Dag 26 22 febr. Dunedin ) Moeraki
Door: kristindaelman
Blijf op de hoogte en volg Kristin
22 Februari 2012 | Nieuw Zeeland, Moeraki
Dag 26 22 febr. Dunedin – Moeraki ( 153 km )
Ik ontwaakte om 9 uur. Als ik geen kou heb slaap ik lang. Ik maakte me een toast met konfituur in mijn cel. Mijn toast verbrandde en het fire alarm ging af. Oei, ik zette de deur wagewijd open en na 10 minuten stopte het alarm toch. Het was 14 graden, mistig en het regende. Tof! Ik had niet veel zin om iets te doen door het slechte weer maar zo mocht ik niet beginnen… Ik moet iets doen! Ik moest wel eerst mijn boete gaan betalen en legde het daar allemaal goed uit. Ik moest een formulier invullen waar ik zei dat ik een toerist was en dat ik het bord niet goed verstond en ze gaan me een mail sturen om te zeggen of ik het moet betalen of niet. Dus dat komt wel in orde denk ik. Ik reed naar het schiereiland Otago met vele fraaie vergezichten. Onderweg zag ik een jeep of camper die in een ravijn gereden was. Ze waren hem aan het takelen. Oei, oei bespaar mij dat. Ik steeg langzaam op de heel gevaarlijke weg met vele smalle haarspeldbochten zonder omheining. Ik reed aan 30 km/uur naar het Larnach Castle, het enige slot van NZ gebouwd in 1871, langs een smal baantje met naast mij diepe ravijnen. Brr… Ik zou een prachtig zicht gehad hebben had het niet zo mistig geweest. Je moest ingang betalen dus besloot ik van toch maar eerst richting de Albatrossen- en pinquinkolonies te gaan. Weer of geen weer. Onderweg stopte ik aan een publieke wc. Alles was full automatisch. De deur opende automatisch open of toe, je duwde op een knop en er kwam wc papier uit, wanneer je je handen gewassen had, spoelde automatisch het toilet door, met een laserstraal kon je zeep nemen, water vragen en je handen drogen. Niet te doen. Ik kwam aan in het Royal Albatros Centre, Taiaroa Head. Het was eindelijk gestopt met regenen. Het was wel nog koud en er was geen zon. Ik besloot een toer te doen naar de Albatrossen aan 40 $. Het meisje legde ons alles heel goed uit. Hier is dit de enige broedplaats ter wereld , op het vasteland, van deze enorme zeevogels. Tussen 1914 eb 1919 was het bekend dat Koningalbatrossen op Taiaroa Head neerstreken en in 1920 werd daar het eerste ei gevoonden. De Otago afdeling van het Koninklijke Genootschap van NZ en dr.L.E. Richdael, een ornitoloog uit Dunedin, begonnen in 1937 pogingen te ondernemen om de kolonie te beschermen tegen verstoring. Hun pogingen werden beloond in 1938 toen het eerste kuiken geboren en getogen op Taiaroa, uitvloog. In 1951 werd een fulltime veldmedewerker aangesteld. Een ringetje , dat een nummer heeft en dat losjes aan de poten wordt bevestigd, maakt het mogelijk de levensgeschiedenis van elke vogel te registreren. De kolonie bestaat reeds uit 90 tot 100 vogels. De vogels die gaan broeden komen in september op Taiaroa Head aan. Het nest, dat in begin november gebouwd wordt, wordt gemaakt door een vogel die op de grond zit en die met zijn snavel planten en aarde om zich heen verzamelt. Het witte ei, dat tot 500 gr kan wegen, wordt gelegd tijdens de eerste drie weken van november. Tijdens het broeden wisselen de ouders elkaar elke twee tot acht dagen af gedurende 11 weken lang. De broedduur van deze albatros is één van de langste van alle vogelsoorten. De tijd dat de partner weg is, brengt de broedende vogel grotendeels slapend door. Wanneer het ei uitgebroed is, bewaken de ouders beurtelings