Dag 29 1jan 2012 Ampefy
Door: kristindaelman
Blijf op de hoogte en volg Kristin
01 Januari 2012 | Madagascar, Ampefy
Dag 29 1 jan 2012 Ampefy
Gisteravond was het met oudejaarsavond nog leuk. Het regende wel toen ik aankwam om 19U30 maar het was natuurlijk niet koud. In een mooi versierde zaal vol met Malagassische mensen en 4 blanken was er een band die speelde. Top Music genaamd. Naar het schijnt een befaamde groep hier in Madagascar. 4 jaar geleden vroegen ze al 1000 € om op te treden wat heel veel is voor Mada. Om 20u verwelkomde de eigenaar ons en hij opende de dans. De Malagassische volksdans. Xavier, de Malagassische vriend van René, sleurde me op de dansvloer, ik moest mijn handen over mijn schouders brengen en zo dansten we een bepaald pasje. De dansvloer stond vol. We kregen 1 glas aangeboden bij de menu van 25.000 Ar een we namen een glas witte wijn met wat gezouten koekjes , 2 stukjes kroepoek en een paar nootjes. En dat voor 3 personen! Daarna volgde het voorgerecht, een rauwe hesp met geitenkaas ertussen. Soms rook het kaasje naar de kippen die hier op straat ronddolen. Ook de hesp had een raar geurtje maar tevergeefs at ik alles toch op. Ik had teveel honger. Al de plats werden niet tegelijkertijd geserveerd maar wie er het eerst was kreeg het vlugste eten. Tussen de gangen door werd er volop gedanst. Zowel Malagassische muziek als Abba, Brian Adams , Claude Francois, walsen, twist, rock, chachacha, meringue etc. Er was enorm veel ambiance. Dit was toch anders dan in Belgie. Daar wordt er niet gedanst voor middernacht. Het groepje zong echt fantastisch. Een goeie band. Wat ik ook tof vond was dat je met je teenslippers uren kunt dansen zonder pijn te hebben aan je voeten door te hoge hakken. Als hoofdschotel kreeg ik scampi’s met een stuk grotere vis erbij en 2 bouletjes. Dat was niet echt mijn ding en ik at niet alles op. Ook de scampi’s hadden een muf smaakje. René en Xavier die hadden vlees, Rossini. Naar het schijnt kon je kiezen tussen vis of vlees maar mij is dat nooit gevraagd geweest. Spijtig want ik ben meer een vleeseter, en het was dan nog steak met foie gras erop! De twee mannen vonden het echter ook niet zo lekker. Het was meer een roulade van vlees. Weer dansten we verder. Ik deed wel niet te wild want mijn rug was nog niet in orde. Als dessert krgen we een ijscreme met een soort gebak erbij en die vond ik wel lekker. René bestelde 1 liter rode wijn. Daarna was er een lekkere zoete thee en eventueel een “ Citronelle “ maar dat liet ik staan want dat was veel te straf. Het was een soort rhum. Om middernacht werd er afgeteld, werd er een kanonschot met slingers afgeschoten en werd er “, bonne anneé “ gewenst zoals in alle landen. Het viel me op dat rond 0U30 bijna iedereen naar hun kamer ging. Toen stonden we maar met 11 nog op de dansvloer. Ik werd ook moe en om 1u30 ben ik met mijn hoofdlamp naar mijn hotel gestapt . Het was redelijk rustig op straat. Er liep enkel 1 dronken man te waggelen van links naar rechts maar die zou ik wel de baas gekund hebben indien hij mij lastig viel. Ik had ook zo’ n infrarood lampje bij me die ik in de ogen kon schijnen en hen ermee verblinden. Een meisje die ik een paar weken geleden ontmoette, liep altijd met een pepperspray rond in haar BH. Ik sliep als een roosje. De volgende morgen moest mijn rug het natuurlijk bekopen van al het dansen. Ik lag lang in bed en het zou een rustdag worden. Onder de middag zag ik René en Xavier een middagmaal nemen. Xavier zag er echt slecht uit. Hij had veel te veel gedronken en herinnerde zich niets meer van de avond ervoor. Ja, dat is ook wel erg. Gisteren zei hij ook altijd Madam tegen mij. Hij was zelfs mijn naam vergeten! Als je zo dronken moet nieuwjaar vieren heb je er ook niks aan! Hij wilde me gisteren zelfs naar mijn hotel voeren met zijn auto maar ik weigerde van in zijn auto te stappen in zo’n toestand. Ik stapte vlug weg en zo kon hij me niet bijhouden en wa s ik er van af. :) Een geluk!
