Dag 13 & 14 16 & 17 dec Ranomafana trekking
Door: kristindaelman
Blijf op de hoogte en volg Kristin
20 December 2011 | Madagascar, Ranomafana
Dag 13 & 14 16 - 17 dec Ranomafana trekking
Om 6 u ging ik ontbijten. Ik kreeg een fris ananassapje, een thee en een geroosterd broodje met papayakonfituur en een eitje. Ik at niet teveel want ik wilde mijn maag sparen. Die was wel al volledig hersteld. We vertrokken naar de ingang van het park waar ik betaalde , weer kwam er 2000 Ar extra bij voor toeristenbelasting, en een papier tekende met welke gids ik weg ging. Dus, het is toch een officiele tocht. Ik vroeg een telefoonnummer in geval van nood. Ik betaalde de gids 100.000 Ar zoals afgesproken. En weg waren we. We passeerden 2 afgelegen houten hutten waar men vroeger research deed. Nu zitten ze op de baan in een betonnen gebouw. Ik vond het er wel spannend. We bevonden ons eerst in het secundaire deel van het tropisch vochtig regenwoud waar we al vlug lemuren zagen zoals de bruine lemur = Fulemus Fulvus Rufus , de gouden lemur = Hapalemur aureus , de Hapalemur Simus , eet enkel bamboe, de propithus Diadema Sifaka, weegt ong.6 kg en is de 2e grootste na de Indri, zwart en wit lemuur = Varecia Varigata, weegt ong.5 kg en de roodbuikmaki = Eulemur Rubriventer . We hebben dus 6 exemplaren gezien wat heel uitzonderlijk is. In mijn trotter staat zelfs dat je niet ontgoocheld moet zijn indien je er geen enkele ziet. So, we were lucky! De Sifaki’s speelden zelfs zo dicht bij mij dat ik het babytje zou kunnen aangeraakt hebben. Ik hoorde van een engelse gids zeggen dat dat zelden gebeurt. In het begin liepen er nog 4 toeristen rond met een gids en ik luisterde telkens mee want mijn gids kon niet goed frans en vertelde niet veel geschiedenis over deze prachtige dieren. Ze zijn enkel maar te zien in Madagascar! Nergens anders op de wereld. Sommigen bewegen zich verticaal anderen horizontaal. Ik leerde welke het mannetje was en hoe je het vrouwtje kon onderscheiden. In het secundaire woud waren er sommigen gelabeld omdat ze er research op doen. Vele soorten gekleurde zwammen kwamen we tegen op onze weg. In de dorpen vonden we ananas,- bananen- en maniokbomen. Op een picnicplaats praatte ik met 2 australische mannen. Ik vroeg of ze ook bleven overnachten in het regenwoud maar ze zeiden dat ze graag avontuur hebben maar toch niet op zo’n niveau. Oei, wat gaat dat worden. De gids zei in het begin dat het très facile was… Hm, hm voor hen misschien! Ik zweette me kapot! In de voormiddag hebben we 4 uur gemarcheerd en niet zo maar wat wandelen he. We moesten klimmen, stijgen, dalen, klauteren, over rivieren, onder ontwortelde bomen, die gevallen waren door de cycloon van 2009, over gladde stenen, over lianen en uitstekende boomwortels. Niet te doen! En dat noemen ze facile. Ik zei het tegen de gids Alphons en hij lachte. Ik kon er soms niet meer mee lachen en na weer een steile klim, waar ik bijna met mijn handen de grond kon raken vroeg ik telkens voor een rustpauze. We zijn begonnen bij 600m tot 1700 m. Ik was vroeger gewoon van met de scouts te trekken maar dit was eventjes wel wat extremer! In het begin liep ik op het niveau van de gids maar na een paar uur liep ik op “mijn” niveau anders had ik het nooit uitgehouden. Ik droeg mijn kleine rugzak met een fles water en een paar spullen erin. Ik denk dat ik 5 kg of zo meehad. Ik dronk heel veel water. De gids en de drager dronken bijna niks. Het voordeel van zoveel te zweten is dat je niet moet wateren. We hielden een picnic met slap stokbrood, boter en smeerkaas: la Vache Qui Rit. Daarna at ik een banaan, snelle suikers die ik nodig had, en wat litchees. Ik zag soms sterretjes van de inspanning. Waar was ik aan begonnen! En