Dag 28 22 Juli Little French Key
Blijf op de hoogte en volg Kristin
24 Juli 2012 | Honduras, West End
Dag 28 22 juli Little French Key
Ik zette mijn gsm om 7u30. Ik moest wat spannender dingen gaan doen. Ik werd wat lui en moe. Het was net of ik me een beetje aan het vervelen was ondanks dat het hier prachtig is. Maar ik hou van nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen. Ik had op internet gelezen dat het kleine eilandje “Little French Island” het mooiste eiland was dat sommige mensen ooit hadden gezien. Dat wilde ik zelf wel eens zien. Het ligt aan de overkant van Frenchy's 44 voorbij French Harbour. Ik wilde op de goedkoopste manier daar geraken via” collectivo” taxi's. Ik nam een taxi naar Coxen Hole omdat deze niet verder gaat. Echter stapte er een gezin in die vroeg of de chauffeur naar French Harbour reed. Daar hij meerdere mensen in zijn auto had, stemde hij toe. Daar moest ik normaal gezien nog eens een andere taxi nemen naar Frenchy's 44 waar de overzetboot vertrekt naar het kleine eiland. De man wilde me tenslotte tot daar brengen zodat ik maar één taxi genomen heb. De rit kostte me 120 L = 4,8 €. Dat viel mee. We hebben een tijdje moeten zoeken. Hij dacht dat de boot vertrok aan het leguanenpark zodat ik die beestjes nog vlug eens zag zitten op de weg. In het hotel Frenchy's 44 was ik gans alleen. Ik vroeg me af of ik wel op de juiste plaats was. De eigenares begroette me en zei dat de boot 18 $ kostte. Oeps, zoveel? Ze vroeg van waar ik was. Toen ik zei dat ik van België was, veranderde haar gezicht en zei ze dat ze van Duitsland was. Ze zakte haar prijs naar 10 $. Ik wilde net toehappen toen ze zei: “ Alle, voor jou doe ik het aan 5 $ “ . Amaai, wat had ik een geluk! Een grote platform-boot zette me af op het kleine eiland. Ik kon me niet voorstellen wat het daar zou zijn maar... het was het PARADIJS! Whoaw, echt een “ Bounty” eiland. Er waren maar 6 personen aanwezig. Chique lounges aan de zee, strooien parasols, moderne ligzetels, een toogje in de zee. Ik bestelde me een cola aan de bar. Oeps, 60 L = 2,4€!! Ja, hier kennen ze de prijzen wel. Ik wandelde het eilandje rond. Overal baaitjes met ligzetels, mooie witte strandjes aangemaakt. Het water zo turquoise en helder dat je dacht dat het een zwembad was. In het midden een groot huis van de eigenaar, zijn Duitse vrouw en hun baby van 10 maanden oud. Hij is een knappe man van Iran en kocht dit eiland 7 jaar geleden. Toeristen mogen er komen. Enkel op maandag is het eiland voor hen alleen. De Duitse vrouw woont er reeds één jaar. Ik vroeg haar of ze hier gelukkig was en ze trok een gezicht. Ze vond het iets te eenzaam. Daarvoor woonden ze in Californië en het verschil was te groot zei ze. Ja, ik dacht erover na. Het moet heel tof zijn om een tijdje op zo'n eiland te wonen. Enkel met vakantie. Maar om er gans je leven te wonen? Ik denk dat ik zou vereenzamen. Aan de ene kant van het eiland zag ik immens grote mooie kooien met allerlei soorten papegaaien, apen, en een kat. Wat die kat in een kooi deed verstond ik niet goed. De apen streelden zich tegen de afsluiting. Ik wreef hen over gans hun lichaam door de draad. Ze genoten ervan en draaiden zich regelmatig om om ook de andere kan te aaien. :-) De constructie van de kooien was fantastisch. De dieren hadden alles wat ze nodig hadden. Ik vroeg een verzorger waarom ze de apen en papegaaien hier niet lieten rondvliegen? Het zou kunnen dat de apen of de papegaaien soms de toeristen bijten en dat konden ze zich niet permitteren. Echter één aap was vrij en slingerde van de ene boom in de andere. Hij hing aan de kooi van een andere aap en langs de draad liefkoosden ze mekaar. Hoe lief was dat! De aap bekeek constant mijn beer en bedacht hoe hij die zou kunnen nemen. Langs welke tak hij het dichts bij mij kon staan. Maar ik beschermde BB heel goed. Ik