Dag 4 23 aug. Boca Del Drago
Blijf op de hoogte en volg Kristin
24 Augustus 2012 | Panama, Bocas del Toro
Dag 4 23 aug. Boca Del Drago
Om 6u45 ontwaakte ik. Deze keer had ik licht en water. Wat een luxe! Ik poetste volledig mijn onderwatercamera en vette de dichting met siliconenvet in. Na elke duik moet je de camera goed spoelen zodat al het zout water verwijderd wordt. Ik nam een ontbijt op een overdekt terras van een hotel. Een thee, eitjes, één te hard gebakken stukje spek, toast, fruit, patatjes en twee komkommerschijfjes voor 8,5 $. Veel! Het goot bakken uit de hemel. Ai, ai en nu ik net een toer ging doen, met die Carlos, naar prachtige stranden. Ik nam inlichtingen om morgen naar Panama City te reizen. Ik kon morgenavond nog mee om 19 uur. 33 $ inclusief, boot, taxi en luxebus. Ik had echter geen plaats meer aan het venster. De bus zou vol zitten. Pff, ga ik dat 12 uur volhouden? Ik wil een vensterplaats!!!! Hopelijk valt er iemand af zodat ik zijn plaats kan innemen. Maar dat zou moeten lukken denk ik. :-( Zoals afgesproken met Carlos stond ik om 9u15 aan de steiger waar Carlos'boot vertrok. Om 9u20 was er nog steeds geen Carlos te bespeuren. Ja, dat zal niet doorgaan zeker? Ik wandelde naar hetzelfde bureau van gisteren. Ik nam daar dan maar dezelfde toer maar wel 5 $ duurder. Om 10u konden we de boot op. Het bleef maar regenen! Ik had mijn regenjas en trok de kap strak over mijn hoofd. Het was grappig. Ik droeg een shortje en daarop een vest. We zaten met 6 personen op de boot. Een familie uit Valencia en een koppeltje uit Panama City. Zij is presentatrice op tv en hij is professionele zwemmer in Panama. Binnen vier jaar doet hij mee aan de Olympische Spelen in Londen. Daarvoor traint hij , nu reeds, elke dag vijf uur om op de Olympische Spelen één minuutje te zwemmen. Hij zegt dat de trainingen heel zwaar zijn en er veel stress bij te pas komt. Ik zal hem volgen op facebook. Het koppel had niets van regenkledij mee. Ze waren bevroren. Iedereen boog zijn hoofd naar beneden om de harde regen te vermijden. Ze hielden het niet meer vol en openden hun paraplu waarachter ze scholen. Grappig zicht. Ik had het ook koud. Ik ben eindelijk te weten gekomen dat ik op het eilandje Isla Colôn verblijf, in de provincie Bocas del Toro. We passeerden aan Isla Caracole waar prachtige cabines staan over de Caraïbische zee. Deze zullen wel duur zijn. Natuurlijk zat er niemand op hun terrasjes met zo'n hondenweer. Ze noemen het weer hier: loco. Het weer kan keren op vijf minuten tijd. Dan regent het, dan is het weer heet. Het ganse jaar door is het zo. Onze foto's zullen er niet goed uit zien denk ik. We vaarden door naar Playa de las Estrellas. Dit was een strandje waar heel veel zeesterren zouden moeten te zien zijn. Maar ik zag er maar een vier. Ik zwom in de regen. Het water voelde lekker warm aan. Eigenlijk verwarmde ik me in de zee. Je had er een prachtig zicht op alle eilandjes. Had het beter weer geweest het zou schitterend zijn. De weinige sterren zou afhangen van het weer zei men. Ik nam een foto onderwater van een zeester. Plots werkte mijn fototoestel niet meer. Oei, de batterij was nochtans goed opgeladen? Toen zag ik dat er in het onderwaterhuis water zat. Ik liep onmiddellijk naar het strand, opende de case en liet het water eruit lopen. Maar het was te laat! Het fototoestel ging niet meer open of toe. Ik nam de batterij en de memorykaart eruit en probeerde het toestel droog te blazen maar tevergeefs. Er was ook geen zon zodat ik het toestel niet kon laten opdrogen. Dat kan toch niet?! Dat is al mijn