eerst stelde de gids voor om een trekking te doen van 3 dagen. Ik had het nooit overleefd. Het spijtige aan zo’n trekking was het feit dat ik constant naar de grond moest kijken wegens de heel gevaarlijke obstakels. Ik had echt geen zin om mijn enkel of zo te verstuiken of mijn zwakke knie te verergeren. Mijn wereldreis zou er kunnen opzitten. Op een gegeven moment waren we zo steil aan het klimmen dat ik een lage boom niet zag en pats, er met mijn hoofd tegenaan knalde. Dat zal een serieuze buil worden. :) We passeerden een rivier waar ik direct ging van drinken en het frisse water over mijn hoofd en lichaam liet druipen. Wat kon water zalig zijn! Tijdens de picnic ging ik op mijn rug liggen op de houten tafel en dommelde wat in. Ook de gidsen rustten op een bank. Ik bezag de vele ghekko’s die aan het spelen waren en keek naar de reuzespinnen in hun web. Bijna geen enkel dier in Madagascar geeft een dodelijk gif af behalve schorpioenen en zeldzame slangen. En voor alles hebben ze een plant die zogezegd als tegengif werkt. Ik pepte mijn eigen op om verder te gaan. De drager verstond niks van frans en Alphons sprak gebrekkig. Dus veel heb ik niet kunnen zeggen en zeker niet bij een klim want dan kon ik geen “pap” meer zeggen. In de namiddag trokken we nog eens 3u in het primaire woud waar geen mens te zien was en de lemuren die ik tegenkwam een luidkeels geluid maakten uit schrik. Ze bezagen ons alsof ze nog nooit een mens gezien hadden. Hier komen bijna nooit toeristen. Ik schrok van de rat die langs mij passeerde maar na een paar uren kon het mij al niet meer schelen. We zagen het giraffeninsect = Scarabé Giraffe wat heel impressionant blijft om te zien. De tenrex zag ik spijtig genoeg weer niet. Ik ontweek hele dikke escargots, al dan niet aan het paren, zag een Phasme , precies een takje van een boom en zag vele orchideeên op de bomen maar spijtig genoeg zijn die nog niet in bloei. Rond 16u kwamen we op de camping- site aan en ik was er niet kwaad om. Ik was doodmoe. De drager kapte een boompje om en kliefde het in kleiners stukken, de gids stak ondertussen het vuur aan op een soort bbq, die daar reeds staat, met een gril erop en ik keek enkel vermoeid naar de mannen hoe ze het allemaal voor mekaar kregen. Ze namen water uit de rivier en begonnen aan het avondmaal: rijst, 1 kg bonen, 2 wortelen, 2 tomaten, 2 aardappelen, 1 uitje, 1 blikje tomaten concentraat en olie. Ik zocht een plaatsje waar ik mijn tent opzette. Er zijn wel plaatsen met een afdak wat interessant is bij een hevige regenbui. Er was een zogezegde “ Udo “ maar ik prefereerde maar van in de natuur te gaan. Het stonk daar iets teveel. Plots stond het bloed in mijn lange broek van mijn benen te sijpelen. Ik had me nochtans niet gekwetst?! Alphons zei dat dat bloedzuigers waren en het bloeden wel zou stoppen. Ik was er niet erg gerust in want bij dat Fins meisje heeft iemand een bloedzuiger met een naald moeten verwijderen en had ze een ontstoken teen. Hm, inderdaad toen ik mijn stapschoenen en mijn kousen bezag zaten die volledig onder de bloedzuigers. Dit komt door het vochtige regenwoud. Ik verschoot me dood maar ietsje erna deed ik zoals hen en haalde de bloedzuigers voorzichtig uit mijn lichaam. Wanneer de bloedzuiger genoeg gedronken heef,t wordt hij heel dik van al dat bloed en valt hij uit je huid. Het was wel akelig om die bloedzuiger zô dik te zien van al mijn bloed! Onder mijn oksel zat er ook nog één die ik er moeilijk uitkreeg en ik hulp vroeg aan de drager. Brr, toch maar vies hoor. Ik strooide pakken zout in mijn schoenen en mijn kousen. Van zout sterven ze direct. Ik had al een leeg pakje sigaretten gevuld met zout voor onderweg. Ik stopte mijn kousen goed in mijn broek maar toch