Het is zondag vandaag. Vele mensen hebben hun zondaagse kleren aangetrokken. Maar die zijn dan nog altijd vuil of gescheurd.
Op de markt zag ik de vuile zwarte kinderen slapen op de vuile grond of op een krantenpapier. Hun moeder naast hen in een bolletje gerold. Over hun lijfjes krioelen verschillende insecten maar niemand die het wat deert. Een man lag dwars over het voetpad te slapen op zijn rug. Naast hem de pitten van zijn mango’s. Waarschijnlijk was hij dronken. Zoals iedereen hier!
Ik ging me een mango kopen en een fles water. Wat had ik zin in brood! Ik ging naar een restaurantje waar ik vroeg of ze nog ontbijt gaven met brood. Er was geen brood. Hij ging het bij de buren vragen maar nergens was er brood. Ik verontschuldigde mij en liep weer buiten. Het zal dan maar enkel de mango worden. Ik zag een arme vuile vrouw een stukje vlees kopen aan 100 Ar. Het stukje meette misschien 3 cm op 3 cm en toen liet ze het nog inpakken in een stuk krantenpapier. Je kunt je de armoede niet voorstellen. Ook gaan de mensen met een lege plastieken fles naar een barakje waar ze dan ong. 2 cm olie kopen om mee te bakken. Echt erg hoe je zo moet letten op elke Araiary. René vertelde vandaag nog dat Madagascar een land is waar heel veel de liefde bedreven wordt. Nog meer dan in Thailand. Ze springen van de ene vaza op de andere. Hij zei dat er niet echt zoveel aids is maar wel heel veel bacteriên en staphylococcen. De vrouw heeft het geld niet om zich op gelijk welke ziekte ook maar te testen en daardoor blijven ze zo rondlopen en zetten alle ziektes voort. Xavier vertelde ook dat zijn vader in februari gestorven is aan 65 jarige leeftijd door suikerziekte. Ze kunnen zich geen ziekteverzekering veroorloven dus gaan ze dan maar gewoon…dood. Onvoorstelbaar! Hoe goed hebben wij het toch in ons landje Belgie maar beseffen dat niet altijd! Plots zag ik een massa volk staan. Ik ging kijken wat het was. Er waren hanangevechten aan de gang. De twee hanen overpikten mekaar en hingen vol bloed. De menigte riep en schreeuwde het uit als ware er een voetbalmatch bezig was. Ik kon het niet meer aanzien n liep afgrijzend weg. Ik ging naar mijn leesplaats en las één uurtje. Boven het meer hing het hele gamma van grijzen, tot aan de bijna zwarte onweerswolken toe die in de verte samenplakten. De eerste donderslag brak los. Vrouwen van het hotel kwamen de nappen afnemen van de tafels, hingen de hoezen over de dikke zetels maar ik bleef zitten onder de parasol. Ik zou die ene hoes wel zelf over de zetel hangen wanneer ik weg ging. Het goot van de regen de lucht was zwart, heel laag , buitengaats spookte het al flink. Ik installeerde een 2e parasol over mijn rugzak en beschermde mij met mijn badhanddoek. Zo las ik verder met een verdovend lawaai van de donder en hevige windstoten. Ik vond het wel eens iets anders zo lezen in de regen. Ik hield er van. Het meer was prachtig met zijn opgeblazen water door de felle wind. Ik zag een man in zjin prauw naar de kant roeien om te schuilen. Mensen zochten bescherming onder de bomen. Na een half uur kwamen de vrouwen van het hotel ,goed ingeduffeld met een regenjas ,me vragen of ik daar nog lang bleef. Bon ja, ik