Dag 8 2 juli Gracias - Copan
Door: Kristin Daelman
Blijf op de hoogte en volg Kristin
02 Juli 2012 | Honduras, Copán
Dag 8 2 juli Gracias – Copan
Om 8 uur stapte ik naar de ATM = bancontact. Ai, het was gesloten. Ik vroeg aan een inwoner wanneer het openging. Rond 9u of 9u30. Ik wandelde naar parque central waar ik een ware choco bestelde, me op een bank installeerde en mijn emails las. De bank had me geschreven dat inderdaad de verwerking van Visa van de vorige maand nog niet gebuerd was en ik daardoor geen gled kon afhalen. Hij ging het verhogen zodat ik vandaag geld kon afhalen. Oef, dat was een groot geluk. Ik had maar een paar Lempiras meer op zak. Een kindje bedelde mijn chocomelk en ik kon dit echt niet afgeven daar ik niet genoeg geld meer had voor eten en drinken. Ik kon me nu goed voorstellen wat het is te moeten bedelen om te kunnen eten en drinken. Er waren heel veel kindjes op het plein. Op het podium zetten ze een grote tafel. Er was blijkbaar iets te doen. Ik vroeg het aan de kindjes en ze legden me uit dat ze een “ programma de Lempira “ hadden. De ganse maand juli is het feest. Fiesta de lemira = ……
Alle scholen van Gracias stonden op het plein. Sommigen in hun blauw – wit uniform, anderen erkleed met prachtige lange kleren, de jongens in een pak met een hoed op, sommigen met een strooien rokje. Ook peuters liepen hand in hand de juf achterna. Het was heel lief. Ik praatte met de kindjes, nam foto’s, die ze dan daarna wilden zien, en at zoals hen enchiladas, jugos de frutas en ander lokaal voedsel. Dit kostte me maar 10 L = 0,40 €en ik had lekker gegeten. Een plastiek zakje gevuld met vruchtensap kostte 5 L = 0,20 €. De arme magere honden liepen langs de kraampjes. Hopend op een stukje eten maar niemand gaf ze wat. Ik had mijn kippeoverschot mee van de dag voorheen en gaf 1 hond te eten. Hij slokte alles naar binnen. De locals bekeken me raar maar ik trok het mij niet aan. Kon ik maar meer eten kopen om meerdere honden eten te geven! Een stoet kwam voorbij. Een praalwagen met kindjes in gevolgd door alle kindjes groot en klein prachtig verkleed. Hun mama’s hadden de haren van de meisjes mooi gevlochten of opgestoken. Ze waren ook fel gemaquilleerd. Rode lipstick. Ze waren zo fier. Wanneer ik foto’s van ze nam posseerden ze zoals kleine madammekes. De jongetjes zoals stoere mannen. Ik kreeg de tranen in de ogen toen ik alles zag. De ouders stonden aan de kant. Ook fier op hun blijde kindjes. Daarna deden een paar groepen een dansje. Waarschijnlijk de volkdans van Honduras. Verbazend hoe zo’n kleine kinderen het ritme reeds in zich hadden. Ik was de enige blanke en amuseerde me. Ik was tevreden dat ik net op die dag nog in het dorpje was. Ik praatte met een local die me de geschiedenis vertelde van dit feest. Het was 9u30. Tijd om naar de bancontact te gaan. Pff, nog steeds gesloten. Ik stapte naar de bank waar een file stond op straat van 100 personen. Twee politieagenten zwaar bewapend aan de ingang. Ook in de bank zelf ging de file verder. Iedereen stond geduldig in lange rijen aan te schuiven. Indien men werkt moet men hier een halve dag verlof voor nemen. Ik had geen zin om aan te schuiven en vroeg aan een security wanneer de ATM open ging. Ik moest hem volgen tot aan een dame aan de receptie. Die antwoordda dat de ATM binnen een uur zou openen want dat ze eerst geld moeste insteken. Ik ging dan maar terug naar het park bij de kinderen. Het was prachtig weer. Plots stond iedereen op. Wat gebeurde er? Men zette het volkslied op… Sommige kindjes zongen uit volle borst mee, anderen verroerden geen kik. Ik kreeg