wilde hem niet kwijt! :-) De aap was al twee maanden ontsnapt en de opvoeders kunnen hem maar niet grijpen. Hi,hi moet grappig zijn. Inderdaad, wanneer je bij het aapje dichterbij kwam, vluchtte hij weer de bomen in. Ik zocht me een plaatsje . Elk plaatsje was zo fantastisch dat ik niet wist waar eerst te zitten of te liggen. Ik praatte met de 6 andere toeristen. Het snorkelen was niet fameus. Het water was zo helder dat er bijna geen vis zat. Rond 11 uur verlieten ze het eiland en nu was ik gans alleen! Enkel een paar mensen van het personeel liep er rond. Plots hoorde ik de schipper die op een grote schelp floot. De volgende boot kwam er aan. Een ganse familie. Allen in het wit gekleed. Mensen van Honduras, Chili en Venezuela. Ze vierden hier de 50e trouwdag van hun ouders. Dat moet ook tof zijn. Op een eilandje een familiefeest hebben. Ik dacht aan de leuke feest toen mijn ouders hun trouwdag vierden en ik miste hen plots zo hard. Hier gans die familie te zien eten en drinken, zich kostelijk te amuseren, een familiefoto te nemen, uren in het water te aperitieven. Ik denk dat ook deze mensen een superdag beleefd hebben. Ik leerde een Amerikaans koppel kennen en hing soms wat bij hen. Ik zag mensen van een hoge hut in de zee springen. Daar wilde ik ook wel van af duiken. Ik vroeg aan de Amerikaan om een foto te maken en ik deed een “engelenduik” . Het was niet zo hoog. Ik denk zo'n 4 meter. Echter was ik wel de enige die er van af dook. Ze waagden het niet. In de sportschool Parnas, heb ik sierduiken gevolgd en dat is iets wat je niet verleerd. Het is zoals fietsen. In Indonesië dook ik van ongeveer 10 meter. Brr, dat was wel de moeite. Ik amuseerde me zoals een klein kind. Een Afrikaner zong de ganse dag live. Sommige mensen, die al de ganse tijd aan de bar hingen, begonnen te dansen. Ook de jarigen dansten. Alle stoelen en ligzetels waren nu bezet. Ik vond het leuk dat er zoveel volk was maar het romantische, idyllische was er van af. Ik bestelde me lekkere scampi's op de bbq met gefrituurde bananenschijfjes, groenten, rijst en bonen. Daarbij dronk ik een lekkere pina colada. Ik wilde deze keer toch wat genieten. Ik wilde op de jetski maar toen ik de prijs hoorde van 70$ voor een half uurtje , deed ik het toch maar niet. Het was stikheet maar met een aangenaam briesje. Ik zag me bruiner en bruiner worden. Ik praatte met de sympathieke eigenaar. Ik had me de man van Iran gans anders voorgesteld. Meer een soort Taliban met een baard. :-) Maar nee, deze was een mooie steenrijke man. Zo enen wil ik ook wel tegenkomen zoals dat Duits meisje. :-) Rond 17 uur besloot ik van terug te keren. Om 19 uur is het pikkedonker. Ik bedankte de eigenaars voor hun ontvangst en wenste het Duits meisje veel geluk. Twee cola's, twee pina coladas's en scampi's kostte me in totaal 640 L = 25 €. Duur! Ja, dit is niet voor elke dag te doen maar ik was toch heel tevreden. Aan de overkant in Frenchy's 44 ( wat ook van de Iranees is! ) vroeg ik aan een familie of ik met hun taxi mocht meerijden richting West End. In Coxen Hole gingen ze wel eerst naar de supermarkt. Ik zou dan wel een andere taxi nemen. De chauffeur vroeg me echter 120 L! Normaal was de echte prijs 70 L. Ik maakte van mijn oren in mijn beste Spaans. Hij wilde niet luisteren. Ik stak 70 L in zijn hand en liep weg. Oei, oei, die zal me hier een lap geven want hij was heel kwaad. Maar hij hield zich kalm en verweet me van alles wat slecht is. Ik zei hem dat ze de toeristen maar niet zo moeten bedriegen. Ik stapte vlug in een andere taxi, vroeg eerst of hij voor 35 L akkoord was. Hij had me zien discuteren met de andere taximan en aanvaardde mijn prijs. Ik was dus vlug terug in West End en deze keer voor maar 105 L en niet 120 l zoals in het opgaan. :-) Indien ik naar de taximannen zou luisteren ( wat de rijke toeristen wel doen ) zou de