kon niet anders dan haar paraplu aannemen en door de storm naar mijn kamer te gaan langs de overkant van de straat. Met mijn raam open en starend naar de regen las ik mijn boek. En, daar had je het weer, de elektriciteit viel uit. Dan maar een filmpje bezien op mijn pc. Het is nu 18U30 en eindelijk heb ik weer licht. Deze avond ga ik wel eens een steak eten in La Terrasse. Ik snak naar vlees en vast voedsel. De rijst word ik hier echt beu! René en Xavier stelden me voor om morgen met hen mee te rijden naar Tana. Maar wat zou ik nog 3 dagen moeten doen in Tana? Hier heb je de natuur, de rust en de stilte waar ik van hou. Ik zal wel de 4e januari zelf weer naar Tana reizen met de overvolle taxibrousse. Ik praatte met René, Xavier en Jean – Yves. Jean-Yves is een schilder die in Tana woont. Hij is een vriend van de eigenaars. Hij toonde me twee van zijn schilderijen die in het restaurant hingen maar ik vond ze maar niks. Geen perspectief, weinig inhoud, eh, slecht. Ik toonde dit natuurlijk niet. Ik ben al terug van het restaurant. Ik nam een tournedos Zeboe au poivre vert, groentjes die druipten in het vet en frietjes. En weer rook ik de geur van bedorven vlees die te lang in de frigo gelegen heeft. Ik weet het, ik heb een goede neus. Ik at toch alles op. Deze namiddag nog zag ik grote stukken zeboevlees hangen op de markt vol met vliegen en de mensen die er telkens met hun hoofd tegenaan stootten. Ze snuiten in hun handen en nemen dan zo het vlees vast. Ik zal content zijn wanneer ik in Zafrica ben en de hygiene op het voedsel veel beter zal zijn. Voor mij is 1 maand Madagascar nu genoeg. Toch als je leeft zoals ik gedaan heb, samen met de bevolking. Je kunt ook altijd Europees gaan eten in een chique restaurant maar dat was niet mijn bedoeling. Wanneer ik in een bepaald land ben wil ik leven zoals hen, de cultuur opsnuiven en me aanpassen aan hen. En ik verzeker u, het is een echte aanpassing. Je moet er sterk voor zijn… Ik kom zeker nog eens terug want ik heb nog veel te zien. Tot morgen. Feloma…xxx
Gisteravond was het met oudejaarsavond nog leuk. Het regende wel toen ik aankwam om 19U30 maar het was natuurlijk niet koud. In een mooi versierde zaal vol met Malagassische mensen en 4 blanken was er een band die speelde. Top Music genaamd. Naar het schijnt een befaamde groep hier in Madagascar. 4 jaar geleden vroegen ze al 1000 € om op te treden wat heel veel is voor Mada. Om 20u verwelkomde de eigenaar ons en hij opende de dans. De Malagassische volksdans. Xavier, de Malagassische vriend van René, sleurde me op de dansvloer, ik moest mijn handen over mijn schouders brengen en zo dansten we een bepaald pasje. De dansvloer stond vol. We kregen 1 glas aangeboden bij de menu van 25.000 Ar een we namen een glas witte wijn met wat gezouten koekjes , 2 stukjes kroepoek en een paar nootjes. En dat voor 3 personen! Daarna volgde het voorgerecht, een rauwe hesp met geitenkaas ertussen. Soms rook het kaasje naar de kippen die hier op straat ronddolen. Ook de hesp had een raar geurtje maar tevergeefs at ik alles toch op. Ik had teveel honger. Al de plats werden niet tegelijkertijd geserveerd maar wie er het eerst was kreeg het vlugste