kippenvel… ontroerend… Wie weet hoe slecht ze het thuis hebben? Hoe veel armoede er is? Het was 11u30. Het einde van het feest. De kinderen werden opgehaald in pick-ups of wandelden te voet naar huis. Er was een drukte van jewelste. Ik sprak een jonge soldaat aan met twee geweren in de hand. Hij zei dat dit enkel was m zijn land te beschermen. Ik vroeg hem of er oorlog was misschien en hij lachte. Dit is de gewone gang van zaken. Overal zie je legertrucks, politie, soldaten enz. De ATM was open. Oef! Ik stak mijn kaart in, nam geld af en…canceled!!!!! Oh nee! Dat is niet waar! En alles was zogezegd in orde. Ik stapte de bank binnen. De file verminderde een klein beetje. Ik ging nar dezelfde dame en legde mijn grooot probleem uit. Ze belde naar Vias en die zeiden dat mijn kaart “Inconnectado” was bij mijn bank! Wat was dat allemaal? Ze legde me uit dat Visakaarten van buitenlanders geld weigeren via de ATM. Ik moet voor een bancontact naar Santa Rosa gaan, gelegen op 1 uur met de bus. Dat had ik nog nooit gehoord! Ik vroeg haar of ze mij niet een beetje geld kon geven met mijn kaart maar daarvoor moest ik naar een andere bank gaan een beetje verder. Plots viel alle elektriciteit uit… Ik wandelde naar de andere bank waar een file stond van honderde meters. Hier kon ik niet voorsteken daar er maar één lijn was. Het enige dat ik kon doen is opnieuw naar de duur hotel gaan en vargen of ik met mijn kaart een bedrag kon betalen en zij mij het geld in cah gaven. Pff, dat ging niet want er was geen elektriciteit en dat kon uren duren. In een ander restaurant hadden ze een generator waar de bancontact misschien wel zou werken maar tevergeefs. Ik liep naar mijn hotel en legde alles uit. De vrouw had medelijden met me en wilde toch mijn 10 Amerikaanse $biljet uitwisselen. Ze vroeg wel een slechter koers dan normaal maar het was beter dan niks. Zo kon ik de bus en mototaxi nemen naar de andere stad waar hopelijk mijn kaart zou werken. Ik pakte in. De mototaxi voerde me naar de bus. Ik stapte net op tijd in. Een luxebus voor 30 personen met tv, arico, wc en koffie. Maar niets daarvan was in gebruik. Ja, zo’n dingen ben ik hier gewoon. De zetels van de bus lagen allen achterover geleund. Je kon ze niet meer verstellen. Je rug paste niet in de steunen zodat het moeilijk zitten was. Een adnerhalf uur hou ik dat wel vol. Ik legde mijn kussentje achter mijn rug zodat het toch iets comfortabeler was. De bus zat vol maar niet dat ze hoefden recht te staan. Kindjes sliepen tussen de borsten van hun mama. Ik kocht me een zakje ananas. De jus plakte aan mijn vingers. Ik stopte het lege zakje in een andere zak dat ik later zou wegwerpen in een vuilbak. Hier werpt iedereen alles zonder schroom op straat. Blikjes, flesjes, papiertjes. In een vorige bus, waar de ramen open stonden, vloog een leeg zakje terug in de bus en recht in mijn gezicht. Gelukkige was het maar water. De radio op hard maar niet op de juiste frequentie. Er waren veel storingen op. Hoorde die chauffeur dat nu niet dat de muziek door mekaar speelt of kraakt??? We reden tussen de groen beboste bergen. Ik genoot van het landschap. De baan uitgehold tussen grote witte rotsen. Het is hier prachtig. Een klare rivier stroomde onder de brug. Het was bloedheet. Veel naald- en loofbomen, vele bloemen. Soms eens een palmboom. Een kudden koeien met bult verhonderden de weg. Kleine paardjes graasden aan de kant van de weg. Soms kon je hun ribben tellen. De radio gaf engelse muziek van de jaren stilletjes. :) Grote arenden op zoek naar een dode prooi. Vele dolende honden kruipend in de vuilbakken. Het wordt