Dag 2 18 sept. Quito La Ciudad Vieja
Blijf op de hoogte en volg Kristin
19 September 2012 | Ecuador, Quito
Dag 2 18 sept. Quito La Ciudad Vieja
Ik had mijn gsm gezet om 9u30 maar om 8u30 was ik al klaar wakker. Gisternacht hoorde ik lawaai in de straat en zag ik een landloper de vuilballen leegmaken en een soort aluminium platen plooien. Ja, hij had die misschien nodig om een bed te maken of zo. :-) Deze morgen op mijn balkon verschoot ik van het prachtig zicht dat ik had op de steden in de bergen en vele kerken. In de verte zag ik het standbeeld van “El Panecillo.” Deze aluminium maagd staat op een hoogte van 3000 meter en duidt het centrum tussen Noord en Zuid aan. Overal politie. Ik stapte naar Plaza Grande= Plaza de la Independencia. Opnieuw schrok ik van het vele moois. Amaai, ik had me Quito zo niet voorgesteld. Prachtige koloniale gebouwen. Op dit plein staat het “Monumento de la Independencia,” een standbeeld ter nagedachtenis aan de onafhankelijkheidsstrijd die in 1809 eindelijk werd gerealiseerd. Aangrenzend aan het plein vind je onder andere de Cathedral de Quito en het Palacio de Carondelet. Ik wist niet waar eerst te kijken. Quito heeft een historisch centrum dat na dat van Havana in Cuba het grootste is van Latijns-Amerika. In 1978 werd het centrum op de Werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst. Hiermee werd Quito, samen met het Poolse Krakau, de eerste stad ter wereld waarvan het centrum op deze lijst werd geplaatst. Ik nam een ontbijt in “El Cafeto” dat gekend staat om zijn 100 % lekkere organische koffie. Ik nam een thee. :-) Er liep al veel volk in de straten. Gaan die allen werken of zijn die Ecuadoranen met vakantie? Geen blanken. Ik stapte naar het infobureau, vroeg een citymap en een adres van een reisbureau. Daar vroeg ik inlichtingen om naar de Galapagoseilanden te reizen. De dame legde mij vele opties uit maar alles komt heel duur uit. Ik sta voor een dilemma. Ga ik toch naar daar en betaal ik veel of ga ik niet? Mijn eigenaar van het hotel zei dat ik zo'n kans niet mag laten liggen. Iedereen komt naar Ecuador om de Galapagoseilanden te zien. Het is één van de wereldwonderen. Ja, een kleine 2000 $ voor een week. Pff... Papoua New Guinea was ook zo duur! Je kon er niet backpacken alsook moeilijk in de Galapagoseilanden. Ik vroeg een dagtoer voor morgen. Daar er geen andere toeristen zijn, gaat dat niet. De vriendelijke mevrouw zou eventueel andere bureaus opbellen in “ De Nieuwe Stad” om te zien of ze daar mensen kan vinden die ook een toer willen doen. Ja, het is hier laag seizoen. Ik stapte naar de Spanish School die ook toers organiseren. Deze mensen waren niet professioneel en de eilanden kwamen nog duurder uit. Ook dagtoers waren niet mogelijk. Een derde reisagent moest zelf bellen en zoeken op internet om mij iets te vinden. Wat is dat hier allemaal? Ik zal bijna verplicht zijn om naar la ciudad vieja te gaan waar meer toeristen zitten. De vrouw zou me e-mailen. Ik stapte op de heuvel ten Noordoosten van de oude stad naar de “Basilica del Voto Nacional.” Het gebouw kan hierdoor vanuit vrijwel de gehele stad gezien worden. Ik pufte. De hoogte van 2850 meter voelde ik. Ik betaalde 1 $ om in de Basiliek binnen te gaan. Prachtig! Deze Rooms Katholieke Kerk werd gebouwd op initiatief van Julio María Matovelle als symbool van de verering van het Heilige Hart van Jezus in Ecuador. Het project werd uitgevoerd door de Franse architect Emilio Tarlier die van 1890 tot 1896 werkte aan de bouwtekeningen. De bouw begon op 10 juli 1892. Het gebouw werd geïnaugureerd en gezegend door Paus Johannes Paulus II op 18 januari 1985 tijdens zijn bezoek aan het land. De consecratie van de kerk vond plaats in 1988. Feitelijk is de bouw