derde fototoestel dat stuk gaat. Ik moet een vierde kopen. Oh nee. Wat een pech!!! :-( Had ik de case niet goed gesloten? Waarschijnlijk. En ik had de case deze morgen nog zo perfect in orde gezet. Bon, vanaf nu geen foto's meer. Massiel, het meisje van Panama City, zei me dat er in de stad heel veel winkels zijn en alles is er goedkoop. Ja, er zal niks anders opzitten zeker. Ik wilde de moed toch niet teveel laten zakken. En ik die zo goed op mijn materiaal let! Ik was kwaad op mijn eigen! Al mijn natte kleren hing ik op onder een grote plastiek die over het strand gespannen was. Er was een gezellig barakje waar een gezin kookte. Een paar maanden oude baby werd in de hangmat gelegd en men schudde ermee tot hij in slaap viel. Amaai, ze zwierden de hangmat zo hard dat ik dacht dat die baby eruit zou vallen. :-) Ik nam me een verse vis met rijst ( die ik niet op at. Waarschijnlijk heb in der tijd in Madagascar teveel rijst gegeten en ben ik het beu ) wat groentjes en gebakken bananen, die niet veel smaak hadden. Ik nam de kleinste, goedkoopste vis aan 8 $. Hij smaakte me. De mannen waren domino aan het spelen. Ik zette me bij hen en ze legden me het spel uit. Ik speelde twee spelletjes mee en een man en ik wonnen het spel. Domino is erg populair in Panama. Maar in elk land zie ik mannen dit spelen. Ik herinner me als kind dat ik dit speelde. Maar daar is geen kunst aan. Je moet gewoon geluk hebben. Je kan wel wat uitrekenen hoeveel blokjes er al gelegd zijn maar voor mij blijft het een kinderspel. De machomannen wierpen hard hun blokje op de tafel. Ik aapte hen na en ze moesten erom lachen. Na twee uurtjes op deze plaats vaarden we naar Boca del Drago gelegen aan de westzijde van Isla Colôn. De slapende beach. Hier is het water heel vlak. Ideaal om te zwemmen en te snorkelen. We hadden één uur de tijd. Ik wandelde wat rond, zag spelende kinderen in het water. Een soort lerares schepte de kinderen kost op een bord. Ze riepen luidkeels en hadden veel pret. Zwarte grote gieren = buitre zaten rond het restaurant. Te wachten op afval. Een beetje verder zag ik vele mensen een koe kortieren. Oei, hoe zeg je dat eigenlijk? Iedereen sneed sneetjes af, op een niet al te propere tafel,en legde dit in bakken. Ik vroeg waarom ze dit deden. “Vandaag was er een trouwfeest,” antwoordden ze. Mmm, moet wel romantisch zijn hier. Het weer was opgeklaard. Ik kon mijn vestje uit doen en zat op een steiger te staren over de blauwe zee. Vele palmbomen helden over het strand. Dit zijn ook “Bounty eilanden” voor mij. Het is er zo mooi. We stapten allen weer in de boot en vaarden naar Isla Pâgaros. Een klein eilandje waar honderden, of misschien wel duizende, vogels leven. Grote prachtige vogels zoals Cuervo = raaf, gallinazo, red billed, bruine pelikanen, fregatvogels, genten, enz. Migrerende vogels tussen Noord- en Zuid-Amerika zien Panama namelijk als natuurlijke corridor. De warme temperaturen vormen een ideale leefomgeving voor exotische vogels. De zee was hier heel woest. We zaten in volle zee. Dit eilandje ligt net buiten de baai. We vaarden over hoge golven. De twee vrouwen hadden schrik en wilden zo vlug mogelijk terug. Ik vond het natuurlijk weer heel tof. We vlogen hoog omhoog. Het bootje schommelde van links naar rechts. Massiel was ziek en leunde tegen haar vriend aan. Ook de andere vrouw en haar zoontje waren maar stilletjes. De vader durfde zich niet te bewegen. Ik zat zelfs op de rand van de boot en genoot van de “ Walibi attractie “. :-) Het zat er op. Na 45 minuten werden we afgezet op verschillende steigers. Toen ik naar