misschien afgezaagd voor jullie, maar het is schrijnend. Jullie zouden het zelf moeten zien. Ik zag veel publiciteit van Pepsi cola. In derde wereldlanden verkopen ze meer pepsi dan coca. En ik lust geen pepsi. Soms zag ik chique haciendas, daarnaast een krotwoning. In het dal zag ik santa Rosa. Hopelijk mijn geldredding . :) Ik wilde een tuk tuk nemen naar de stad om geld af te halen maar lags de overkant van de straat zag ik een bank. Indien ze een ATM hebben hoef ik zelfs niet naar de stad te gaan en zou ik door kunnen reizen naar Copan Ruinas. Ik stak mijn kaart in, drukte een bedrag in, wachtte ongeduldig, ik durfde bijna niet kijken! Ik hoorde het geluid van rollende briefjes. Je kunt je niet voorstellen hoe gelukkig is was wanneer ik het geld uit het schuifje tevoorschijn zag komen!!! Pff, gered! Ik had nog 30 minuten vooraleer er een busje vertrok naar Copan. Ik kocht me direct wat drank en ananas. Mmm, ik kon weer eten kopen! Een paar uur verder stopten we in La Entrada. Mensen verlieten de bus. Venters stapten op de bus. Ik kocht tortillas met kip, rijst en pikante chilisaus aan 20 L = 0,80 €. Ik veranderde van plaats, want mijn plaats was zo krap, en zette me achteraan. Daar was de vering zo hard! Er was bijna geen dikte meer over van het kussen. Ik legde mijn eigen kussentje onder mijn poep. Soms gaf het weer harde klappen in mijn rug. Er zijn hier heel veel putten. De chauffeurs vermiden die wel zoveel ogelijk en rijden daardoor van links aar rechts, op het linker rijvak, maar toch voel je de kloppen. Voorbij La Entrada zag ik winkeltje met witte cowboyhoeden. Vele mannen dragen de hoeden maar die zijn niet meer wit. Ze zijn getekend met vuile, bruine vingerspatten. Afgeleefde hoeden. Hoeden met geschiedenis. De baan werd slechter en hobbeliger. Soms een quad, soms een man met paard, meer mannen met een snor. We bleven stijgen. De minibus stonk. Het was heel warm. Ik rook naar het zweet. Vrouwen met versleten handtassen. Precies recht uit mijn karnavaldoos. Ochere… Op het dak van een voorbijrijdende truck lag een groot net vol met platgedrukte blikjes. Dus ze zullen hier toch wel sorteren. Ook in deze bus bleef de muziek maar kraken maar de zender werd niet verzet. Richting Copan. Een rit van 3,5 uur. Ik stak mijn hoofd buiten. De warme wind in mijn haren. En wie zag ik op de fiets? Het duitse koppel dat ik in El Salvador tegengekomen ben. Ze reizen van Alaska tot Argentiniê met de fiets, gedurende twee jaar. Ze herkenden mij en wuifden terug. Wat een toeval! Amaai, en deze bergen waren echt steil! Wat hebben die een moed. Ik doe met de bus 3,5 uur en zij doen dat met de fiets! D bus geraakte weer overvol. Mannen stonden hun plaats af voor vrouwen met kinderen. Ze zijn erg gedienstig. Ik gaf de kindjes BB in hun handen. De mama’s content. Ik zag een man op een paard. De man droeg twee babies in zijn armen. Hoe gevaarlijk is dat toch. Een jongen van 17 jaar was de hele tijd met mij aan het praten. Maar opnieuw veel te vlug en binnensmonds. Eindelijk kwam ik in Copan aan. Men sprak me onmiddellijk aan, vroeg of ik reeds een hotel had. Maar in mij lonely planet las ik dat er belgen een hotel Viavia open houden. Daar wilde ik eens een kijkje gaan nemen. De tuk tuk vroeg me 40 L. dat vond ik teveel. Ik dingde af naar 20 L wat eigenlijk nog teveel is denk ik, maar ja. In Viavia nam ik een single kame met privebadkamer, ventilator en een tafletje met twee stoeltjes. Een toilet met, deze keer, een wcbril en dikker toiletpapier waar je niet direct doorschiet. :) Men vroeg eerst 300 L maar daarna 230 L= 10 €. Er was een gezellige