van de kerk nog niet voltooid. Volgens een legende zal Quito vergaan als de Basílica del Voto Nacional vergaat. Het is een neogotisch kerkgebouw met twee kerktorens, elk met een hoogte van 115 meter (de hoogste kerktorens in Ecuador). Het centrale gedeelte van de kerk is 140 meter lang, 35 meter breed en 30 meter hoog. Ik betaalde nog eens 1 $ om de torens te beklimmen. Ik vroeg of het niet te zwaar was maar nee, zeker niet, antwoordde men. Ofwel gaat mijn conditie sterk achteruit ofwel ben ik de hoogte niet gewoon, ofwel liegen zij, maar ik vond het weer zwaar. Ik stapte natuurlijk naar de hoogste toren die er was. 115 meter hoog. Ik moest eerst op een houten brug stappen boven de gewelven en daarna moest ik een ijzeren steile trap op. Mijn rugzakje passeerde net. Ik bevond me nu op één van de torens. Ik zag nog een kleinere steile trap. Ik vroeg me af of ik deze buitentrap wel mocht nemen of dat die enkel een noodtrap was? Dan zouden ze wel een bord “ verboden toegang” gehangen hebben zeker. Ik ademde diep, keek niet naar beneden en klom voorzichtig trapje per trapje naar boven. Dit was geen attractie waar je vast hing met kabels maar de echte realiteit. Één misstapje en je mocht het vergeten. Ik kwam op een volgend platform en opnieuw zag ik een nog steilere trap. Brr, nu werd het toch serieus. Ik was al zo ver, nu wilde ik doorgaan. Ik was alleen, geen kat te zien. Wanneer er andere toeristen zijn, motiveert de ene de andere. Maar hier moest ik mijn eigen motiveren. Ik trok me naar boven en het was de moeite waart. Ik stond op de hoogste toren van de Basiliek. Natuurlijk had ik het prachtigste uitzicht dat je je maar kon inbeelden. Er was een lichte bries en de stenen muurtjes kwamen maar tot buikhoogte. Dus ik leunde niet te fel naar voor. Een mens met hoogtevrees kan hier nooit komen. Ik keek naar beneden en zag de kleine mensjes en autootjes. Ik herinnerde me mijn eerste benjisprong dat maar op de helft van deze hoogte was. Ik werd stil en genoot van dit aards paradijs. De decoratie van het gebouw bestaat niet uit waterspuwers zoals gebruikelijk maar uit lokale reptielen en amfibieën van Ecuador, zoals gordeldieren, iguana's en schildpadden van de Galapagoseilanden. Ik daalde af met mijn gezicht naar beneden maar mijn rugzak haperde steeds. Ik keerde me dus maar om wat veiliger was. Daarna zag ik twee andere torens met normale trappen. Ook daar was het wondermooi. Ik kon tot nog hoger gaan via smalle wenteltrapjes tot aan het uurwerk van de basiliek. Ik zag een klepel dat automatisch tikte. Daar zag ik een Frans koppel. Leuk om eens een woordje Frans te praten. Hoger kon ik niet en ik begon de afdaling, wat veel vlugger ging. Beneden zei ik de dame dat ik het toch zwaar vond. Ze lachte en zei dat zij dat elke dag doet om alles af te sluiten. Onderweg kocht ik me een tortilla de Venezuela. 50 $C. Niet slecht. Om een cola te vinden moet je vele winkels doen. Ofwel is het pepsi cola, glazen flesjes of 1 liter flessen in plastiek. Ik passeerde in een ander hotel dat ik ook gezien had in de Lonely Planet aan 12 $. Ook een prachtig koloniaal gebouw met vele kamers. Allen waren ze donker. Tenslotte vond ze me eentje met een raam dat uitgaf op de straat. Hier zou ik eventueel morgen kunnen slapen. Het is de helft van de prijs van mijn kamer nu. Ik passeerde nog eens in het reisbureau en de vrouw had twee andere toeristen gevonden die met mij een toer konden doen naar Quilotoa. Om 8 uur moet ik ergens klaar staan. Ze kunnen me niet aan mijn hotel ophalen daar het een grote omtoer zou zijn wegens een éénrichtingsbaan. :-( De toer kost 75 $. Ik ben benieuwd. Het was al 17U30. Ik voelde mijn benen niet meer. Ik had al goed gesport want al deze straten zijn redelijk