het kuiken gedurende de eerste 30 tot 40 dagen en het voeden wordt ook door beide ouders ondernomen. Bijna 12 maanden na de aankomst op Taiaroa Head, gedurende welke tijd zij zo’n 300 dagen voor het ei en het kuiken hebben gezorgd, verlaten de ouders de kolonie en brengen 1 jaar door op zee voordat zij weer terugkomen om opnieuw te broeden. Ze zijn heel trouw en nemen opnieuw dezelfde partner tenzij die overleden is onderweg. Ze vliegen oa naar Chili waar ik deze binnenkort dan ook zal kunnen bewonderen en zeggen: “ Voila, die komen van NZ “. De kuikens komen tussen eind januari en begin februari uit. Dus ik was in de juiste periode om deze kuikens te zien. Ik zag 3 albatrossen die op hun kuiken zaten. Eentje was 25 dagen oud maar al een grote kanjer. Het duurt ong. 3 dagen, vanaf het moment dat het kuiken het eerste gaatje heeft gemaakt, om eindelijk uit de schaal te komen. Gedurende de eerste 20 dagen wordt het kuiken gevoed als het erom bedelt, daarna krijgt het 3 tot 4 x / week voedsel. Wanneer het kuiken 100 dagen oud is heeft het dons de maximale lengte van 12 cm bereikt. Op deze leeftijd krijgt het jong grotere hoeveelheden vaster voedsel, tot zo’n 2 kg/keer. Vanaf begin augustus krijgt het jong lichtere maaltijden en in september wanneer het volgroeid is, verlaat het jong het nest, oefent zijn vleugels en uiteindelijk vliegt het met behulp van een sterke wind uit. De jonge albatros zal de volgende 3 tot 6 jaar op zee doorbrengen , zonder één voet aan land te zetten! , en zal dan terugkeren naar dit unieke punt om een nieuwe generatie Koningsalbatrossen voort te brengen. Er steeg net een albatros op. Hij had een vleugelwijdte van wel 3 meter. Prachtig. Na de rondleiding at ik een saefood chowder aan 13,50 $ met warm brood. Het smaakte me eens iets anders te eten dan brood, spek, zalm etc. :) Aan tafel kreeg je een sensor mee. Wanneer die oplichtte mocht je om je eten gaan. À propos, al die valken die ik gezien heb zijn geen valken maar HAVIKKEN! Sorry daarvoor. Misschien zaten er ook valken tussen want die gelijken goed op mekaar. Ik ging daarna naar Pinquin Place, betaalde 49$ en kon nog net mee met een groep. We stapten eerst naar “ the hospital” waar ondervoede pinquins verblijven en extra eten krijgen. Daarna namen we een bus en via loopgrachten en hutten konden we in de buurt komen van de Yellow-eyed Pinquin = Megadyptes Antipodes = geeloogpinquin. Lengte: 65 – 70 cm ( deze zijn 3e grootste pinquins) ; gewicht: 5 à 6 kg ( voor de rui 7,5 tot 8 kg); leeftijd: 20 tot 25 jaar ( de oudste bekende pinquin was 32 jaar). Zo stoorden we deze beestjes zeker niet. We zagen ze wel maar van ver vond ik. Het project , die de toeristen dus financiêren, is in 1985 gestart door Howard Mc Grouther. Toen waren er maar 8 broedparen. Momenteel zijn er 22 paren aan het broeden en dat maakt dit het grootste reservaat op het Zuid-eiland. De geeloogpinquin ontleent zijn naam aan de gele iris en zijn karakteristieke gele hoofdband. Ze komen uitsluitend voor in NZ en behoren tot de zeldzaamste pinquins ter wereld. Er zijn er nog zo’n 5000 tot 6000. Ong. een vierde daarvan leeft aan de oostkust, ong. 600 km naar het zuiden. Het is de enige die niet tam wordt. Ze nestelen zich in de bossen langs de kust, maar door intensieve houtkap in de laatste 150 jaar zijn hun aantallen erg achteruit gegaan. Ze hebben die bebossing nodig voor beschutting, maar belangrijker is dat ze niet paren als ze nog andere