bar en restaurant aan. Aan een tafeltje zat Chris, een man uit new York. We raakten aan de praat. Hij betaalde me een cola en vertelde over zijn motorreis. Vanin New York rijdt hij met zijn 1100 CC bike naar Panama. Ik vond het tof van nog eens iemand te ontmoeten waar ik mee kon praten. Hij zit al 6 dagen in Copan maar heeft nog geen enkele toer gedaan. Hij hangt maar een beetje rond. Ik vroeg inlichtingen aan de desk over toers. Ook paardrijden staat weer op het menu en natuurlijk de ruines van Copan. We aten op het terras. Ik nam gefritteerde tortillas met kip , uitjes en tomaatjes. Het smaakte me. Ik praatte met de eigenaar, Geert uit Antwerpen. Hij houdt dit hotel met zijn vrouw Annemie reeds 11 jaar. Ze zetten zich ook in voor straathonden. Ik kon geen beter adres hebben. Ik denk er al een ganse tijd over na om iets te beginnen voor die arme honden. Annemie maakt zelf hondenkoekjes, erkoopt die aan de toeristen, zodat deze de honden op de straat kunnen voeden. Met dat geld koopt ze hondenvoer waarmee ze de “ slechteste aan toe, honden kan voeden. Maandelijks komt er een veearts langs die de honden inspuit tegen allerhande ziekten, vlooien enz. geert en Annemie willen ook alle honden laten castreren maar daarmee was de burgemeester van Copan niet akkoord daar je een man, die de macho is, niet castreert. Hmm, ja dat i hun cultuur he. “ Je maakt er dan homohonden van” antwoordde de man. Eh, wat een gedacht?! Niet te doen hoe ze hier denken! In het hotel hangen een paar foto’s voor en na. Graatmagere honden zonder haar die ze verzorgd en gered hebben. Nu lopen die honden hier rond. Dik en gezond! Sommigen blijven in het hotel slapen. De dalmatier wil elke avond opnieuw op straat slapen. In de dag is hij echter constant onder de mensen. Ik zag voor de eerste maal een kommetje water en een bakje hondekorrels op het voetpad staan van het hotel. Wat deed me dat plezier. Ik aaide een hond die ze reeds drie maanden aan het verzorgen zijn. Inwoners hebben zijn onderlip afgehakt waardoor zijn tong uit zijn mind hangt en hij het moeilijk heeft om te eten. Toch is hij al veel verbeterd en komt hij er op door. Hij is niet meer mensenschuw, kwispelt met zijn straat en ziet er heel gelukkig uit. Binnenkort gaan ze hem voor de eerste keer proberen te wassen. Ook een amerikaanse vrouw Hellen zet zich in voor kinderen, scholen maar vooral ook voor honden. Ze adopteert zelf ook honden maar probeert eerst een baasje voor hen te vinden. Die vrouw wil ik binnenkort eens zien. Ik toonde de eigenaars mijn foto’s van facebook over “ straathonden in de wereld”. Ze vonden het ook schrijndende foto’s. ook Annemies hart weent wanneer ze een overreden, verminkte hond binnen krijgt. De mensen weten dat ze zich voor die honden inzet, dus ze ebrenegen ze naar haar. Ook puppietjes worden op het terras van het hotel achtergelaten. Annemie zou meer voor de honden willen doen maar dat is een fulltime job en daar ze twee zaken heeft kan ze dit niet verwezenlijken. Men moet eerst de inwoners opvoeden en hen leren dat ze een hond niet mogen slaan, niet hun onderlip mogen afhakken met de machette of zich geen hond mogen aanschaffen indien ze de beesten geen eten kunnen geven. De bar sloot om 23 uur Ik zei Chris da. We haddfen afgesproken om de volgende dag naar een ventrum te gaan waar ze alle soorten papegaaien en uilen opvangen van privémensen. Het is trouwens verboden om nog papegaaien en uilen in huis te hebben. Ook Loyd moet ik spreken daar ook hij honden geneest, opvangt en hen een goede thuis bezorgd. Ik zie er al naar uit. Ik sliep op een zachte matras. De ventilator zachtjes draaiend boven mijn hoofd…