steil. Ik ging kijken waar de juiste afspraakplaats was zodat ik morgen niet verloren loop. In een mooie open patio met artisanale winkeltjes, bars en restaurants was ik bijna verleid om een pepersteak te eten aan 11 $ maar deed het toch maar niet en kocht me in een local restaurant een kip, sla en frietjes. Allen deden ze die in een plastieken zakje zodat ik dit in mijn hotel kon opeten. Ook het verse fruitsap werd in een zakje gegoten. Later goot ik dit over in een leeg flesje. Met mijn handen in de zakjes at ik alles op. Net een varkentje! Maar ik had gegeten voor 2,75 $. het fruitsapje kostte 75 $C. Dus goedkoop. Ik kocht postkaartjes. Nu moet ik overmorgen naar het postkantoor geraken om stempels te kopen. Ondertussen is het 20u30. Ik heb hier nog een chocolamousse staan die ik in een bakkerij kocht. Raar maar in die bakkerij moet je eerst betalen. Je moet je herinneren hoeveel iets kost, betalen en dan met je ticketje je pakje ontvangen. Ik vind dit geen goed systeem. Je moet alles onthouden en indien je nog iets bij wilt kopen kan dat niet want je hebt niet vooraf betaalt. Ook niet echt commercieel want “kijken doet kopen”. Ik nam reeds een warme douche. Deze morgen vertrok ik met twee pulls maar na een tijdje kwam het zonnetje erdoor, was het lichtjes warm en kon ik mijn warme fleece uit trekken. Tegen de avond kon ik mijn twee pulls weer verdragen. In mijn hotel probeerde ik nog eens af te dingen maar tevergeefs. Misschien zet ik morgen mijn valies hier in depot en ga ik, na de toer, toch maar naar dat andere hotel = Internacional Plaza del Teatro. Hasta manana...
@ Rene, ja je hebt inderdaad veel geluk gehad met je overbeten hond.
@ Monique, ik heb nog steeds geen nieuws van Elien.
@ Marina: die foto-links lukken niet hoor. Mijn blog weigert dit. Spijtig. Misschien dat je gewoon naar het programma kunt gaan "Picasa 3" en dan zie je al mijn foto's van alle reizen.
Ik had mijn gsm gezet om 9u30 maar om 8u30 was ik al klaar wakker. Gisternacht hoorde ik lawaai in de straat en zag ik een landloper de vuilballen leegmaken en een soort aluminium platen plooien. Ja, hij had die misschien nodig om een bed te maken of zo. :-) Deze morgen op mijn balkon verschoot ik van het prachtig zicht dat ik had op de steden in de bergen en vele kerken. In de verte zag ik het standbeeld van “El Panecillo.” Deze aluminium maagd staat op een hoogte van 3000 meter en duidt het centrum tussen Noord en Zuid aan. Overal politie. Ik stapte naar Plaza Grande= Plaza de la Independencia. Opnieuw schrok ik van het vele moois. Amaai, ik had me Quito zo niet voorgesteld. Prachtige koloniale gebouwen. Op dit plein staat het “Monumento de la Independencia,” een standbeeld ter nagedachtenis aan de onafhankelijkheidsstrijd die in 1809 eindelijk werd gerealiseerd. Aangrenzend aan het plein vind je onder andere de Cathedral de Quito en het Palacio de Carondelet. Ik wist niet waar eerst te kijken. Quito heeft een historisch centrum dat na dat van Havana in Cuba het grootste is van Latijns-Amerika. In 1978 werd het centrum op de Werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst. Hiermee werd Quito, samen met het Poolse Krakau, de eerste stad ter wereld waarvan het centrum op deze lijst werd geplaatst. Ik nam een ontbijt in “El Cafeto” dat gekend staat om zijn 100 % lekkere organische koffie. Ik nam een thee. :-) Er liep al veel volk in de straten. Gaan die allen werken of zijn die Ecuadoranen met vakantie? Geen blanken. Ik stapte naar het infobureau, vroeg een citymap en een adres van een reisbureau. Daar vroeg ik inlichtingen om naar de Galapagoseilanden te reizen. De dame legde mij vele opties uit maar alles komt heel duur uit. Ik sta voor een dilemma. Ga ik toch naar daar en