soortgenoten kunnen zien. Ze hebben dus privacy nodig en met de opstelling van hun hokken is hier dus goed rekening mee gehouden. Vrouwtjes worden vruchtbaar na 2 en de mannetjes na 3 j. Ze blijven tot hun dood bij elkaar en zover men weet is er elk jaar een broedsel. De paren blijven elkaar trouw als er met succes nakomelingen komen. Elk paar bakent zijn eigen territorium af, dat fanatiek wordt verdedigd tegen indringers. Normaal worden er 2 eieren gelegd in de 2e helft van september en beide ouders delen de 6-weekse broedtijd. De kuikens komen begin november uit het ei en de ouders voeden ze 3,5 m op. In de eerste helft van febr. verlaten de jongen het nest. De pubers zijn gemakkelijk te herkennen doordat de gele hoofdband nog ontbreekt. Na het verlaten van het nest verblijven ze 3 tot 4 maaanden in zee en leren ze hoe ze vis moeten vangen. Slechts 14% haalt de gemiddelde voortplantingsleeftijd. In juni komen de eersten terug en deze jongeren bezoeken dan verschillende kolonies langs de kust. Na 1 jaar te hebben rondgezworven zullen ze voor het eerst gaan ruien. Daarna krijgen ze de gele hoofdband en iris en kun je ze volwassen noemen. We zagen er een paar in een hokje bezig aan het ruien. Ochere, ze zitten daar dan 4 weken te niksen! Alle vogels en dus ook pinquins ruien eens per jaar. De jonge Yellow-eyed pinquin begint febr. te ruien; de volwassen vogel doet dat in maart – april. De oude veren worden in 4 weken gewisseld. Ze kunnen in deze periode niet te water, want hun veren zijn niet waterafstotend. Ze vasten dan 4 weken ( dat is nogal een dieet he!) en leven op hun lichaamsvet dat ze de weken ervoor hebben opgespaard. De veren worden waterafstotend wanneer de vogels olie, die ze uit het einde van hun start melken, over de rest van hun veren uitsmeren. Ze verliezen meer dan 50% van hun gewicht tijdens deze periode. Sommigen geraken dan wel ondervoed en worden opgevangen in “ The Hospital”. De ogen zijn hun beste zintuig. Ze kunnen zowel onder als boven water perfekt zien. Het gehoor is ook goed, maar met het reukorgaan gaat het een stuk minder. Ze zwemmen ong. 5 tot 25 km uit de kust. Ze verlaten de kolonie met zonsopgang en komen s’ avonds terug. Af en toe blijven ze een nacht weg. De max. diepte die ooit is gemeten is 123 m, maar een gemiddelde duik is 50 m. Ze blijven 2 tot 5 min. onder water en dit gaat continue door, met steeds even een paar seconden boven om lucht te happen. Ze eten voornamelijk sprot, kabeljauw en inktvis. Ik vond het leerrijk en hopelijk jullie ook? Ik reed naar Moeraki waar ik een camping, tentsite, vond aan 14 $. Ik zette mijn tent op in de gietende regen. Pff, ik word die regen zo beu. In de keuken praatte ik met een eerste belg! Een koppeltje uit Mechelen. Ze vergeleken soms NZ met Belgie waar het ook zo veel regent. Ik praatte ook met een NZ koppel die een schoolbus volledig omgebouwd had tot een woonwagen. Ze waren ong. 65 jaar en zo reizen ze NZ rond. Was echt knap. Ze hebben wel nog hun eigen huis. De kleinkinderen geniet dan ook volop van de omgebouwde bus. Er zijn veel mensen die hun huis verkopen en een camper kopen met alles erop en eraan. Campers van miljoenen! Een duits koppel vertelde me dat ik zeker hier wat verder naar the lighthouse moet gaan waar pinquins zitten en daarvoor hoef je niet te betalen. Je moet wel ’s avonds gaan zeiden ze anders zie je niks. Ik at in de keuken, rond 21 uurr kroop ik dik ingeduffeld in mijn tent. De regen kletste tegen mijn goed beschermende tent. Met kou viel ik in slaap. x