was er weer één naar binnen gekropen en opnieuw zat mijn ander been onder het bloed. Pff, daar was niks aan te doen…Ik brandde mijn mosquito - coils maar zag toch de vele muggen op de kaars zitten! Zou dat wel helpen??? Na 4u hadden we eindelijk eten. Amaai, en zo koken die mensen elke dag. Ze eten 3x per dag rijst. Dus s ‘morgens staan ze vroeg op want de rijst moet 1 u koken. Alphons, 44jaar en 5 kinderen , heeft een houten hut met een aarden grond, geen water en geen elektriciteit. De drager is 34 jaar. Ze wassen zich in de rivier. Allè, indien ze zich wassen want ze stonken uren in de wind! Ik stonk nu ook wel ,maar die zwarten hebben toch een gans andere lijfgeur hoor. Ze ruiken naar vocht, ook hun rugzak en hun kookmateriaal stinkt naar de vocht. De drager liep op plastieken sandalen en zijn tenen waren niet om aan te zien. Ze blazen ook constant hun snot uit hun neus, wrijven die met hun handen aan hun gezicht af en…daarna koken ze en pakken ze alles vast. Brr…Ze gebruiken ook nooit wc papier dus… Bon ja, we waren nu eenmaal op trekking en ik voelde mij stilletjes aan zoals hen. Vuil en smerig, en nu met al dat bloed er nog eens bij. Ik was niet om aan te zien. :) In het pikkedonker scheen ik met mijn pillamp op een prachtige cameleon. Voor een avondwandeling had ik echt geen zin meer! Om 20u30 kroop ik in mijn tent en luisterde ik aandachtig naar al de geluiden in het mysterieuze woud. Een geluk dat ik op de duur wist welk geluid van welk dier kwam en zo werkten de akelige geluiden eigenlijk kalmerend. Na 5 minuten lag ik al in dromenland. Eén gids sliep onder de tafel en de andere op een plank. Naar het schijnt stookten ze lang een vuurtje om zich warm te houden. Om 4u45 werd ik gewekt door een luidkeels geschreeuw van lemuren die hun territorium aan het afbakenen waren. Ik hoorde de drager ondertussen al weer hout kappen en besloot van toch nog een uurtje op mijn hard matje te liggen. Ja, die matjes van décatlon zijn niks waard. Ik kon even goed op een plank slapen. Maar toch sliep ik zalig! De straffe hete koffie stond klaar. In de verte zag ik zwarte papegaaien. Ik legde een broodje op de gril en verslond het met boter en vache qui rit. Ik moest krachten opdoen! :) Ze vroegen of ik rijst met bonen moest hebben maar ik bedankte hen vriendelijk. Ik leerde hen gisteren een pellepatat met zout en boter. Ze hadden dat nog nooit gegeten en vonden het heel lekker. En dan zei ik nog niet dat dat met “ goei” boter nog 10 keer zo lekker was. Ze kunnen zich dat niet permitteren. Ze vertelden dat rijst en vlees heel duur is tot ik de prijzen hoorde waar wij om zouden lachen. Maar zei dus niet. Ochere, zô arm dat iedereen hier is. Het blijft me fascineren. Vuil en smerig en niet gewassen vertrokken we opnieuw. Ik snoof mijn eigen stinkende geur op en lachte binnensmonds. Je devient malgasch! :) Na uren weer marcheren en nu afdalen zag ik in de verte het dorp liggen waar we moesten geraken. Oei, oei we waren er lang nog niet. Het dalen was niet zo vermoeiend maar wel heel belastend voor mijn knieên, kuiten en benen. Ik gleed verschillende keren uit, stapte in plaats van op de steen naast de steen in een beekje en nu waren mijn schoenen kletsnat. Maar we bleven lachen… de natuur was veel te mooi om te klagen. Na 3u kwamen we in de bewoonde wereld aan en passeerden dorpen waar de huisjes gemaakt zijn van modder. Ik zag dit reeds in het programma, Toast Cannibal, maar dan nu in het echt. :) Daar werden de huisjes eigenlijk gemaakt met uitwerpselen. Ik denk hier niet. Ik durf het niet te vragen. Rond de middag zag ik Néné die me stond op te wachten. Hij lachte toen hij me zag blazen. Ik zei hem dat ze tegen de toeristen nooit meer mogen zeggen dat het “facile” is