betaal ik veel of ga ik niet? Mijn eigenaar van het hotel zei dat ik zo'n kans niet mag laten liggen. Iedereen komt naar Ecuador om de Galapagoseilanden te zien. Het is één van de wereldwonderen. Ja, een kleine 2000 $ voor een week. Pff... Papoua New Guinea was ook zo duur! Je kon er niet backpacken alsook moeilijk in de Galapagoseilanden. Ik vroeg een dagtoer voor morgen. Daar er geen andere toeristen zijn, gaat dat niet. De vriendelijke mevrouw zou eventueel andere bureaus opbellen in “ De Nieuwe Stad” om te zien of ze daar mensen kan vinden die ook een toer willen doen. Ja, het is hier laag seizoen. Ik stapte naar de Spanish School die ook toers organiseren. Deze mensen waren niet professioneel en de eilanden kwamen nog duurder uit. Ook dagtoers waren niet mogelijk. Een derde reisagent moest zelf bellen en zoeken op internet om mij iets te vinden. Wat is dat hier allemaal? Ik zal bijna verplicht zijn om naar la ciudad vieja te gaan waar meer toeristen zitten. De vrouw zou me e-mailen. Ik stapte op de heuvel ten Noordoosten van de oude stad naar de “Basilica del Voto Nacional.” Het gebouw kan hierdoor vanuit vrijwel de gehele stad gezien worden. Ik pufte. De hoogte van 2850 meter voelde ik. Ik betaalde 1 $ om in de Basiliek binnen te gaan. Prachtig! Deze Rooms Katholieke Kerk werd gebouwd op initiatief van Julio María Matovelle als symbool van de verering van het Heilige Hart van Jezus in Ecuador. Het project werd uitgevoerd door de Franse architect Emilio Tarlier die van 1890 tot 1896 werkte aan de bouwtekeningen. De bouw begon op 10 juli 1892. Het gebouw werd geïnaugureerd en gezegend door Paus Johannes Paulus II op 18 januari 1985 tijdens zijn bezoek aan het land. De consecratie van de kerk vond plaats in 1988. Feitelijk is de bouw van de kerk nog niet voltooid. Volgens een legende zal Quito vergaan als de Basílica del Voto Nacional vergaat. Het is een neogotisch kerkgebouw met twee kerktorens, elk met een hoogte van 115 meter (de hoogste kerktorens in Ecuador). Het centrale gedeelte van de kerk is 140 meter lang, 35 meter breed en 30 meter hoog. Ik betaalde nog eens 1 $ om de torens te beklimmen. Ik vroeg of het niet te zwaar was maar nee, zeker niet, antwoordde men. Ofwel gaat mijn conditie sterk achteruit ofwel ben ik de hoogte niet gewoon, ofwel liegen zij, maar ik vond het weer zwaar. Ik stapte natuurlijk naar de hoogste toren die er was. 115 meter hoog. Ik moest eerst op een houten brug stappen boven de gewelven en daarna moest ik een ijzeren steile trap op. Mijn rugzakje passeerde net. Ik bevond me nu op één van de torens. Ik zag nog een kleinere steile trap. Ik vroeg me af of ik deze buitentrap wel mocht nemen of dat die enkel een noodtrap was? Dan zouden ze wel een bord “ verboden toegang” gehangen hebben zeker. Ik ademde diep, keek niet naar beneden en klom voorzichtig trapje per trapje naar boven. Dit was geen attractie waar je vast hing met kabels maar de echte realiteit. Één misstapje en je mocht het vergeten. Ik kwam op een volgend platform en opnieuw zag ik een nog steilere trap. Brr, nu werd het toch serieus. Ik was al zo ver, nu wilde ik doorgaan. Ik was alleen, geen kat te zien. Wanneer er andere toeristen zijn, motiveert de ene de andere. Maar hier moest ik mijn eigen motiveren. Ik trok me naar boven en het was de moeite waart. Ik stond op de hoogste toren van de Basiliek. Natuurlijk had ik het prachtigste uitzicht dat je je maar kon inbeelden. Er was een lichte bries en de stenen muurtjes kwamen maar tot buikhoogte. Dus ik leunde niet te fel naar voor. Een mens met hoogtevrees kan hier nooit komen. Ik keek naar beneden en zag de kleine mensjes en autootjes. Ik herinnerde me mijn eerste benjisprong dat maar op de helft van deze hoogte