Ik ontwaakte om 9 uur. Als ik geen kou heb slaap ik lang. Ik maakte me een toast met konfituur in mijn cel. Mijn toast verbrandde en het fire alarm ging af. Oei, ik zette de deur wagewijd open en na 10 minuten stopte het alarm toch. Het was 14 graden, mistig en het regende. Tof! Ik had niet veel zin om iets te doen door het slechte weer maar zo mocht ik niet beginnen… Ik moet iets doen! Ik moest wel eerst mijn boete gaan betalen en legde het daar allemaal goed uit. Ik moest een formulier invullen waar ik zei dat ik een toerist was en dat ik het bord niet goed verstond en ze gaan me een mail sturen om te zeggen of ik het moet betalen of niet. Dus dat komt wel in orde denk ik. Ik reed naar het schiereiland Otago met vele fraaie vergezichten. Onderweg zag ik een jeep of camper die in een ravijn gereden was. Ze waren hem aan het takelen. Oei, oei bespaar mij dat. Ik steeg langzaam op de heel gevaarlijke weg met vele smalle haarspeldbochten zonder omheining. Ik reed aan 30 km/uur naar het Larnach Castle, het enige slot van NZ gebouwd in 1871, langs een smal baantje met naast mij diepe ravijnen. Brr… Ik zou een prachtig zicht gehad hebben had het niet zo mistig geweest. Je moest ingang betalen dus besloot ik van toch maar eerst richting de Albatrossen- en pinquinkolonies te gaan. Weer of geen weer. Onderweg stopte ik aan een publieke wc. Alles was full automatisch. De deur opende automatisch open of toe, je duwde op een knop en er kwam wc papier uit, wanneer je je handen gewassen had, spoelde automatisch het toilet door, met een laserstraal kon je zeep nemen, water vragen en je handen drogen. Niet te doen. Ik kwam aan in het Royal Albatros Centre, Taiaroa Head. Het was eindelijk gestopt met regenen. Het was wel nog koud en er was geen zon. Ik besloot een toer te doen naar de Albatrossen aan 40 $. Het meisje legde ons alles heel goed uit. Hier is dit de enige broedplaats ter wereld , op het vasteland, van deze enorme zeevogels. Tussen 1914 eb 1919 was het bekend dat Koningalbatrossen op Taiaroa Head neerstreken en in 1920 werd daar het eerste ei gevoonden. De Otago afdeling van het Koninklijke Genootschap van NZ en dr.L.E. Richdael, een ornitoloog uit Dunedin, begonnen in 1937 pogingen te ondernemen om de kolonie te beschermen tegen verstoring. Hun pogingen werden beloond in 1938 toen het eerste kuiken geboren en getogen op Taiaroa, uitvloog. In 1951 werd een fulltime veldmedewerker aangesteld. Een ringetje , dat een nummer heeft en dat losjes aan de poten wordt bevestigd, maakt het mogelijk de levensgeschiedenis van elke vogel te registreren. De kolonie bestaat reeds uit 90 tot 100 vogels. De vogels die gaan broeden komen in september op Taiaroa Head aan. Het nest, dat in begin november gebouwd wordt, wordt gemaakt door een vogel die op de grond zit en die met zijn snavel planten en aarde om zich heen verzamelt. Het witte ei, dat tot 500 gr kan wegen, wordt gelegd tijdens de eerste drie weken van november. Tijdens het broeden wisselen de ouders elkaar elke twee tot acht dagen af gedurende 11 weken lang. De broedduur van deze albatros is één van de langste van alle vogelsoorten. De tijd dat de partner weg is, brengt de broedende vogel grotendeels slapend door. Wanneer het ei uitgebroed is, bewaken de ouders beurtelings het kuiken gedurende de eerste 30 tot 40 dagen en het voeden wordt ook door beide ouders ondernomen. Bijna 12 maanden