want het was “très difficile”!!!! Mijn conditie had het uitgehouden maar ik weet niet of ik 3 dagen zou overleefd hebben. Ik nam afscheid van de gidsen en toen vroeg Alphons nog eens 30.000 Ar voor de drager. Ik maakte me boos want dat was niet de afspraak. Hij zei dat hij het me verteld had tijdens de tocht maar waarschijnlijk heb ik ja geknikt toen ik hem weer niet verstond met zijn frans. Ik discussieerde en zei dat ik al 40.000 Ar betaald had voor het eten. Wat heel duur is voor een beetje rijst en bonen, zonder drank of vlees. Alphons zei dat hij daarmee ook 4 batterijen, die we niet gebruikt hebben, gekocht had en kaarsen. Néné bemiddelde wat en op de duur gaf ik nog 10000 Ar om de lieve vrede te bewaren. Hij voerde me naar het hotel waar ik me direct ging “uitvoerig” douchen, mijn kleren uitwaste, een halve sappige verse ananas at en een ganse fles cola uitdronk. Ik had weer suiker nodig. Ik het woud had ik met mijn zakmes al een gaatje meer geboord in mijn ceintuur. Waarschijnlijk was ik daar vermagerd. :) Mijn smerige broek, kousen en schoenen wilde ik laten wassen in het hotel maar ze vroegen daar 10.000 Ar voor en alles ging niet droog zijn tegen mijn vertrek van morgen. Ik legde dan maar alles open op het gras enik neem het vuil mee. Ik zie morgen wel of ik het zelf ergens kan wassen of te week zetten. Ik legde mij een uurtje op mijn bed met mijn benen omhoog. Toen ik opstond kon ik bijna niet meer stappen van de pijn in mijn knieên en de stijfheid in mijn kuiten. Ik smeerde voltaren en we zien morgen wel hoe het verder verloopt. Het is nu 15u30. Ik ga nog wat chillen en deze avond misschien eens rivierkreeftjes eten. Tot morgen voor een nieuw avontuur maar hopelijk niet meer zo intensief. Toch was ik heel tevreden dat ik het gedaan had. Het was de moeite waard. Sorry voor de minder goeie kwaliteit van de foto’s maar zo’n lemuur in het wild fotograferen is niet evident. Dada. xxx
Om 6 u ging ik ontbijten. Ik kreeg een fris ananassapje, een thee en een geroosterd broodje met papayakonfituur en een eitje. Ik at niet teveel want ik wilde mijn maag sparen. Die was wel al volledig hersteld. We vertrokken naar de ingang van het park waar ik betaalde , weer kwam er 2000 Ar extra bij voor toeristenbelasting, en een papier tekende met welke gids ik weg ging. Dus, het is toch een officiele tocht. Ik vroeg een telefoonnummer in geval van nood. Ik betaalde de gids 100.000 Ar zoals afgesproken. En weg waren we. We passeerden 2 afgelegen houten hutten waar men vroeger research deed. Nu zitten ze op de baan in een betonnen gebouw. Ik vond het er wel spannend. We bevonden ons eerst in het secundaire deel van het tropisch vochtig regenwoud waar we al vlug lemuren zagen zoals de bruine lemur = Fulemus Fulvus Rufus , de gouden lemur = Hapalemur aureus , de Hapalemur Simus , eet enkel bamboe, de propithus Diadema Sifaka, weegt ong.6 kg en is de 2e grootste na de Indri, zwart en wit lemuur = Varecia Varigata, weegt ong.5 kg en de roodbuikmaki = Eulemur Rubriventer . We hebben dus 6 exemplaren gezien wat heel uitzonderlijk is. In mijn trotter staat zelfs dat je niet ontgoocheld moet zijn indien je er geen enkele ziet. So, we were lucky! De Sifaki’s speelden zelfs zo dicht bij mij dat ik het babytje zou kunnen aangeraakt hebben. Ik hoorde van een engelse gids zeggen dat dat zelden gebeurt. In het begin liepen er nog 4 toeristen rond met een gids en ik luisterde telkens mee want mijn gids kon niet goed frans en vertelde niet veel geschiedenis over deze prachtige dieren. Ze zijn enkel maar te zien in Madagascar! Nergens anders op de wereld. Sommigen bewegen zich verticaal anderen horizontaal. Ik leerde welke het mannetje was en hoe je het vrouwtje kon onderscheiden. In