rit mij 25 $ gekost hebben. En nu maar 4 $. Wat had ik een zalige dag gehad. Ik was weer wat opgeladen, gelukkiger en had weer moed om verder te gaan. En te wachten op mijn Visakaart die nu in Duitsland zit. Ik kan via een DHL-site volgen waar de kaart zich bevindt. Ik passeerde nog eens bij Rachel. Op zondag speelt haar man live op het strand. Inderdaad zong hij heel goed. De bar was mooi aangenaam verlicht. Vele mensen hingen aan de bar of zaten op het strand. Maar rond die tijd vergeet ik liever het strand. Dan komen de sandflies me weer aanvallen. Ik dronk een grote pina colada. Hier kostte die maar 80 L iplv 160 L zoals op het kleine eiland. Een geluk dat er in een pina colada niet veel alcohol zit want dat drink ik heel graag. Een langharige , dronken man begon met mij te praten. Pff, kunnen er geen normale mannen met mij komen praten? Al de mensen die ik leren kennen heb, hebben het eiland Roatan reeds verlaten. Dat is wel het spijtige aan dit eiland. Men komt een paar dagen duiken en reist dan verder of keert terug naar huis. Ik liep naar huis en kocht me aan een kraampje een baleada met kip aan 25 L . Rechtover mijn hotel was er een kerkdienst aan de gang. Met mijn baleada in mijn hand stond ik achteraan in de kleine kerk. Enkel Afrikaners waren aanwezig. Ze zongen allen mee. Sommigen stonden zelfs recht en zwaaiden met hun armen. Men schreeuwde : “ Yes Jesus ” . Het is zo verschillende dan bij ons. Hier leven ze echt mee tijdens de Mis. Bij ons zingt bijna niemand mee. Velen zitten afwezig te staren naar wat de anderen aan hebben van kleren. Hier komt het recht uit het hart. Mijn baleada zou te koud worden en ik ging naar mijn kamer. Daar keek ik naar de 3 uur durende film Oliver Twist. Het valt me op dat ik enkel de Spaanse ondertitels lees en niet luister naar het “gesproken” Engels. Ik versta bijna alles in het Spaans wanneer ik het geschreven zie. . Maar spreken blijft toch een probleem. Pas om 2u15 viel ik in slaap.
Ik zette mijn gsm om 7u30. Ik moest wat spannender dingen gaan doen. Ik werd wat lui en moe. Het was net of ik me een beetje aan het vervelen was ondanks dat het hier prachtig is. Maar ik hou van nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen. Ik had op internet gelezen dat het kleine eilandje “Little French Island” het mooiste eiland was dat sommige mensen ooit hadden gezien. Dat wilde ik zelf wel eens zien. Het ligt aan de overkant van Frenchy's 44 voorbij French Harbour. Ik wilde op de goedkoopste manier daar geraken via” collectivo” taxi's. Ik nam een taxi naar Coxen Hole omdat deze niet verder gaat. Echter stapte er een gezin in die vroeg of de chauffeur naar French Harbour reed. Daar hij meerdere mensen in zijn auto had, stemde hij toe. Daar moest ik normaal gezien nog eens een andere taxi nemen naar Frenchy's 44 waar de overzetboot vertrekt naar het kleine eiland. De man wilde me tenslotte tot daar brengen zodat ik maar één taxi genomen heb. De rit kostte me 120 L = 4,8 €. Dat viel mee. We hebben een tijdje moeten zoeken. Hij dacht dat de boot vertrok aan het leguanenpark zodat ik die beestjes nog vlug eens zag zitten op de weg. In het hotel Frenchy's 44 was ik gans alleen. Ik vroeg me af of ik wel op de juiste plaats was. De eigenares begroette me en zei dat de boot 18 $ kostte. Oeps, zoveel? Ze vroeg van waar ik was. Toen ik zei dat ik van België was, veranderde haar gezicht en zei ze dat ze van Duitsland was. Ze zakte haar prijs naar 10 $. Ik wilde net toehappen toen ze zei: “ Alle, voor jou doe ik het aan 5 $ “ . Amaai, wat had ik een geluk! Een grote platform-boot zette me af op het kleine eiland. Ik kon me niet voorstellen wat het daar zou zijn maar... het was het PARADIJS! Whoaw, echt een “ Bounty” eiland. Er waren maar 6 personen aanwezig. Chique lounges aan de zee, strooien parasols, moderne ligzetels, een toogje in de zee. Ik