na de aankomst op Taiaroa Head, gedurende welke tijd zij zo’n 300 dagen voor het ei en het kuiken hebben gezorgd, verlaten de ouders de kolonie en brengen 1 jaar door op zee voordat zij weer terugkomen om opnieuw te broeden. Ze zijn heel trouw en nemen opnieuw dezelfde partner tenzij die overleden is onderweg. Ze vliegen oa naar Chili waar ik deze binnenkort dan ook zal kunnen bewonderen en zeggen: “ Voila, die komen van NZ “. De kuikens komen tussen eind januari en begin februari uit. Dus ik was in de juiste periode om deze kuikens te zien. Ik zag 3 albatrossen die op hun kuiken zaten. Eentje was 25 dagen oud maar al een grote kanjer. Het duurt ong. 3 dagen, vanaf het moment dat het kuiken het eerste gaatje heeft gemaakt, om eindelijk uit de schaal te komen. Gedurende de eerste 20 dagen wordt het kuiken gevoed als het erom bedelt, daarna krijgt het 3 tot 4 x / week voedsel. Wanneer het kuiken 100 dagen oud is heeft het dons de maximale lengte van 12 cm bereikt. Op deze leeftijd krijgt het jong grotere hoeveelheden vaster voedsel, tot zo’n 2 kg/keer. Vanaf begin augustus krijgt het jong lichtere maaltijden en in september wanneer het volgroeid is, verlaat het jong het nest, oefent zijn vleugels en uiteindelijk vliegt het met behulp van een sterke wind uit. De jonge albatros zal de volgende 3 tot 6 jaar op zee doorbrengen , zonder één voet aan land te zetten! , en zal dan terugkeren naar dit unieke punt om een nieuwe generatie Koningsalbatrossen voort te brengen. Er steeg net een albatros op. Hij had een vleugelwijdte van wel 3 meter. Prachtig. Na de rondleiding at ik een saefood chowder aan 13,50 $ met warm brood. Het smaakte me eens iets anders te eten dan brood, spek, zalm etc. :) Aan tafel kreeg je een sensor mee. Wanneer die oplichtte mocht je om je eten gaan. À propos, al die valken die ik gezien heb zijn geen valken maar HAVIKKEN! Sorry daarvoor. Misschien zaten er ook valken tussen want die gelijken goed op mekaar. Ik ging daarna naar Pinquin Place, betaalde 49$ en kon nog net mee met een groep. We stapten eerst naar “ the hospital” waar ondervoede pinquins verblijven en extra eten krijgen. Daarna namen we een bus en via loopgrachten en hutten konden we in de buurt komen van de Yellow-eyed Pinquin = Megadyptes Antipodes = geeloogpinquin. Lengte: 65 – 70 cm ( deze zijn 3e grootste pinquins) ; gewicht: 5 à 6 kg ( voor de rui 7,5 tot 8 kg); leeftijd: 20 tot 25 jaar ( de oudste bekende pinquin was 32 jaar). Zo stoorden we deze beestjes zeker niet. We zagen ze wel maar van ver vond ik. Het project , die de toeristen dus financiêren, is in 1985 gestart door Howard Mc Grouther. Toen waren er maar 8 broedparen. Momenteel zijn er 22 paren aan het broeden en dat maakt dit het grootste reservaat op het Zuid-eiland. De geeloogpinquin ontleent zijn naam aan de gele iris en zijn karakteristieke gele hoofdband. Ze komen uitsluitend voor in NZ en behoren tot de zeldzaamste pinquins ter wereld. Er zijn er nog zo’n 5000 tot 6000. Ong. een vierde daarvan leeft aan de oostkust, ong. 600 km naar het zuiden. Het is de enige die niet tam wordt. Ze nestelen zich in de bossen langs de kust, maar door intensieve houtkap in de laatste 150 jaar zijn hun aantallen erg achteruit gegaan. Ze hebben die bebossing nodig voor beschutting, maar belangrijker is dat ze niet paren als ze nog andere soortgenoten kunnen zien. Ze hebben dus privacy nodig en met de opstelling van hun hokken is hier dus goed rekening mee