het secundaire woud waren er sommigen gelabeld omdat ze er research op doen. Vele soorten gekleurde zwammen kwamen we tegen op onze weg. In de dorpen vonden we ananas,- bananen- en maniokbomen. Op een picnicplaats praatte ik met 2 australische mannen. Ik vroeg of ze ook bleven overnachten in het regenwoud maar ze zeiden dat ze graag avontuur hebben maar toch niet op zo’n niveau. Oei, wat gaat dat worden. De gids zei in het begin dat het très facile was… Hm, hm voor hen misschien! Ik zweette me kapot! In de voormiddag hebben we 4 uur gemarcheerd en niet zo maar wat wandelen he. We moesten klimmen, stijgen, dalen, klauteren, over rivieren, onder ontwortelde bomen, die gevallen waren door de cycloon van 2009, over gladde stenen, over lianen en uitstekende boomwortels. Niet te doen! En dat noemen ze facile. Ik zei het tegen de gids Alphons en hij lachte. Ik kon er soms niet meer mee lachen en na weer een steile klim, waar ik bijna met mijn handen de grond kon raken vroeg ik telkens voor een rustpauze. We zijn begonnen bij 600m tot 1700 m. Ik was vroeger gewoon van met de scouts te trekken maar dit was eventjes wel wat extremer! In het begin liep ik op het niveau van de gids maar na een paar uur liep ik op “mijn” niveau anders had ik het nooit uitgehouden. Ik droeg mijn kleine rugzak met een fles water en een paar spullen erin. Ik denk dat ik 5 kg of zo meehad. Ik dronk heel veel water. De gids en de drager dronken bijna niks. Het voordeel van zoveel te zweten is dat je niet moet wateren. We hielden een picnic met slap stokbrood, boter en smeerkaas: la Vache Qui Rit. Daarna at ik een banaan, snelle suikers die ik nodig had, en wat litchees. Ik zag soms sterretjes van de inspanning. Waar was ik aan begonnen! En eerst stelde de gids voor om een trekking te doen van 3 dagen. Ik had het nooit overleefd. Het spijtige aan zo’n trekking was het feit dat ik constant naar de grond moest kijken wegens de heel gevaarlijke obstakels. Ik had echt geen zin om mijn enkel of zo te verstuiken of mijn zwakke knie te verergeren. Mijn wereldreis zou er kunnen opzitten. Op een gegeven moment waren we zo steil aan het klimmen dat ik een lage boom niet zag en pats, er met mijn hoofd tegenaan knalde. Dat zal een serieuze buil worden. :) We passeerden een rivier waar ik direct ging van drinken en het frisse water over mijn hoofd en lichaam liet druipen. Wat kon water zalig zijn! Tijdens de picnic ging ik op mijn rug liggen op de houten tafel en dommelde wat in. Ook de gidsen rustten op een bank. Ik bezag de vele ghekko’s die aan het spelen waren en keek naar de reuzespinnen in hun web. Bijna geen enkel dier in Madagascar geeft een dodelijk gif af behalve schorpioenen en zeldzame slangen. En voor alles hebben ze een plant die zogezegd als tegengif werkt. Ik pepte mijn eigen op om verder te gaan. De drager verstond niks van frans en Alphons sprak gebrekkig. Dus veel heb ik niet kunnen zeggen en zeker niet bij een klim want dan kon ik geen “pap” meer zeggen. In de namiddag trokken we nog eens 3u in het primaire woud waar geen mens te zien was en de lemuren die ik tegenkwam een luidkeels geluid maakten uit schrik. Ze bezagen ons alsof ze nog nooit een mens gezien hadden. Hier komen bijna nooit toeristen. Ik schrok van de rat die langs mij passeerde maar na een paar uren kon het mij al niet meer schelen. We zagen het giraffeninsect = Scarabé Giraffe wat heel impressionant blijft om te zien. De tenrex zag ik spijtig genoeg weer niet. Ik ontweek hele dikke escargots, al dan niet aan het paren, zag een Phasme , precies een takje van een boom en zag vele orchideeên op de bomen maar spijtig genoeg zijn die nog niet in bloei. Rond 16u kwamen we op de camping- site aan en ik was er niet kwaad