mijn hotel wandelde kwam ik Juan tegen waarmee ik een paar toers deed in Nicaragua. Weer was de wereld klein. Op de straat zijn al de taxi's gele pick-ups. Ik vroeg de prijs om naar Playa Bluff te gaan. Normaal 24 $ maar voor mij 20 $. Ja, dat zeggen ze tegen iedereen hoor. Dit is een mooi surfstrand. Daar ik morgen de boot neem om 17 uur heb ik nog de tijd om iets te bezichtigen. Ofwel een strand ofwel het vlinderpark = butterfly farm. Ik zie nog wel. Ik kocht me een pakje rijst. Naar het schijnt zou dit helpen om al het vocht uit je fototoestel te trekken. Het pakje ( een overschot van een gescheurde zak rijst ) zat vol met mieren. De man wilde me dit eerst niet verkopen maar ik zei hem dat het niet om op te eten was maar om mijn fototoestel op te drogen. Hij had daar al van gehoord. Hopelijk kruipen die miertjes nu niet in mijn toestel of het werkt zeker niet meer. :-) Ik hoop dat de anderen me de foto's van vandaag doormailen want nu heb ik niets van herinneringen. En dat voelt raar aan. Ik ga me douchen. Ik strijk mijn haar elke dag in met kokosolie. Daarvan wordt mijn haar zacht. Want het zeewater en de zon beschadigt toch je haar hoor. Ik ga me een brochette kopen met een broodje en kijk tv of Google wat naar Panama City, mijn volgende bestemming. Ik vind dat de mensen niet zo vriendelijk zijn hier. Maar ik heb al ondervonden dat dit op vele eilanden zo is. Het is te toeristisch en dat voel je. X
PS: Hier in Panama werkt mijn belgische gsm opnieuw. Wie me eens wil sms'en kan dit. Dat doet altijd plezier. 0032/475.546.940 ( amaai, ik was bijna mijn eigen nummer vergeten.
Mijn tent hebben ze ergens gevonden in Mexico. Iemadn gaat die nu voor mij opnieuw opsturen naar België. Ik moet zelf wel de kosten betalen. 50 $. Dieter schreef wel een klachtenbrief naar de post in België. Ben benieuwd.
Om 6u45 ontwaakte ik. Deze keer had ik licht en water. Wat een luxe! Ik poetste volledig mijn onderwatercamera en vette de dichting met siliconenvet in. Na elke duik moet je de camera goed spoelen zodat al het zout water verwijderd wordt. Ik nam een ontbijt op een overdekt terras van een hotel. Een thee, eitjes, één te hard gebakken stukje spek, toast, fruit, patatjes en twee komkommerschijfjes voor 8,5 $. Veel! Het goot bakken uit de hemel. Ai, ai en nu ik net een toer ging doen, met die Carlos, naar prachtige stranden. Ik nam inlichtingen om morgen naar Panama City te reizen. Ik kon morgenavond nog mee om 19 uur. 33 $ inclusief, boot, taxi en luxebus. Ik had echter geen plaats meer aan het venster. De bus zou vol zitten. Pff, ga ik dat 12 uur volhouden? Ik wil een vensterplaats!!!! Hopelijk valt er iemand af zodat ik zijn plaats kan innemen. Maar dat zou moeten lukken denk ik. :-( Zoals afgesproken met Carlos stond ik om 9u15 aan de steiger waar Carlos'boot vertrok. Om 9u20 was er nog steeds geen Carlos te bespeuren. Ja, dat zal niet doorgaan zeker? Ik wandelde naar hetzelfde bureau van gisteren. Ik nam daar dan maar dezelfde toer maar wel 5 $ duurder. Om 10u konden we de boot op. Het bleef maar regenen! Ik had mijn regenjas en trok de kap strak over mijn hoofd. Het was grappig. Ik droeg een shortje en daarop een vest. We zaten met 6 personen op de boot. Een familie uit Valencia en een koppeltje uit Panama City. Zij is presentatrice op tv en hij is professionele zwemmer in Panama. Binnen vier jaar doet hij mee aan de Olympische Spelen in Londen. Daarvoor traint hij , nu reeds, elke dag vijf uur om op de Olympische Spelen één minuutje te zwemmen. Hij zegt dat de trainingen heel zwaar zijn en er veel stress bij te