eten. Tussen de gangen door werd er volop gedanst. Zowel Malagassische muziek als Abba, Brian Adams , Claude Francois, walsen, twist, rock, chachacha, meringue etc. Er was enorm veel ambiance. Dit was toch anders dan in Belgie. Daar wordt er niet gedanst voor middernacht. Het groepje zong echt fantastisch. Een goeie band. Wat ik ook tof vond was dat je met je teenslippers uren kunt dansen zonder pijn te hebben aan je voeten door te hoge hakken. Als hoofdschotel kreeg ik scampi’s met een stuk grotere vis erbij en 2 bouletjes. Dat was niet echt mijn ding en ik at niet alles op. Ook de scampi’s hadden een muf smaakje. René en Xavier die hadden vlees, Rossini. Naar het schijnt kon je kiezen tussen vis of vlees maar mij is dat nooit gevraagd geweest. Spijtig want ik ben meer een vleeseter, en het was dan nog steak met foie gras erop! De twee mannen vonden het echter ook niet zo lekker. Het was meer een roulade van vlees. Weer dansten we verder. Ik deed wel niet te wild want mijn rug was nog niet in orde. Als dessert krgen we een ijscreme met een soort gebak erbij en die vond ik wel lekker. René bestelde 1 liter rode wijn. Daarna was er een lekkere zoete thee en eventueel een “ Citronelle “ maar dat liet ik staan want dat was veel te straf. Het was een soort rhum. Om middernacht werd er afgeteld, werd er een kanonschot met slingers afgeschoten en werd er “, bonne anneé “ gewenst zoals in alle landen. Het viel me op dat rond 0U30 bijna iedereen naar hun kamer ging. Toen stonden we maar met 11 nog op de dansvloer. Ik werd ook moe en om 1u30 ben ik met mijn hoofdlamp naar mijn hotel gestapt . Het was redelijk rustig op straat. Er liep enkel 1 dronken man te waggelen van links naar rechts maar die zou ik wel de baas gekund hebben indien hij mij lastig viel. Ik had ook zo’ n infrarood lampje bij me die ik in de ogen kon schijnen en hen ermee verblinden. Een meisje die ik een paar weken geleden ontmoette, liep altijd met een pepperspray rond in haar BH. Ik sliep als een roosje. De volgende morgen moest mijn rug het natuurlijk bekopen van al het dansen. Ik lag lang in bed en het zou een rustdag worden. Onder de middag zag ik René en Xavier een middagmaal nemen. Xavier zag er echt slecht uit. Hij had veel te veel gedronken en herinnerde zich niets meer van de avond ervoor. Ja, dat is ook wel erg. Gisteren zei hij ook altijd Madam tegen mij. Hij was zelfs mijn naam vergeten! Als je zo dronken moet nieuwjaar vieren heb je er ook niks aan! Hij wilde me gisteren zelfs naar mijn hotel voeren met zijn auto maar ik weigerde van in zijn auto te stappen in zo’n toestand. Ik stapte vlug weg en zo kon hij me niet bijhouden en wa s ik er van af. :) Een geluk!
Het is zondag vandaag. Vele mensen hebben hun zondaagse kleren aangetrokken. Maar die zijn dan nog altijd vuil of gescheurd.
Op de markt zag ik de vuile zwarte kinderen slapen op de vuile grond of op een krantenpapier. Hun moeder naast hen in een bolletje gerold. Over hun lijfjes krioelen verschillende insecten maar niemand die het wat deert. Een man lag dwars over het voetpad te slapen op zijn rug. Naast hem de pitten van zijn mango’s. Waarschijnlijk was hij dronken. Zoals iedereen hier!