om. Ik was doodmoe. De drager kapte een boompje om en kliefde het in kleiners stukken, de gids stak ondertussen het vuur aan op een soort bbq, die daar reeds staat, met een gril erop en ik keek enkel vermoeid naar de mannen hoe ze het allemaal voor mekaar kregen. Ze namen water uit de rivier en begonnen aan het avondmaal: rijst, 1 kg bonen, 2 wortelen, 2 tomaten, 2 aardappelen, 1 uitje, 1 blikje tomaten concentraat en olie. Ik zocht een plaatsje waar ik mijn tent opzette. Er zijn wel plaatsen met een afdak wat interessant is bij een hevige regenbui. Er was een zogezegde “ Udo “ maar ik prefereerde maar van in de natuur te gaan. Het stonk daar iets teveel. Plots stond het bloed in mijn lange broek van mijn benen te sijpelen. Ik had me nochtans niet gekwetst?! Alphons zei dat dat bloedzuigers waren en het bloeden wel zou stoppen. Ik was er niet erg gerust in want bij dat Fins meisje heeft iemand een bloedzuiger met een naald moeten verwijderen en had ze een ontstoken teen. Hm, inderdaad toen ik mijn stapschoenen en mijn kousen bezag zaten die volledig onder de bloedzuigers. Dit komt door het vochtige regenwoud. Ik verschoot me dood maar ietsje erna deed ik zoals hen en haalde de bloedzuigers voorzichtig uit mijn lichaam. Wanneer de bloedzuiger genoeg gedronken heef,t wordt hij heel dik van al dat bloed en valt hij uit je huid. Het was wel akelig om die bloedzuiger zô dik te zien van al mijn bloed! Onder mijn oksel zat er ook nog één die ik er moeilijk uitkreeg en ik hulp vroeg aan de drager. Brr, toch maar vies hoor. Ik strooide pakken zout in mijn schoenen en mijn kousen. Van zout sterven ze direct. Ik had al een leeg pakje sigaretten gevuld met zout voor onderweg. Ik stopte mijn kousen goed in mijn broek maar toch was er weer één naar binnen gekropen en opnieuw zat mijn ander been onder het bloed. Pff, daar was niks aan te doen…Ik brandde mijn mosquito - coils maar zag toch de vele muggen op de kaars zitten! Zou dat wel helpen??? Na 4u hadden we eindelijk eten. Amaai, en zo koken die mensen elke dag. Ze eten 3x per dag rijst. Dus s ‘morgens staan ze vroeg op want de rijst moet 1 u koken. Alphons, 44jaar en 5 kinderen , heeft een houten hut met een aarden grond, geen water en geen elektriciteit. De drager is 34 jaar. Ze wassen zich in de rivier. Allè, indien ze zich wassen want ze stonken uren in de wind! Ik stonk nu ook wel ,maar die zwarten hebben toch een gans andere lijfgeur hoor. Ze ruiken naar vocht, ook hun rugzak en hun kookmateriaal stinkt naar de vocht. De drager liep op plastieken sandalen en zijn tenen waren niet om aan te zien. Ze blazen ook constant hun snot uit hun neus, wrijven die met hun handen aan hun gezicht af en…daarna koken ze en pakken ze alles vast. Brr…Ze gebruiken ook nooit wc papier dus… Bon ja, we waren nu eenmaal op trekking en ik voelde mij stilletjes aan zoals hen. Vuil en smerig, en nu met al dat bloed er nog eens bij. Ik was niet om aan te zien. :) In het pikkedonker scheen ik met mijn pillamp op een prachtige cameleon. Voor een avondwandeling had ik echt geen zin meer! Om 20u30 kroop ik in mijn tent en luisterde ik aandachtig naar al de geluiden in het mysterieuze woud. Een geluk dat ik op de duur wist welk geluid van welk dier kwam en zo werkten de akelige geluiden eigenlijk kalmerend. Na 5 minuten lag ik al in dromenland. Eén gids sliep onder de tafel en de andere op een plank. Naar het schijnt stookten ze lang een vuurtje om zich warm te houden. Om 4u45 werd ik gewekt door een luidkeels geschreeuw van lemuren die hun territorium aan het afbakenen waren. Ik hoorde de drager ondertussen al weer hout kappen en besloot van toch nog een uurtje op mijn hard matje te liggen. Ja, die matjes van décatlon zijn niks waard. Ik kon