Dag 1 4 Aug. San Pedro - Leon Nicaragua
Blijf op de hoogte en volg Kristin
05 Augustus 2012 | Nicaragua, León
Dag 1 4 aug. leon Nicaragua
Gisteravond voor het slapen gaan zag ik een straathond en een straatkat samen. Ze lagen voor mekaar en staarden heel lang mekaar aan alsof ze een koppeltje waren. Heel lief om te zien. Waar gingen ze de nacht doorbrengen? Waar zouden ze eten vinden? Om 3 uur liep mijn gsm af. Wat was dit vroeg maar ik had 12 uur om te slapen op de bus naar Nicaragua. Om 3u45 stond mijn taxi er. Ik betaalde hem 200 L = 8 $. Ik was reeds om 4 uur aan de bushalte. Enkel een securitas was er. Nog geen enkele reiziger. Ik was er veel te vroeg. Er arriveerde meer volk. Ik geraakte aan de praat met een meisje, Beatrice van El Salvador, maar ze woont in Parijs. Dus ik kon nog eens Frans praten. Ik zag een babyvogeltje die een securitas op een ton zette. Ik ging er naar toe. Ik zag dat het een klein stervend vogeltje was met een lange snavel. Net een klein arendje. Waarschijnlijk uit het nest gevallen. Ik nam het vogeltje op en zette het in het gras onder een boom zodat het straks niet in de volle zon zou zitten en tussen massa's volk die het misschien nog meer pijn zouden aandoen. Een beetje later vond ik een stukje brood en ik ging naar het jong. Het was ver aan het sterven. Het opende nog net eens zijn bekje om een hap te nemen van het brood maar zo'n klein jong kan dat harde brood niet opeten. Het stierf toen ik het wilde voeden. Ochere! Wanneer mijn papa een jong had die de moeder afstootte, nam hij het jongske in huis en voedde papa het met mals voedsel dat hij met een tandenstoker in het bekje aanbracht. Soms kon hij zo het vogeltje toch redden. Ik sprak met het meisje, Beatrice, en ik vertelde haar over mijn hondenproject. Eerst keek ze mij verwonderd aan. Ze zei dat ze al jaren met straathonden leeft en dat dat voor haar de normaalste zaak is van de wereld. Toen ik haar meer vertelde zag ze pas in dat inderdaad deze levende dieren ook moeten geholpen worden. Zij zet zich in voor de arme mensen. Dat begrijp ik heel goed. Maar iedereen zet zich in voor de arme mensen maar naar de dieren zien ze niet om. Ze beaamde dat inderdaad. Op de duur vond ze het wel een goed initiatief. Wanneer de honden zich blijven produceren gaat het aantal honden nog vergroten en gaan de mensen nog meer de arme dieren op een afschuwelijke manier afslachten. Ik vertelde haar dat wanneer er in België 1 verloren hond op straat loopt, men direct naar de politie gaat of zoekt via een chip wie de eigenaar is. Daar kon ze niet van over! :-) Ze gaat me papieren doorsturen in het Frans en Engels over hoe je subsidies kan aanvragen, de marketing van een hondenproject enz. De Ticabus vertrok stipt om 5 uur. Er zaten amper tien mensen op de bus en er is plaats voor zo'n 60 mensen. Dus ik had ruimte genoeg. Ik legde me direct neer op twee stoelen, zette mijn oogklepjes op en stak mijn oordopjes in. Ik sliep als een roosje gedurende anderhalf uur. Daar was de eerste stop . Tijd voor een sigaretje. Ik kocht me een warme croissant met hesp en kaas. Ook zaten er drie jongen reizigers in de bus van Nieuw Zeeland en we praatten over hun land. Twee jonge twintigers van Schotland zaten ook op de bus. We reden door haarspeldbochten en bleven maar stijgen naar de hoofdstad van Honduras = Tegucigalpa. Onderweg zag ik winkeltjes met kitscherige, felgekleurde tuinkabouters, fonteintjes , vazen, levensgrote kikkers en potten en pannen. Het was een bewolkte morgen. De zon moest er nog door komen. Het was nog maar 7 uur 's morgens. We raasden langs uitgeholde rotswanden. Het was opnieuw fris in de bus. Beatrice had het al aan de chauffeur gezegd maar die liet altijd de temperatuur op dezelfde stand staan, antwoordde hij. Toen ik het hem nog eens vroeg, zei hij dat hij de airco minder koud ging zetten. We reden op een goed aangelegde asfaltweg met drie rijvakken. In de verte zag ik meren, loof- en dennenbomen. Langs de kant van de weg massa's gedumpte afval. Vuilzakken, plastic flessen, cementzakken maar vooral veel plastiek dat nooit