bestelde me een cola aan de bar. Oeps, 60 L = 2,4€!! Ja, hier kennen ze de prijzen wel. Ik wandelde het eilandje rond. Overal baaitjes met ligzetels, mooie witte strandjes aangemaakt. Het water zo turquoise en helder dat je dacht dat het een zwembad was. In het midden een groot huis van de eigenaar, zijn Duitse vrouw en hun baby van 10 maanden oud. Hij is een knappe man van Iran en kocht dit eiland 7 jaar geleden. Toeristen mogen er komen. Enkel op maandag is het eiland voor hen alleen. De Duitse vrouw woont er reeds één jaar. Ik vroeg haar of ze hier gelukkig was en ze trok een gezicht. Ze vond het iets te eenzaam. Daarvoor woonden ze in Californië en het verschil was te groot zei ze. Ja, ik dacht erover na. Het moet heel tof zijn om een tijdje op zo'n eiland te wonen. Enkel met vakantie. Maar om er gans je leven te wonen? Ik denk dat ik zou vereenzamen. Aan de ene kant van het eiland zag ik immens grote mooie kooien met allerlei soorten papegaaien, apen, en een kat. Wat die kat in een kooi deed verstond ik niet goed. De apen streelden zich tegen de afsluiting. Ik wreef hen over gans hun lichaam door de draad. Ze genoten ervan en draaiden zich regelmatig om om ook de andere kan te aaien. :-) De constructie van de kooien was fantastisch. De dieren hadden alles wat ze nodig hadden. Ik vroeg een verzorger waarom ze de apen en papegaaien hier niet lieten rondvliegen? Het zou kunnen dat de apen of de papegaaien soms de toeristen bijten en dat konden ze zich niet permitteren. Echter één aap was vrij en slingerde van de ene boom in de andere. Hij hing aan de kooi van een andere aap en langs de draad liefkoosden ze mekaar. Hoe lief was dat! De aap bekeek constant mijn beer en bedacht hoe hij die zou kunnen nemen. Langs welke tak hij het dichts bij mij kon staan. Maar ik beschermde BB heel goed. Ik wilde hem niet kwijt! :-) De aap was al twee maanden ontsnapt en de opvoeders kunnen hem maar niet grijpen. Hi,hi moet grappig zijn. Inderdaad, wanneer je bij het aapje dichterbij kwam, vluchtte hij weer de bomen in. Ik zocht me een plaatsje . Elk plaatsje was zo fantastisch dat ik niet wist waar eerst te zitten of te liggen. Ik praatte met de 6 andere toeristen. Het snorkelen was niet fameus. Het water was zo helder dat er bijna geen vis zat. Rond 11 uur verlieten ze het eiland en nu was ik gans alleen! Enkel een paar mensen van het personeel liep er rond. Plots hoorde ik de schipper die op een grote schelp floot. De volgende boot kwam er aan. Een ganse familie. Allen in het wit gekleed. Mensen van Honduras, Chili en Venezuela. Ze vierden hier de 50e trouwdag van hun ouders. Dat moet ook tof zijn. Op een eilandje een familiefeest hebben. Ik dacht aan de leuke feest toen mijn ouders hun trouwdag vierden en ik miste hen plots zo hard. Hier gans die familie te zien eten en drinken, zich kostelijk te amuseren, een familiefoto te nemen, uren in het water te aperitieven. Ik denk dat ook deze mensen een superdag beleefd hebben. Ik leerde een Amerikaans koppel kennen en hing soms wat bij hen. Ik zag mensen van een hoge hut in de zee springen. Daar wilde ik ook wel van af duiken. Ik vroeg aan de Amerikaan om een foto te maken en ik deed een “engelenduik” . Het was niet zo hoog. Ik denk zo'n 4 meter. Echter was ik wel de enige die er van af dook. Ze waagden het niet. In de sportschool Parnas, heb ik sierduiken gevolgd en dat is iets wat je niet verleerd. Het is zoals fietsen. In Indonesië dook ik van ongeveer 10 meter. Brr, dat was wel de moeite. Ik amuseerde me zoals een klein kind. Een Afrikaner zong de ganse dag live. Sommige mensen, die al de ganse tijd aan de bar hingen, begonnen te dansen. Ook de jarigen dansten. Alle stoelen en ligzetels waren nu bezet. Ik vond het leuk dat er zoveel volk was maar het romantische, idyllische was er van af. Ik bestelde me lekkere scampi's op de bbq met