pas komt. Ik zal hem volgen op facebook. Het koppel had niets van regenkledij mee. Ze waren bevroren. Iedereen boog zijn hoofd naar beneden om de harde regen te vermijden. Ze hielden het niet meer vol en openden hun paraplu waarachter ze scholen. Grappig zicht. Ik had het ook koud. Ik ben eindelijk te weten gekomen dat ik op het eilandje Isla Colôn verblijf, in de provincie Bocas del Toro. We passeerden aan Isla Caracole waar prachtige cabines staan over de Caraïbische zee. Deze zullen wel duur zijn. Natuurlijk zat er niemand op hun terrasjes met zo'n hondenweer. Ze noemen het weer hier: loco. Het weer kan keren op vijf minuten tijd. Dan regent het, dan is het weer heet. Het ganse jaar door is het zo. Onze foto's zullen er niet goed uit zien denk ik. We vaarden door naar Playa de las Estrellas. Dit was een strandje waar heel veel zeesterren zouden moeten te zien zijn. Maar ik zag er maar een vier. Ik zwom in de regen. Het water voelde lekker warm aan. Eigenlijk verwarmde ik me in de zee. Je had er een prachtig zicht op alle eilandjes. Had het beter weer geweest het zou schitterend zijn. De weinige sterren zou afhangen van het weer zei men. Ik nam een foto onderwater van een zeester. Plots werkte mijn fototoestel niet meer. Oei, de batterij was nochtans goed opgeladen? Toen zag ik dat er in het onderwaterhuis water zat. Ik liep onmiddellijk naar het strand, opende de case en liet het water eruit lopen. Maar het was te laat! Het fototoestel ging niet meer open of toe. Ik nam de batterij en de memorykaart eruit en probeerde het toestel droog te blazen maar tevergeefs. Er was ook geen zon zodat ik het toestel niet kon laten opdrogen. Dat kan toch niet?! Dat is al mijn derde fototoestel dat stuk gaat. Ik moet een vierde kopen. Oh nee. Wat een pech!!! :-( Had ik de case niet goed gesloten? Waarschijnlijk. En ik had de case deze morgen nog zo perfect in orde gezet. Bon, vanaf nu geen foto's meer. Massiel, het meisje van Panama City, zei me dat er in de stad heel veel winkels zijn en alles is er goedkoop. Ja, er zal niks anders opzitten zeker. Ik wilde de moed toch niet teveel laten zakken. En ik die zo goed op mijn materiaal let! Ik was kwaad op mijn eigen! Al mijn natte kleren hing ik op onder een grote plastiek die over het strand gespannen was. Er was een gezellig barakje waar een gezin kookte. Een paar maanden oude baby werd in de hangmat gelegd en men schudde ermee tot hij in slaap viel. Amaai, ze zwierden de hangmat zo hard dat ik dacht dat die baby eruit zou vallen. :-) Ik nam me een verse vis met rijst ( die ik niet op at. Waarschijnlijk heb in der tijd in Madagascar teveel rijst gegeten en ben ik het beu ) wat groentjes en gebakken bananen, die niet veel smaak hadden. Ik nam de kleinste, goedkoopste vis aan 8 $. Hij smaakte me. De mannen waren domino aan het spelen. Ik zette me bij hen en ze legden me het spel uit. Ik speelde twee spelletjes mee en een man en ik wonnen het spel. Domino is erg populair in Panama. Maar in elk land zie ik mannen dit spelen. Ik herinner me als kind dat ik dit speelde. Maar daar is geen kunst aan. Je moet gewoon geluk hebben. Je kan wel wat uitrekenen hoeveel blokjes er al gelegd zijn maar voor mij blijft het een kinderspel. De machomannen wierpen hard hun blokje op de tafel. Ik aapte hen na en ze moesten erom lachen. Na twee uurtjes op deze plaats vaarden we naar Boca del Drago gelegen aan de westzijde van Isla Colôn. De slapende beach. Hier is het water heel vlak. Ideaal om te zwemmen en te snorkelen. We hadden één uur de tijd. Ik wandelde wat rond, zag spelende kinderen in het