ijscrème met kiwi en aardbeistroop. Ik kreeg er ook een glaasje champagne erbij. Deze was niet zoals bij ons, de echte champagne. Hij smaakte bitterder. Om 23u40 was de show voorbij en de bus zette me af aan mijn hotel. Op deze manier zag ik Buenos Aires bij nacht. Vele lichtjes. Wie zag ik staan in de receptie? Daniel. Oh nee! Ik liet me toch overhalen om één glas te drinken in het befaamde restaurant Tortoni uit 1858. Elke dag zie ik daar een enorme file mensen staan en ik was wel benieuwd waarom en wat er zo speciaal aan was. Een koloniale bar waar vele belangrijke personen reeds waren geweest. Ik raakte aan de praat met een Fransman die hier al 30 jaar woont. Het was heerlijk om nog eens Frans te kunnen spreken. We bestelden ons een glas champagne. Dezelfde genre als die van in het tangorestaurant. Om 1 uur sloot de keet. Aan de receptie begon Daniel te zagen om bij mij te mogen slapen daar hij geen metro had vôôr 6 uur s morgens. Ik zei hem dat dat zijn eigen fout was omdat hij me maar niet moest komen opzoeken. Ik stapte de lift in en liet hem achter. :-) Ik hoorde niets meer van hem. Hij zal het begrepen hebben. xxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