gefrituurde bananenschijfjes, groenten, rijst en bonen. Daarbij dronk ik een lekkere pina colada. Ik wilde deze keer toch wat genieten. Ik wilde op de jetski maar toen ik de prijs hoorde van 70$ voor een half uurtje , deed ik het toch maar niet. Het was stikheet maar met een aangenaam briesje. Ik zag me bruiner en bruiner worden. Ik praatte met de sympathieke eigenaar. Ik had me de man van Iran gans anders voorgesteld. Meer een soort Taliban met een baard. :-) Maar nee, deze was een mooie steenrijke man. Zo enen wil ik ook wel tegenkomen zoals dat Duits meisje. :-) Rond 17 uur besloot ik van terug te keren. Om 19 uur is het pikkedonker. Ik bedankte de eigenaars voor hun ontvangst en wenste het Duits meisje veel geluk. Twee cola's, twee pina coladas's en scampi's kostte me in totaal 640 L = 25 €. Duur! Ja, dit is niet voor elke dag te doen maar ik was toch heel tevreden. Aan de overkant in Frenchy's 44 ( wat ook van de Iranees is! ) vroeg ik aan een familie of ik met hun taxi mocht meerijden richting West End. In Coxen Hole gingen ze wel eerst naar de supermarkt. Ik zou dan wel een andere taxi nemen. De chauffeur vroeg me echter 120 L! Normaal was de echte prijs 70 L. Ik maakte van mijn oren in mijn beste Spaans. Hij wilde niet luisteren. Ik stak 70 L in zijn hand en liep weg. Oei, oei, die zal me hier een lap geven want hij was heel kwaad. Maar hij hield zich kalm en verweet me van alles wat slecht is. Ik zei hem dat ze de toeristen maar niet zo moeten bedriegen. Ik stapte vlug in een andere taxi, vroeg eerst of hij voor 35 L akkoord was. Hij had me zien discuteren met de andere taximan en aanvaardde mijn prijs. Ik was dus vlug terug in West End en deze keer voor maar 105 L en niet 120 l zoals in het opgaan. :-) Indien ik naar de taximannen zou luisteren ( wat de rijke toeristen wel doen ) zou de rit mij 25 $ gekost hebben. En nu maar 4 $. Wat had ik een zalige dag gehad. Ik was weer wat opgeladen, gelukkiger en had weer moed om verder te gaan. En te wachten op mijn Visakaart die nu in Duitsland zit. Ik kan via een DHL-site volgen waar de kaart zich bevindt. Ik passeerde nog eens bij Rachel. Op zondag speelt haar man live op het strand. Inderdaad zong hij heel goed. De bar was mooi aangenaam verlicht. Vele mensen hingen aan de bar of zaten op het strand. Maar rond die tijd vergeet ik liever het strand. Dan komen de sandflies me weer aanvallen. Ik dronk een grote pina colada. Hier kostte die maar 80 L iplv 160 L zoals op het kleine eiland. Een geluk dat er in een pina colada niet veel alcohol zit want dat drink ik heel graag. Een langharige , dronken man begon met mij te praten. Pff, kunnen er geen normale mannen met mij komen praten? Al de mensen die ik leren kennen heb, hebben het eiland Roatan reeds verlaten. Dat is wel het spijtige aan dit eiland. Men komt een paar dagen duiken en reist dan verder of keert terug naar huis. Ik liep naar huis en kocht me aan een kraampje een baleada met kip aan 25 L . Rechtover mijn hotel was er een kerkdienst aan de gang. Met mijn baleada in mijn hand stond ik achteraan in de kleine kerk. Enkel Afrikaners waren aanwezig. Ze zongen allen mee. Sommigen stonden zelfs recht en zwaaiden met hun armen. Men schreeuwde : “ Yes Jesus ” . Het is zo verschillende dan bij ons. Hier leven ze echt mee tijdens de Mis. Bij ons zingt bijna niemand mee. Velen zitten afwezig te staren naar wat de anderen aan hebben van kleren. Hier komt het recht uit het hart. Mijn baleada zou te koud worden en ik ging naar mijn kamer. Daar keek ik naar de 3 uur durende film Oliver Twist. Het valt me op dat ik enkel de Spaanse ondertitels lees en niet luister naar het “gesproken” Engels. Ik versta bijna alles in het Spaans wanneer ik het geschreven zie. . Maar spreken blijft toch een probleem. Pas om 2u15 viel ik in slaap.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