Om 8 uur stapte ik naar de ATM = bancontact. Ai, het was gesloten. Ik vroeg aan een inwoner wanneer het openging. Rond 9u of 9u30. Ik wandelde naar parque central waar ik een ware choco bestelde, me op een bank installeerde en mijn emails las. De bank had me geschreven dat inderdaad de verwerking van Visa van de vorige maand nog niet gebuerd was en ik daardoor geen gled kon afhalen. Hij ging het verhogen zodat ik vandaag geld kon afhalen. Oef, dat was een groot geluk. Ik had maar een paar Lempiras meer op zak. Een kindje bedelde mijn chocomelk en ik kon dit echt niet afgeven daar ik niet genoeg geld meer had voor eten en drinken. Ik kon me nu goed voorstellen wat het is te moeten bedelen om te kunnen eten en drinken. Er waren heel veel kindjes op het plein. Op het podium zetten ze een grote tafel. Er was blijkbaar iets te doen. Ik vroeg het aan de kindjes en ze legden me uit dat ze een “ programma de Lempira “ hadden. De ganse maand juli is het feest. Fiesta de lemira = ……
Alle scholen van Gracias stonden op het plein. Sommigen in hun blauw – wit uniform, anderen erkleed met prachtige lange kleren, de jongens in een pak met een hoed op, sommigen met een strooien rokje. Ook peuters liepen hand in hand de juf achterna. Het was heel lief. Ik praatte met de kindjes, nam foto’s, die ze dan daarna wilden zien, en at zoals hen enchiladas, jugos de frutas en ander lokaal voedsel. Dit kostte me maar 10 L = 0,40 €en ik had lekker gegeten. Een plastiek zakje gevuld met vruchtensap kostte 5 L = 0,20 €. De arme magere honden liepen langs de kraampjes. Hopend op een stukje eten maar niemand gaf ze wat. Ik had mijn kippeoverschot mee van de dag voorheen en gaf 1 hond te eten. Hij slokte alles naar binnen. De locals bekeken me raar maar ik trok het mij niet aan. Kon ik maar meer eten kopen om meerdere honden eten te geven! Een stoet kwam voorbij. Een praalwagen met kindjes in gevolgd door alle kindjes groot en klein prachtig verkleed. Hun mama’s hadden de haren van de meisjes mooi gevlochten of opgestoken. Ze waren ook fel gemaquilleerd. Rode lipstick. Ze waren zo fier. Wanneer ik foto’s van ze nam posseerden ze zoals kleine madammekes. De jongetjes zoals stoere mannen. Ik kreeg de tranen in de ogen toen ik alles zag. De ouders stonden aan de kant. Ook fier op hun blijde kindjes. Daarna deden een paar groepen een dansje. Waarschijnlijk de volkdans van Honduras. Verbazend hoe zo’n kleine kinderen het ritme reeds in zich hadden. Ik was de enige blanke en amuseerde me. Ik was tevreden dat ik net op die dag nog in het dorpje was. Ik praatte met een local die me de geschiedenis vertelde van dit feest. Het was 9u30. Tijd om naar de bancontact te gaan. Pff, nog steeds gesloten. Ik stapte naar de bank waar een file stond op straat van 100 personen. Twee politieagenten zwaar bewapend aan de ingang. Ook in de bank zelf ging de file verder. Iedereen stond geduldig in lange rijen aan te schuiven. Indien men werkt moet men hier een halve dag verlof voor nemen. Ik had geen zin om aan te schuiven en vroeg aan een security wanneer de ATM open ging. Ik moest hem volgen tot aan een dame aan de receptie. Die antwoordda dat de ATM binnen een uur zou openen want dat ze eerst geld moeste insteken. Ik ging dan maar terug naar het park bij de kinderen. Het was prachtig weer. Plots stond iedereen op. Wat gebeurde er? Men zette het volkslied op… Sommige kindjes zongen uit volle borst mee, anderen verroerden geen kik. Ik kreeg kippenvel… ontroerend… Wie weet hoe slecht ze het thuis hebben? Hoe veel armoede er is? Het was 11u30. Het