vergaat. Soms versta ik de mensen niet. Ze hebben allemaal een tv, een gsm en een computer. Dus ze zijn toch wat modern aangelegd en toch werpt iedereen alles, maar echt alles op straat. Ook op de bus smijten ze hun plastieken lege bordjes, lege flesjes enzo door het raam. Ze hebben hier echt geen educatie en hebben geen benul hoe slecht dit allemaal is voor het milieu. Ook in de winkels wikkelen ze bijna elk artikel in een plastiek zakje. Ze moesten eens weten dat ze in Europa geen zakken meer geven in de winkles maar enkel recycleerbare zakken. Ze moeten nog veel leren! De hoge bergen reikten tot aan de drijvende wolken. Koeien met een bult , vastgebonden met een koord, graasden op een vierkante meter stukje gras. Dikke sappige watermeloenen aan verkrotte kraampjes overdekt met een grote vuile plastiek. Pupuseria's, arme huisjes maar ook huisjes uit steen. Ik zag in een zijstraat honderden koeien die de weg versperden. Ze werden gedropt naar een weiland om te grazen. Toeterende auto's er achteraan. Een kind op een paard begeleidde de kudde. Mannen met hoeden en machetta's. Ik viel opnieuw in slaap. Het was nochtans mooi onderweg maar ik kon mijn ogen niet meer openhouden en zo gaat de tijd het snelst voorbij. 12 uur bus is niet alles! In de hoofdstad stopte de bus en vele reizigers stapten op. Mijn passagierszetel bleef gelukkig vrij zodat ik me weer kon neerleggen. Ik bleef maar doorslapen. Een man tikte me wakker en ik schrok op. Ik moest mijn paspoort afgeven en 15 $ toeristen taks betalen om Nicaragua binnen te mogen. Daarvan had ik niks gelezen in mijn lonely planet! :-( Van El Salvador naar Nicaragua kostte dit 2 $ maar toch geen 15 $. Pff ja, ik kon er niet onderuit. Rond 14 uur waren we aan de grens met Nicaragua. Ik wisselde, aan mannen die rond de bus stonden, al mijn lempira's in Côrdobas ( 1 $ = 21 C$ = Côrdobas )We moesten al onze bagage uit de bus sleuren en aan de immigratiedienst zouden we een controle hebben. We gaven enkel ons ingevuld immigratiepapier af en men controleerde niks van bagage. In Nicaragua zag ik honderden arenden overvliegen. Wat ga ik hier allemaal beleven? In de verte zag ik een vulkaan. Prachtig! Beatrice zette Spaanse filmen op mijn harde schijf en zij kopieerde enkele filmen die ik van onze Pieter op mijn pc had staan. Met de Spaanse filmen kan ik mijn Spaans wat beter leren. Rond 17 uur stopte de bus in leon. Ik stapte als enige uit. De anderen reizen allen naar Manaqua wat nog drie uur verder was. Ik had een package zodat een taxi me direct oppikte en me naar mijn hotel voerde dat ook reeds betaald was. León is een stad in Nicaragua, Midden-Amerika. De volledige maar zelden gebruikte naam van de stad is Santiago de los Caballeros de León. León is de hoofdstad van het gelijknamige departement León. De stad heeft rond de 163.000 inwoners (per 2003). León ligt aan de rivier de Chiquito, negentig kilometer ten noordwesten van de Nicaraguaanse hoofdstad Managua.
Hotel leon Imperial. Een privékamer aan 15 $ met gedeelde badkamer. In het hotel liep een klein katje direct met mij in mijn kamer. Ze heet Lucia en is 1 maand oud. Hoe lief! Ze sliep eventjes op mijn valies en ik nam wat foto's met BB die groter was dan het katje. :-) Ik douchte me met een kapotte douchekop. Met één hand moest ik de kop naar mijn lichaam richten. Dat was niet gemakkelijk hoor! :-) Ik zei het tegen de eigenaar en hij zou het repareren. Chris zat op FB en vroeg hoe de busrit was. Hij vertrekt morgen met zijn moto naar Nicaragua en hij komt naar hetzelfde hotel dan ik. Tof! Het is nu 19u30. Om 19 uur ging er normaal gezien iemand langskomen om me tours te verkopen. Dus al een half uur te laat! Ik lees straks in mijn lonely planet wat ik in leon allemaal kan zien en dan ga ik vlug slapen. Ed, de verkoper van die loft in Roatan, mailde me met twee bouwgronden die hij te koop heeft. Indien je zelf een huis bouwt komt het nog goedkoper uit dan onmiddellijk een huis te kopen. Maar ik denk dat ik eerst mijn wereldreis zal afmaken en daarna beslissen wat ik met mijn leven ga doen. Slaap wel.