was. Ik werd stil en genoot van dit aards paradijs. De decoratie van het gebouw bestaat niet uit waterspuwers zoals gebruikelijk maar uit lokale reptielen en amfibieën van Ecuador, zoals gordeldieren, iguana's en schildpadden van de Galapagoseilanden. Ik daalde af met mijn gezicht naar beneden maar mijn rugzak haperde steeds. Ik keerde me dus maar om wat veiliger was. Daarna zag ik twee andere torens met normale trappen. Ook daar was het wondermooi. Ik kon tot nog hoger gaan via smalle wenteltrapjes tot aan het uurwerk van de basiliek. Ik zag een klepel dat automatisch tikte. Daar zag ik een Frans koppel. Leuk om eens een woordje Frans te praten. Hoger kon ik niet en ik begon de afdaling, wat veel vlugger ging. Beneden zei ik de dame dat ik het toch zwaar vond. Ze lachte en zei dat zij dat elke dag doet om alles af te sluiten. Onderweg kocht ik me een tortilla de Venezuela. 50 $C. Niet slecht. Om een cola te vinden moet je vele winkels doen. Ofwel is het pepsi cola, glazen flesjes of 1 liter flessen in plastiek. Ik passeerde in een ander hotel dat ik ook gezien had in de Lonely Planet aan 12 $. Ook een prachtig koloniaal gebouw met vele kamers. Allen waren ze donker. Tenslotte vond ze me eentje met een raam dat uitgaf op de straat. Hier zou ik eventueel morgen kunnen slapen. Het is de helft van de prijs van mijn kamer nu. Ik passeerde nog eens in het reisbureau en de vrouw had twee andere toeristen gevonden die met mij een toer konden doen naar Quilotoa. Om 8 uur moet ik ergens klaar staan. Ze kunnen me niet aan mijn hotel ophalen daar het een grote omtoer zou zijn wegens een éénrichtingsbaan. :-( De toer kost 75 $. Ik ben benieuwd. Het was al 17U30. Ik voelde mijn benen niet meer. Ik had al goed gesport want al deze straten zijn redelijk steil. Ik ging kijken waar de juiste afspraakplaats was zodat ik morgen niet verloren loop. In een mooie open patio met artisanale winkeltjes, bars en restaurants was ik bijna verleid om een pepersteak te eten aan 11 $ maar deed het toch maar niet en kocht me in een local restaurant een kip, sla en frietjes. Allen deden ze die in een plastieken zakje zodat ik dit in mijn hotel kon opeten. Ook het verse fruitsap werd in een zakje gegoten. Later goot ik dit over in een leeg flesje. Met mijn handen in de zakjes at ik alles op. Net een varkentje! Maar ik had gegeten voor 2,75 $. het fruitsapje kostte 75 $C. Dus goedkoop. Ik kocht postkaartjes. Nu moet ik overmorgen naar het postkantoor geraken om stempels te kopen. Ondertussen is het 20u30. Ik heb hier nog een chocolamousse staan die ik in een bakkerij kocht. Raar maar in die bakkerij moet je eerst betalen. Je moet je herinneren hoeveel iets kost, betalen en dan met je ticketje je pakje ontvangen. Ik vind dit geen goed systeem. Je moet alles onthouden en indien je nog iets bij wilt kopen kan dat niet want je hebt niet vooraf betaalt. Ook niet echt commercieel want “kijken doet kopen”. Ik nam reeds een warme douche. Deze morgen vertrok ik met twee pulls maar na een tijdje kwam het zonnetje erdoor, was het lichtjes warm en kon ik mijn warme fleece uit trekken. Tegen de avond kon ik mijn twee pulls weer verdragen. In mijn hotel probeerde ik nog eens af te dingen maar tevergeefs. Misschien zet ik morgen mijn valies hier in depot en ga ik, na de toer, toch maar naar dat andere hotel = Internacional Plaza del Teatro. Hasta manana...
@ Rene, ja je hebt inderdaad veel geluk gehad met je overbeten hond.
@ Monique, ik heb nog steeds geen nieuws van Elien.
@ Marina: die foto-links lukken niet hoor. Mijn blog weigert dit. Spijtig. Misschien dat je gewoon naar het programma kunt gaan "Picasa 3" en dan zie je al mijn foto's van alle reizen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