einde van het feest. De kinderen werden opgehaald in pick-ups of wandelden te voet naar huis. Er was een drukte van jewelste. Ik sprak een jonge soldaat aan met twee geweren in de hand. Hij zei dat dit enkel was m zijn land te beschermen. Ik vroeg hem of er oorlog was misschien en hij lachte. Dit is de gewone gang van zaken. Overal zie je legertrucks, politie, soldaten enz. De ATM was open. Oef! Ik stak mijn kaart in, nam geld af en…canceled!!!!! Oh nee! Dat is niet waar! En alles was zogezegd in orde. Ik stapte de bank binnen. De file verminderde een klein beetje. Ik ging nar dezelfde dame en legde mijn grooot probleem uit. Ze belde naar Vias en die zeiden dat mijn kaart “Inconnectado” was bij mijn bank! Wat was dat allemaal? Ze legde me uit dat Visakaarten van buitenlanders geld weigeren via de ATM. Ik moet voor een bancontact naar Santa Rosa gaan, gelegen op 1 uur met de bus. Dat had ik nog nooit gehoord! Ik vroeg haar of ze mij niet een beetje geld kon geven met mijn kaart maar daarvoor moest ik naar een andere bank gaan een beetje verder. Plots viel alle elektriciteit uit… Ik wandelde naar de andere bank waar een file stond van honderde meters. Hier kon ik niet voorsteken daar er maar één lijn was. Het enige dat ik kon doen is opnieuw naar de duur hotel gaan en vargen of ik met mijn kaart een bedrag kon betalen en zij mij het geld in cah gaven. Pff, dat ging niet want er was geen elektriciteit en dat kon uren duren. In een ander restaurant hadden ze een generator waar de bancontact misschien wel zou werken maar tevergeefs. Ik liep naar mijn hotel en legde alles uit. De vrouw had medelijden met me en wilde toch mijn 10 Amerikaanse $biljet uitwisselen. Ze vroeg wel een slechter koers dan normaal maar het was beter dan niks. Zo kon ik de bus en mototaxi nemen naar de andere stad waar hopelijk mijn kaart zou werken. Ik pakte in. De mototaxi voerde me naar de bus. Ik stapte net op tijd in. Een luxebus voor 30 personen met tv, arico, wc en koffie. Maar niets daarvan was in gebruik. Ja, zo’n dingen ben ik hier gewoon. De zetels van de bus lagen allen achterover geleund. Je kon ze niet meer verstellen. Je rug paste niet in de steunen zodat het moeilijk zitten was. Een adnerhalf uur hou ik dat wel vol. Ik legde mijn kussentje achter mijn rug zodat het toch iets comfortabeler was. De bus zat vol maar niet dat ze hoefden recht te staan. Kindjes sliepen tussen de borsten van hun mama. Ik kocht me een zakje ananas. De jus plakte aan mijn vingers. Ik stopte het lege zakje in een andere zak dat ik later zou wegwerpen in een vuilbak. Hier werpt iedereen alles zonder schroom op straat. Blikjes, flesjes, papiertjes. In een vorige bus, waar de ramen open stonden, vloog een leeg zakje terug in de bus en recht in mijn gezicht. Gelukkige was het maar water. De radio op hard maar niet op de juiste frequentie. Er waren veel storingen op. Hoorde die chauffeur dat nu niet dat de muziek door mekaar speelt of kraakt??? We reden tussen de groen beboste bergen. Ik genoot van het landschap. De baan uitgehold tussen grote witte rotsen. Het is hier prachtig. Een klare rivier stroomde onder de brug. Het was bloedheet. Veel naald- en loofbomen, vele bloemen. Soms eens een palmboom. Een kudden koeien met bult verhonderden de weg. Kleine paardjes graasden aan de kant van de weg. Soms kon je hun ribben tellen. De radio gaf engelse muziek van de jaren stilletjes. :) Grote arenden op zoek naar een dode prooi. Vele dolende honden kruipend in de vuilbakken. Het wordt misschien afgezaagd voor jullie, maar het is schrijnend. Jullie zouden het zelf moeten zien. Ik zag