PS: Ik ontving net een mail van mijn bank met een nieuwe pincode. Ik ga die zo vlug mogelijk uittesten. Ik hoop dat het deze keer werkt!
Gisteravond voor het slapen gaan zag ik een straathond en een straatkat samen. Ze lagen voor mekaar en staarden heel lang mekaar aan alsof ze een koppeltje waren. Heel lief om te zien. Waar gingen ze de nacht doorbrengen? Waar zouden ze eten vinden? Om 3 uur liep mijn gsm af. Wat was dit vroeg maar ik had 12 uur om te slapen op de bus naar Nicaragua. Om 3u45 stond mijn taxi er. Ik betaalde hem 200 L = 8 $. Ik was reeds om 4 uur aan de bushalte. Enkel een securitas was er. Nog geen enkele reiziger. Ik was er veel te vroeg. Er arriveerde meer volk. Ik geraakte aan de praat met een meisje, Beatrice van El Salvador, maar ze woont in Parijs. Dus ik kon nog eens Frans praten. Ik zag een babyvogeltje die een securitas op een ton zette. Ik ging er naar toe. Ik zag dat het een klein stervend vogeltje was met een lange snavel. Net een klein arendje. Waarschijnlijk uit het nest gevallen. Ik nam het vogeltje op en zette het in het gras onder een boom zodat het straks niet in de volle zon zou zitten en tussen massa's volk die het misschien nog meer pijn zouden aandoen. Een beetje later vond ik een stukje brood en ik ging naar het jong. Het was ver aan het sterven. Het opende nog net eens zijn bekje om een hap te nemen van het brood maar zo'n klein jong kan dat harde brood niet opeten. Het stierf toen ik het wilde voeden. Ochere! Wanneer mijn papa een jong had die de moeder afstootte, nam hij het jongske in huis en voedde papa het met mals voedsel dat hij met een tandenstoker in het bekje aanbracht. Soms kon hij zo het vogeltje toch redden. Ik sprak met het meisje, Beatrice, en ik vertelde haar over mijn hondenproject. Eerst keek ze mij verwonderd aan. Ze zei dat ze al jaren met straathonden leeft en dat dat voor haar de normaalste zaak is van de wereld. Toen ik haar meer vertelde zag ze pas in dat inderdaad deze levende dieren ook moeten geholpen worden. Zij zet zich in voor de arme mensen. Dat begrijp ik heel goed. Maar iedereen zet zich in voor de arme mensen maar naar de dieren zien ze niet om. Ze beaamde dat inderdaad. Op de duur vond ze het wel een goed initiatief. Wanneer de honden zich blijven produceren gaat het aantal honden nog vergroten en gaan de mensen nog meer de arme dieren op een afschuwelijke manier afslachten. Ik vertelde haar dat wanneer er in België 1 verloren hond op straat loopt, men direct naar de politie gaat of zoekt via een chip wie de eigenaar is. Daar kon ze niet van over! :-) Ze gaat me papieren doorsturen in het Frans en Engels over hoe je subsidies kan aanvragen, de marketing van een hondenproject enz. De Ticabus vertrok stipt om 5 uur. Er zaten amper tien mensen op de bus en er is plaats voor zo'n 60 mensen. Dus ik had ruimte genoeg. Ik legde me direct neer op twee stoelen, zette mijn oogklepjes op en stak mijn oordopjes in. Ik sliep als een roosje gedurende anderhalf uur. Daar was de eerste stop . Tijd voor een sigaretje. Ik kocht me een warme croissant met hesp en kaas. Ook zaten er drie jongen reizigers in de bus van Nieuw Zeeland en we praatten over hun land. Twee jonge twintigers van Schotland zaten ook op de bus. We reden door haarspeldbochten en bleven maar stijgen naar de hoofdstad van Honduras = Tegucigalpa. Onderweg zag ik winkeltjes met kitscherige, felgekleurde tuinkabouters, fonteintjes , vazen, levensgrote kikkers en potten en pannen. Het was een bewolkte morgen. De zon moest er nog door komen. Het was nog maar 7 uur 's morgens. We raasden langs uitgeholde rotswanden. Het was opnieuw fris in de bus. Beatrice had het al aan de chauffeur gezegd maar die liet altijd de temperatuur op dezelfde stand staan, antwoordde hij. Toen ik het hem nog eens vroeg, zei hij dat hij de airco minder koud ging zetten. We reden op een goed aangelegde asfaltweg met drie rijvakken. In de verte zag ik meren, loof- en dennenbomen. Langs de kant van de weg massa's gedumpte afval. Vuilzakken, plastic flessen, cementzakken maar vooral veel plastiek dat nooit vergaat. Soms versta ik de mensen niet. Ze hebben allemaal een tv, een gsm en een computer. Dus