gehouden. Vrouwtjes worden vruchtbaar na 2 en de mannetjes na 3 j. Ze blijven tot hun dood bij elkaar en zover men weet is er elk jaar een broedsel. De paren blijven elkaar trouw als er met succes nakomelingen komen. Elk paar bakent zijn eigen territorium af, dat fanatiek wordt verdedigd tegen indringers. Normaal worden er 2 eieren gelegd in de 2e helft van september en beide ouders delen de 6-weekse broedtijd. De kuikens komen begin november uit het ei en de ouders voeden ze 3,5 m op. In de eerste helft van febr. verlaten de jongen het nest. De pubers zijn gemakkelijk te herkennen doordat de gele hoofdband nog ontbreekt. Na het verlaten van het nest verblijven ze 3 tot 4 maaanden in zee en leren ze hoe ze vis moeten vangen. Slechts 14% haalt de gemiddelde voortplantingsleeftijd. In juni komen de eersten terug en deze jongeren bezoeken dan verschillende kolonies langs de kust. Na 1 jaar te hebben rondgezworven zullen ze voor het eerst gaan ruien. Daarna krijgen ze de gele hoofdband en iris en kun je ze volwassen noemen. We zagen er een paar in een hokje bezig aan het ruien. Ochere, ze zitten daar dan 4 weken te niksen! Alle vogels en dus ook pinquins ruien eens per jaar. De jonge Yellow-eyed pinquin begint febr. te ruien; de volwassen vogel doet dat in maart – april. De oude veren worden in 4 weken gewisseld. Ze kunnen in deze periode niet te water, want hun veren zijn niet waterafstotend. Ze vasten dan 4 weken ( dat is nogal een dieet he!) en leven op hun lichaamsvet dat ze de weken ervoor hebben opgespaard. De veren worden waterafstotend wanneer de vogels olie, die ze uit het einde van hun start melken, over de rest van hun veren uitsmeren. Ze verliezen meer dan 50% van hun gewicht tijdens deze periode. Sommigen geraken dan wel ondervoed en worden opgevangen in “ The Hospital”. De ogen zijn hun beste zintuig. Ze kunnen zowel onder als boven water perfekt zien. Het gehoor is ook goed, maar met het reukorgaan gaat het een stuk minder. Ze zwemmen ong. 5 tot 25 km uit de kust. Ze verlaten de kolonie met zonsopgang en komen s’ avonds terug. Af en toe blijven ze een nacht weg. De max. diepte die ooit is gemeten is 123 m, maar een gemiddelde duik is 50 m. Ze blijven 2 tot 5 min. onder water en dit gaat continue door, met steeds even een paar seconden boven om lucht te happen. Ze eten voornamelijk sprot, kabeljauw en inktvis. Ik vond het leerrijk en hopelijk jullie ook? Ik reed naar Moeraki waar ik een camping, tentsite, vond aan 14 $. Ik zette mijn tent op in de gietende regen. Pff, ik word die regen zo beu. In de keuken praatte ik met een eerste belg! Een koppeltje uit Mechelen. Ze vergeleken soms NZ met Belgie waar het ook zo veel regent. Ik praatte ook met een NZ koppel die een schoolbus volledig omgebouwd had tot een woonwagen. Ze waren ong. 65 jaar en zo reizen ze NZ rond. Was echt knap. Ze hebben wel nog hun eigen huis. De kleinkinderen geniet dan ook volop van de omgebouwde bus. Er zijn veel mensen die hun huis verkopen en een camper kopen met alles erop en eraan. Campers van miljoenen! Een duits koppel vertelde me dat ik zeker hier wat verder naar the lighthouse moet gaan waar pinquins zitten en daarvoor hoef je niet te betalen. Je moet wel ’s avonds gaan zeiden ze anders zie je niks. Ik at in de keuken, rond 21 uurr kroop ik dik ingeduffeld in mijn tent. De regen kletste tegen mijn goed beschermende tent. Met kou viel ik in slaap. x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