veel publiciteit van Pepsi cola. In derde wereldlanden verkopen ze meer pepsi dan coca. En ik lust geen pepsi. Soms zag ik chique haciendas, daarnaast een krotwoning. In het dal zag ik santa Rosa. Hopelijk mijn geldredding . :) Ik wilde een tuk tuk nemen naar de stad om geld af te halen maar lags de overkant van de straat zag ik een bank. Indien ze een ATM hebben hoef ik zelfs niet naar de stad te gaan en zou ik door kunnen reizen naar Copan Ruinas. Ik stak mijn kaart in, drukte een bedrag in, wachtte ongeduldig, ik durfde bijna niet kijken! Ik hoorde het geluid van rollende briefjes. Je kunt je niet voorstellen hoe gelukkig is was wanneer ik het geld uit het schuifje tevoorschijn zag komen!!! Pff, gered! Ik had nog 30 minuten vooraleer er een busje vertrok naar Copan. Ik kocht me direct wat drank en ananas. Mmm, ik kon weer eten kopen! Een paar uur verder stopten we in La Entrada. Mensen verlieten de bus. Venters stapten op de bus. Ik kocht tortillas met kip, rijst en pikante chilisaus aan 20 L = 0,80 €. Ik veranderde van plaats, want mijn plaats was zo krap, en zette me achteraan. Daar was de vering zo hard! Er was bijna geen dikte meer over van het kussen. Ik legde mijn eigen kussentje onder mijn poep. Soms gaf het weer harde klappen in mijn rug. Er zijn hier heel veel putten. De chauffeurs vermiden die wel zoveel ogelijk en rijden daardoor van links aar rechts, op het linker rijvak, maar toch voel je de kloppen. Voorbij La Entrada zag ik winkeltje met witte cowboyhoeden. Vele mannen dragen de hoeden maar die zijn niet meer wit. Ze zijn getekend met vuile, bruine vingerspatten. Afgeleefde hoeden. Hoeden met geschiedenis. De baan werd slechter en hobbeliger. Soms een quad, soms een man met paard, meer mannen met een snor. We bleven stijgen. De minibus stonk. Het was heel warm. Ik rook naar het zweet. Vrouwen met versleten handtassen. Precies recht uit mijn karnavaldoos. Ochere… Op het dak van een voorbijrijdende truck lag een groot net vol met platgedrukte blikjes. Dus ze zullen hier toch wel sorteren. Ook in deze bus bleef de muziek maar kraken maar de zender werd niet verzet. Richting Copan. Een rit van 3,5 uur. Ik stak mijn hoofd buiten. De warme wind in mijn haren. En wie zag ik op de fiets? Het duitse koppel dat ik in El Salvador tegengekomen ben. Ze reizen van Alaska tot Argentiniê met de fiets, gedurende twee jaar. Ze herkenden mij en wuifden terug. Wat een toeval! Amaai, en deze bergen waren echt steil! Wat hebben die een moed. Ik doe met de bus 3,5 uur en zij doen dat met de fiets! D bus geraakte weer overvol. Mannen stonden hun plaats af voor vrouwen met kinderen. Ze zijn erg gedienstig. Ik gaf de kindjes BB in hun handen. De mama’s content. Ik zag een man op een paard. De man droeg twee babies in zijn armen. Hoe gevaarlijk is dat toch. Een jongen van 17 jaar was de hele tijd met mij aan het praten. Maar opnieuw veel te vlug en binnensmonds. Eindelijk kwam ik in Copan aan. Men sprak me onmiddellijk aan, vroeg of ik reeds een hotel had. Maar in mij lonely planet las ik dat er belgen een hotel Viavia open houden. Daar wilde ik eens een kijkje gaan nemen. De tuk tuk vroeg me 40 L. dat vond ik teveel. Ik dingde af naar 20 L wat eigenlijk nog teveel is denk ik, maar ja. In Viavia nam ik een single kame met privebadkamer, ventilator en een tafletje met twee stoeltjes. Een toilet met, deze keer, een wcbril en dikker toiletpapier waar je niet direct doorschiet. :) Men vroeg eerst 300 L maar daarna 230 L= 10 €. Er was een gezellige bar en restaurant aan. Aan een tafeltje zat Chris, een man uit new York. We raakten aan de praat. Hij