even goed op een plank slapen. Maar toch sliep ik zalig! De straffe hete koffie stond klaar. In de verte zag ik zwarte papegaaien. Ik legde een broodje op de gril en verslond het met boter en vache qui rit. Ik moest krachten opdoen! :) Ze vroegen of ik rijst met bonen moest hebben maar ik bedankte hen vriendelijk. Ik leerde hen gisteren een pellepatat met zout en boter. Ze hadden dat nog nooit gegeten en vonden het heel lekker. En dan zei ik nog niet dat dat met “ goei” boter nog 10 keer zo lekker was. Ze kunnen zich dat niet permitteren. Ze vertelden dat rijst en vlees heel duur is tot ik de prijzen hoorde waar wij om zouden lachen. Maar zei dus niet. Ochere, zô arm dat iedereen hier is. Het blijft me fascineren. Vuil en smerig en niet gewassen vertrokken we opnieuw. Ik snoof mijn eigen stinkende geur op en lachte binnensmonds. Je devient malgasch! :) Na uren weer marcheren en nu afdalen zag ik in de verte het dorp liggen waar we moesten geraken. Oei, oei we waren er lang nog niet. Het dalen was niet zo vermoeiend maar wel heel belastend voor mijn knieên, kuiten en benen. Ik gleed verschillende keren uit, stapte in plaats van op de steen naast de steen in een beekje en nu waren mijn schoenen kletsnat. Maar we bleven lachen… de natuur was veel te mooi om te klagen. Na 3u kwamen we in de bewoonde wereld aan en passeerden dorpen waar de huisjes gemaakt zijn van modder. Ik zag dit reeds in het programma, Toast Cannibal, maar dan nu in het echt. :) Daar werden de huisjes eigenlijk gemaakt met uitwerpselen. Ik denk hier niet. Ik durf het niet te vragen. Rond de middag zag ik Néné die me stond op te wachten. Hij lachte toen hij me zag blazen. Ik zei hem dat ze tegen de toeristen nooit meer mogen zeggen dat het “facile” is want het was “très difficile”!!!! Mijn conditie had het uitgehouden maar ik weet niet of ik 3 dagen zou overleefd hebben. Ik nam afscheid van de gidsen en toen vroeg Alphons nog eens 30.000 Ar voor de drager. Ik maakte me boos want dat was niet de afspraak. Hij zei dat hij het me verteld had tijdens de tocht maar waarschijnlijk heb ik ja geknikt toen ik hem weer niet verstond met zijn frans. Ik discussieerde en zei dat ik al 40.000 Ar betaald had voor het eten. Wat heel duur is voor een beetje rijst en bonen, zonder drank of vlees. Alphons zei dat hij daarmee ook 4 batterijen, die we niet gebruikt hebben, gekocht had en kaarsen. Néné bemiddelde wat en op de duur gaf ik nog 10000 Ar om de lieve vrede te bewaren. Hij voerde me naar het hotel waar ik me direct ging “uitvoerig” douchen, mijn kleren uitwaste, een halve sappige verse ananas at en een ganse fles cola uitdronk. Ik had weer suiker nodig. Ik het woud had ik met mijn zakmes al een gaatje meer geboord in mijn ceintuur. Waarschijnlijk was ik daar vermagerd. :) Mijn smerige broek, kousen en schoenen wilde ik laten wassen in het hotel maar ze vroegen daar 10.000 Ar voor en alles ging niet droog zijn tegen mijn vertrek van morgen. Ik legde dan maar alles open op het gras enik neem het vuil mee. Ik zie morgen wel of ik het zelf ergens kan wassen of te week zetten. Ik legde mij een uurtje op mijn bed met mijn benen omhoog. Toen ik opstond kon ik bijna niet meer stappen van de pijn in mijn knieên en de stijfheid in mijn kuiten. Ik smeerde voltaren en we zien morgen wel hoe het verder verloopt. Het is nu 15u30. Ik ga nog wat chillen en deze avond misschien eens rivierkreeftjes eten. Tot morgen voor een nieuw avontuur maar hopelijk niet meer zo intensief. Toch was ik heel tevreden dat ik het gedaan had. Het was de moeite waard. Sorry voor de minder goeie kwaliteit van de foto’s maar zo’n lemuur in het wild fotograferen is niet evident. Dada. xxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