Ik ging me een mango kopen en een fles water. Wat had ik zin in brood! Ik ging naar een restaurantje waar ik vroeg of ze nog ontbijt gaven met brood. Er was geen brood. Hij ging het bij de buren vragen maar nergens was er brood. Ik verontschuldigde mij en liep weer buiten. Het zal dan maar enkel de mango worden. Ik zag een arme vuile vrouw een stukje vlees kopen aan 100 Ar. Het stukje meette misschien 3 cm op 3 cm en toen liet ze het nog inpakken in een stuk krantenpapier. Je kunt je de armoede niet voorstellen. Ook gaan de mensen met een lege plastieken fles naar een barakje waar ze dan ong. 2 cm olie kopen om mee te bakken. Echt erg hoe je zo moet letten op elke Araiary. René vertelde vandaag nog dat Madagascar een land is waar heel veel de liefde bedreven wordt. Nog meer dan in Thailand. Ze springen van de ene vaza op de andere. Hij zei dat er niet echt zoveel aids is maar wel heel veel bacteriên en staphylococcen. De vrouw heeft het geld niet om zich op gelijk welke ziekte ook maar te testen en daardoor blijven ze zo rondlopen en zetten alle ziektes voort. Xavier vertelde ook dat zijn vader in februari gestorven is aan 65 jarige leeftijd door suikerziekte. Ze kunnen zich geen ziekteverzekering veroorloven dus gaan ze dan maar gewoon…dood. Onvoorstelbaar! Hoe goed hebben wij het toch in ons landje Belgie maar beseffen dat niet altijd! Plots zag ik een massa volk staan. Ik ging kijken wat het was. Er waren hanangevechten aan de gang. De twee hanen overpikten mekaar en hingen vol bloed. De menigte riep en schreeuwde het uit als ware er een voetbalmatch bezig was. Ik kon het niet meer aanzien n liep afgrijzend weg. Ik ging naar mijn leesplaats en las één uurtje. Boven het meer hing het hele gamma van grijzen, tot aan de bijna zwarte onweerswolken toe die in de verte samenplakten. De eerste donderslag brak los. Vrouwen van het hotel kwamen de nappen afnemen van de tafels, hingen de hoezen over de dikke zetels maar ik bleef zitten onder de parasol. Ik zou die ene hoes wel zelf over de zetel hangen wanneer ik weg ging. Het goot van de regen de lucht was zwart, heel laag , buitengaats spookte het al flink. Ik installeerde een 2e parasol over mijn rugzak en beschermde mij met mijn badhanddoek. Zo las ik verder met een verdovend lawaai van de donder en hevige windstoten. Ik vond het wel eens iets anders zo lezen in de regen. Ik hield er van. Het meer was prachtig met zijn opgeblazen water door de felle wind. Ik zag een man in zjin prauw naar de kant roeien om te schuilen. Mensen zochten bescherming onder de bomen. Na een half uur kwamen de vrouwen van het hotel ,goed ingeduffeld met een regenjas ,me vragen of ik daar nog lang bleef. Bon ja, ik kon niet anders dan haar paraplu aannemen en door de storm naar mijn kamer te gaan langs de overkant van de straat. Met mijn raam open en starend naar de regen las ik mijn boek. En, daar had je het weer, de elektriciteit viel uit. Dan maar een filmpje bezien op mijn pc. Het is nu 18U30 en eindelijk heb ik weer licht. Deze avond ga ik wel eens een steak eten in La Terrasse. Ik snak naar vlees en vast voedsel. De rijst word ik hier echt beu! René en Xavier stelden me voor om morgen met hen mee te rijden naar Tana. Maar wat zou ik nog 3 dagen moeten doen in Tana? Hier heb je de natuur, de rust en de stilte waar ik van hou. Ik zal wel de 4e januari zelf weer naar Tana reizen met de overvolle taxibrousse. Ik praatte met René, Xavier en Jean – Yves. Jean-Yves is een schilder die in Tana woont. Hij is een vriend van de eigenaars. Hij toonde me twee van zijn schilderijen die in het restaurant hingen maar ik vond ze maar niks. Geen perspectief, weinig inhoud, eh, slecht. Ik toonde dit natuurlijk niet. Ik ben al terug van het restaurant. Ik nam een tournedos Zeboe au poivre vert, groentjes die druipten in het vet en frietjes. En weer rook ik de geur van bedorven vlees die te lang in de frigo gelegen heeft. Ik weet het, ik heb een goede neus. Ik at toch alles op. Deze namiddag nog zag ik grote stukken zeboevlees hangen op de markt vol met vliegen en de mensen die er telkens met hun hoofd tegenaan stootten. Ze snuiten in hun handen en nemen dan zo het vlees vast. Ik zal content zijn wanneer ik in Zafrica ben en de hygiene op het voedsel veel beter zal zijn. Voor mij is 1 maand Madagascar nu genoeg. Toch als je leeft zoals ik gedaan heb, samen met de bevolking. Je kunt ook altijd Europees gaan eten in een chique restaurant maar dat was niet mijn bedoeling. Wanneer ik in een bepaald land ben wil ik leven zoals hen, de cultuur opsnuiven en me aanpassen aan hen. En ik verzeker u, het is een echte aanpassing. Je moet er sterk voor zijn… Ik kom zeker nog eens terug want ik heb nog veel te zien. Tot morgen. Feloma…xxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