ze zijn toch wat modern aangelegd en toch werpt iedereen alles, maar echt alles op straat. Ook op de bus smijten ze hun plastieken lege bordjes, lege flesjes enzo door het raam. Ze hebben hier echt geen educatie en hebben geen benul hoe slecht dit allemaal is voor het milieu. Ook in de winkels wikkelen ze bijna elk artikel in een plastiek zakje. Ze moesten eens weten dat ze in Europa geen zakken meer geven in de winkles maar enkel recycleerbare zakken. Ze moeten nog veel leren! De hoge bergen reikten tot aan de drijvende wolken. Koeien met een bult , vastgebonden met een koord, graasden op een vierkante meter stukje gras. Dikke sappige watermeloenen aan verkrotte kraampjes overdekt met een grote vuile plastiek. Pupuseria's, arme huisjes maar ook huisjes uit steen. Ik zag in een zijstraat honderden koeien die de weg versperden. Ze werden gedropt naar een weiland om te grazen. Toeterende auto's er achteraan. Een kind op een paard begeleidde de kudde. Mannen met hoeden en machetta's. Ik viel opnieuw in slaap. Het was nochtans mooi onderweg maar ik kon mijn ogen niet meer openhouden en zo gaat de tijd het snelst voorbij. 12 uur bus is niet alles! In de hoofdstad stopte de bus en vele reizigers stapten op. Mijn passagierszetel bleef gelukkig vrij zodat ik me weer kon neerleggen. Ik bleef maar doorslapen. Een man tikte me wakker en ik schrok op. Ik moest mijn paspoort afgeven en 15 $ toeristen taks betalen om Nicaragua binnen te mogen. Daarvan had ik niks gelezen in mijn lonely planet! :-( Van El Salvador naar Nicaragua kostte dit 2 $ maar toch geen 15 $. Pff ja, ik kon er niet onderuit. Rond 14 uur waren we aan de grens met Nicaragua. Ik wisselde, aan mannen die rond de bus stonden, al mijn lempira's in Côrdobas ( 1 $ = 21 C$ = Côrdobas )We moesten al onze bagage uit de bus sleuren en aan de immigratiedienst zouden we een controle hebben. We gaven enkel ons ingevuld immigratiepapier af en men controleerde niks van bagage. In Nicaragua zag ik honderden arenden overvliegen. Wat ga ik hier allemaal beleven? In de verte zag ik een vulkaan. Prachtig! Beatrice zette Spaanse filmen op mijn harde schijf en zij kopieerde enkele filmen die ik van onze Pieter op mijn pc had staan. Met de Spaanse filmen kan ik mijn Spaans wat beter leren. Rond 17 uur stopte de bus in leon. Ik stapte als enige uit. De anderen reizen allen naar Manaqua wat nog drie uur verder was. Ik had een package zodat een taxi me direct oppikte en me naar mijn hotel voerde dat ook reeds betaald was. León is een stad in Nicaragua, Midden-Amerika. De volledige maar zelden gebruikte naam van de stad is Santiago de los Caballeros de León. León is de hoofdstad van het gelijknamige departement León. De stad heeft rond de 163.000 inwoners (per 2003). León ligt aan de rivier de Chiquito, negentig kilometer ten noordwesten van de Nicaraguaanse hoofdstad Managua.
Hotel leon Imperial. Een privékamer aan 15 $ met gedeelde badkamer. In het hotel liep een klein katje direct met mij in mijn kamer. Ze heet Lucia en is 1 maand oud. Hoe lief! Ze sliep eventjes op mijn valies en ik nam wat foto's met BB die groter was dan het katje. :-) Ik douchte me met een kapotte douchekop. Met één hand moest ik de kop naar mijn lichaam richten. Dat was niet gemakkelijk hoor! :-) Ik zei het tegen de eigenaar en hij zou het repareren. Chris zat op FB en vroeg hoe de busrit was. Hij vertrekt morgen met zijn moto naar Nicaragua en hij komt naar hetzelfde hotel dan ik. Tof! Het is nu 19u30. Om 19 uur ging er normaal gezien iemand langskomen om me tours te verkopen. Dus al een half uur te laat! Ik lees straks in mijn lonely planet wat ik in leon allemaal kan zien en dan ga ik vlug slapen. Ed, de verkoper van die loft in Roatan, mailde me met twee bouwgronden die hij te koop heeft. Indien je zelf een huis bouwt komt het nog goedkoper uit dan onmiddellijk een huis te kopen. Maar ik denk dat ik eerst mijn wereldreis zal afmaken en daarna beslissen wat ik met mijn leven ga doen. Slaap wel.
PS: Ik ontving net een mail van mijn bank met een nieuwe pincode. Ik ga die zo vlug mogelijk uittesten. Ik hoop dat het deze keer werkt!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