betaalde me een cola en vertelde over zijn motorreis. Vanin New York rijdt hij met zijn 1100 CC bike naar Panama. Ik vond het tof van nog eens iemand te ontmoeten waar ik mee kon praten. Hij zit al 6 dagen in Copan maar heeft nog geen enkele toer gedaan. Hij hangt maar een beetje rond. Ik vroeg inlichtingen aan de desk over toers. Ook paardrijden staat weer op het menu en natuurlijk de ruines van Copan. We aten op het terras. Ik nam gefritteerde tortillas met kip , uitjes en tomaatjes. Het smaakte me. Ik praatte met de eigenaar, Geert uit Antwerpen. Hij houdt dit hotel met zijn vrouw Annemie reeds 11 jaar. Ze zetten zich ook in voor straathonden. Ik kon geen beter adres hebben. Ik denk er al een ganse tijd over na om iets te beginnen voor die arme honden. Annemie maakt zelf hondenkoekjes, erkoopt die aan de toeristen, zodat deze de honden op de straat kunnen voeden. Met dat geld koopt ze hondenvoer waarmee ze de “ slechteste aan toe, honden kan voeden. Maandelijks komt er een veearts langs die de honden inspuit tegen allerhande ziekten, vlooien enz. geert en Annemie willen ook alle honden laten castreren maar daarmee was de burgemeester van Copan niet akkoord daar je een man, die de macho is, niet castreert. Hmm, ja dat i hun cultuur he. “ Je maakt er dan homohonden van” antwoordde de man. Eh, wat een gedacht?! Niet te doen hoe ze hier denken! In het hotel hangen een paar foto’s voor en na. Graatmagere honden zonder haar die ze verzorgd en gered hebben. Nu lopen die honden hier rond. Dik en gezond! Sommigen blijven in het hotel slapen. De dalmatier wil elke avond opnieuw op straat slapen. In de dag is hij echter constant onder de mensen. Ik zag voor de eerste maal een kommetje water en een bakje hondekorrels op het voetpad staan van het hotel. Wat deed me dat plezier. Ik aaide een hond die ze reeds drie maanden aan het verzorgen zijn. Inwoners hebben zijn onderlip afgehakt waardoor zijn tong uit zijn mind hangt en hij het moeilijk heeft om te eten. Toch is hij al veel verbeterd en komt hij er op door. Hij is niet meer mensenschuw, kwispelt met zijn straat en ziet er heel gelukkig uit. Binnenkort gaan ze hem voor de eerste keer proberen te wassen. Ook een amerikaanse vrouw Hellen zet zich in voor kinderen, scholen maar vooral ook voor honden. Ze adopteert zelf ook honden maar probeert eerst een baasje voor hen te vinden. Die vrouw wil ik binnenkort eens zien. Ik toonde de eigenaars mijn foto’s van facebook over “ straathonden in de wereld”. Ze vonden het ook schrijndende foto’s. ook Annemies hart weent wanneer ze een overreden, verminkte hond binnen krijgt. De mensen weten dat ze zich voor die honden inzet, dus ze ebrenegen ze naar haar. Ook puppietjes worden op het terras van het hotel achtergelaten. Annemie zou meer voor de honden willen doen maar dat is een fulltime job en daar ze twee zaken heeft kan ze dit niet verwezenlijken. Men moet eerst de inwoners opvoeden en hen leren dat ze een hond niet mogen slaan, niet hun onderlip mogen afhakken met de machette of zich geen hond mogen aanschaffen indien ze de beesten geen eten kunnen geven. De bar sloot om 23 uur Ik zei Chris da. We haddfen afgesproken om de volgende dag naar een ventrum te gaan waar ze alle soorten papegaaien en uilen opvangen van privémensen. Het is trouwens verboden om nog papegaaien en uilen in huis te hebben. Ook Loyd moet ik spreken daar ook hij honden geneest, opvangt en hen een goede thuis bezorgd. Ik zie er al naar uit. Ik sliep op een zachte matras. De ventilator zachtjes draaiend boven mijn hoofd…
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