water. Een soort lerares schepte de kinderen kost op een bord. Ze riepen luidkeels en hadden veel pret. Zwarte grote gieren = buitre zaten rond het restaurant. Te wachten op afval. Een beetje verder zag ik vele mensen een koe kortieren. Oei, hoe zeg je dat eigenlijk? Iedereen sneed sneetjes af, op een niet al te propere tafel,en legde dit in bakken. Ik vroeg waarom ze dit deden. “Vandaag was er een trouwfeest,” antwoordden ze. Mmm, moet wel romantisch zijn hier. Het weer was opgeklaard. Ik kon mijn vestje uit doen en zat op een steiger te staren over de blauwe zee. Vele palmbomen helden over het strand. Dit zijn ook “Bounty eilanden” voor mij. Het is er zo mooi. We stapten allen weer in de boot en vaarden naar Isla Pâgaros. Een klein eilandje waar honderden, of misschien wel duizende, vogels leven. Grote prachtige vogels zoals Cuervo = raaf, gallinazo, red billed, bruine pelikanen, fregatvogels, genten, enz. Migrerende vogels tussen Noord- en Zuid-Amerika zien Panama namelijk als natuurlijke corridor. De warme temperaturen vormen een ideale leefomgeving voor exotische vogels. De zee was hier heel woest. We zaten in volle zee. Dit eilandje ligt net buiten de baai. We vaarden over hoge golven. De twee vrouwen hadden schrik en wilden zo vlug mogelijk terug. Ik vond het natuurlijk weer heel tof. We vlogen hoog omhoog. Het bootje schommelde van links naar rechts. Massiel was ziek en leunde tegen haar vriend aan. Ook de andere vrouw en haar zoontje waren maar stilletjes. De vader durfde zich niet te bewegen. Ik zat zelfs op de rand van de boot en genoot van de “ Walibi attractie “. :-) Het zat er op. Na 45 minuten werden we afgezet op verschillende steigers. Toen ik naar mijn hotel wandelde kwam ik Juan tegen waarmee ik een paar toers deed in Nicaragua. Weer was de wereld klein. Op de straat zijn al de taxi's gele pick-ups. Ik vroeg de prijs om naar Playa Bluff te gaan. Normaal 24 $ maar voor mij 20 $. Ja, dat zeggen ze tegen iedereen hoor. Dit is een mooi surfstrand. Daar ik morgen de boot neem om 17 uur heb ik nog de tijd om iets te bezichtigen. Ofwel een strand ofwel het vlinderpark = butterfly farm. Ik zie nog wel. Ik kocht me een pakje rijst. Naar het schijnt zou dit helpen om al het vocht uit je fototoestel te trekken. Het pakje ( een overschot van een gescheurde zak rijst ) zat vol met mieren. De man wilde me dit eerst niet verkopen maar ik zei hem dat het niet om op te eten was maar om mijn fototoestel op te drogen. Hij had daar al van gehoord. Hopelijk kruipen die miertjes nu niet in mijn toestel of het werkt zeker niet meer. :-) Ik hoop dat de anderen me de foto's van vandaag doormailen want nu heb ik niets van herinneringen. En dat voelt raar aan. Ik ga me douchen. Ik strijk mijn haar elke dag in met kokosolie. Daarvan wordt mijn haar zacht. Want het zeewater en de zon beschadigt toch je haar hoor. Ik ga me een brochette kopen met een broodje en kijk tv of Google wat naar Panama City, mijn volgende bestemming. Ik vind dat de mensen niet zo vriendelijk zijn hier. Maar ik heb al ondervonden dat dit op vele eilanden zo is. Het is te toeristisch en dat voel je. X
PS: Hier in Panama werkt mijn belgische gsm opnieuw. Wie me eens wil sms'en kan dit. Dat doet altijd plezier. 0032/475.546.940 ( amaai, ik was bijna mijn eigen nummer vergeten.
Mijn tent hebben ze ergens gevonden in Mexico. Iemadn gaat die nu voor mij opnieuw opsturen naar België. Ik moet zelf wel de kosten betalen. 50 $. Dieter schreef wel een klachtenbrief naar de post in België. Ben benieuwd.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
